Reklama

Kim był i jest dla mnie Jan Paweł II?

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Kiedy telewizja podała, że następcą Chrystusa jest Karol Wojtyła, biskup z Krakowa, właśnie byłam chora. 16 października 1978 r. Koleżanka opowiadała, co się działo w szkole. Nie było innego tematu jak tylko jeden: Papież Polak.
Kończyłam liceum, ze śmiałych marzeń miałam te: by być dobrym człowiekiem, zdać na upragnione studia, kiedyś być dobrą żoną i matką i to, co mówi On - by Chrystus był przewodnikiem całego życia.
Wracałam ze świadectwem maturalnym do domu, kiedy towarzyszyły mi dobiegające ze wszystkich okien słowa Ojca Świętego. Był piękny czerwcowy dzień 2 czerwca 1979 r. Trwała Msza św w Warszawie. Pierwszy dzień pobytu w Ojczyźnie naszego kochanego Papieża.
Październik 1979 r. Jestem studentką. Poznaję smak Krakowa, studiów, ludzi, ulic, miasto, które tak ukochał. Opowiadali mi znajomi, co się działo 16 października 1978 r. w Krakowie. Dzwon Zygmunta, Msza św. na Wawelu, cały Kraków szalał. Potem była Skałka - spotkanie ze studentami.
Jest 13 maj 1981 r. Siedzimy w akademiku i słyszymy w radiu, że zamach. Maszerujemy w Białym Marszu. Aby pokazać światu, jak go kochamy. Cud uratowania życia. Dzięki Ci, Fatimska Pani. Kilka lat potem, z uczniami podziwiam dar Górali - sanktuarium na Krzeptówkach.
Stan wojenny. W każdy 13. dzień miesiąca świeczki w oknach. Msze św. w „Arce” w Nowej Hucie, walczyliśmy, bo czuliśmy, że z Watykanu idzie siła.
W czerwcu 1983 r. przyjedzie! Do Polski. Na Jasną Górę, na 600-lecie. Dziękuję Ci, Boże, że wtedy To przeżyłam. Zatłoczone pociągi. Idziemy w tłumie, radosnym. Cudowny czerwcowy wieczór. Przyjeżdża. Stałam obok figurki Matki Bożej Pielgrzymującej.
I nagle …Jest! Biała postać! Uśmiechnięta, ręce rozłożone. Machamy chorągiewkami „Beczka” z Krakowa. Żółto-białe kwiaty. I jedna z najcudowniejszych homilii Ojca Świętego.
„Musicie od siebie wymagać, nawet jeśli inni by od was nie wymagali (…)”. Dziś jako nauczycielka powtarzam często uczniom: wymagajcie od siebie.
Rok 1983. Błonia. Każdy jest lepszy. Atmosfera w akademiku, która jest świętem. I znowu Wawel. Nieoczekiwane spotkanie z Jaruzelskim. - Gdzie jest Papież! Co było na Wawelu?! - pytamy, gdy wrócił. - Mogliście tam być! - odpowiada dowcipnie Papież. - Nie wpuścili! Nie wpuścili! Nie wpuścili! Te dialogi sama przeżyłam.
To okno, gdzie żartował - potem, gdy zachorował (1999) i deszcz na Błoniach. Teraz słucham go inaczej. Dojrzalej. Tak jakby sam Chrystus tak bliżej mówił… Gdy w nocy 14/15 sierpnia 2000 w Rzymie tak wspaniale o Nim opowiadał na Światowym Dniu Młodzieży. Że nie jest łatwo dziś wierzyć. Wręcz - bardzo trudno. Ale dzięki łasce to jest możliwe. Trzeba tylko zaprosić Chrystusa do swojego życia.
Studia skończone. Wspaniały okres w życiu, spędzone w doniosłym okresie historii Polski. Piękny czas, spędzany razem z Ojcem Świętym. Potem był rok 1987. Pielgrzymka kolejna. I znów jesteśmy na Błoniach. 2 mln ludzi. Wieczorem z mężem stoimy na Franciszkańskiej i słuchamy opowieści o swoim ukochanym Krakowie - ze słynnego okna naszego Papieża. Kto uwierzy, że w swoich pamiątkach przechowuję papierowy kubek po Coca-Coli z napisem: „Spotkanie z Papieżem 10 czerwca 1987 r., godz. 22.00”!
Czerwiec 1991 r. Spotykamy się z Papieżem w Rzeszowie. Beatyfikacja Sebastiana Pelczara. Mój rektor UJ - prof. dr hab. Andrzej Pelczar to jego kuzyn.
15 sierpnia 1991 r. Światowy Dzień Młodzieży na Jasnej Górze, u stóp Czarnej Madonny.
Byłam z mężem na Błoniach w Krakowie, kiedy Papież kanonizował bł. Królową Jadwigę. Gaude Mater Polonia! - brzmiały słowa od Kopca Kościuszki po Wawel… Raduj się Krakowie. I radowałam się…gdy słyszałam, jak Ojciec Święty mówił: „(…) za życia nie królewskie insygnia, ale siła ducha, głębia umysłu i wrażliwość serca dawały jej autorytet”.
Przygotowujemy się do uczestnictwa we Mszy św. na Błoniach (który to już raz?!). Jest 14 czerwca 1999 r. Wraz z mężem i synami jesteśmy wcześnie w sektorze. Zaczyna padać. Dochodzi 9.00 rano. Wciąż pada. Prawie 1,5 mln ludzi. Czekamy. Głos biskupa. Ojciec Święty jest chory. Módlmy się za niego. Jest blisko nas. Kilkaset metrów. Ma gorączkę. Mój Boże.
Ktoś powiedział, że klaryski wymodliły obecność i łaskę uzdrowienia dla Papieża. Chyba tak.
Czy kocham Ojca Świętego? Tak, bardzo. Bo się nie da słowami inaczej wyrazić. Trzeba sercem. Jak mówił Mały Książę. Podziwiam go. Kiedyś przeczytałam we wspomnieniach ks. M. Malińskiego, że gdy wracali samolotem z jakieś egzotycznej pielgrzymki wraz z Papieżem, wszyscy po całym dniu byli już bardzo zmęczeni, i nagle przy małej lampce zobaczył, że Ojciec Święty coś jeszcze pisze i czyta. - Poczułem zawstydzenie - pisze M. Maliński.
Rok Jubileuszowy 2000. Jestem na pielgrzymce w Rzymie - na Święta Wielkanocne. Msza św. wielkanocna na Placu św. Piotra. Słońce coraz wyżej. Życzenia w kilkunastu językach. I po polsku. My szalejemy. Flagi. Ochrypłam - krzycząc: Niech żyje Papież!!! Ojciec Święty poczekał dłuższą chwilę, byśmy mogli się wyszaleć!! Dziękujemy Ci za to. A wtedy byłam dumna, że jestem Polką. Po latach niewoli, cierpień, wojen - tak Bóg nasz naród wyróżnił, że dał na przełomie tysiącleci Papieża.
Wakacje 2000. Całą rodziną jedziemy do Rzymu. By przejść przez Święte Drzwi. Po wielu trudach w jednym (!) dniu przeszliśmy wszystkie Cztery Drzwi Święte w czterech Bazylikach.
Trudno nam się pogodzić z faktem, że Ojca Świętego nie ma, że nie będzie tu na Ziemi do nas mówił o Jezusie Chrystusie. Naprawdę trudno… Ale jest wiara, której nauczał, nadzieja, że wkrótce będzie błogosławiony i miłość, że powinniśmy się wzajemnie szanować, kochać i budować cywilizację miłości.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2005-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Marcin Zieliński: Znam Kościół, który żyje

2024-04-24 07:11

[ TEMATY ]

książka

Marcin Zieliński

Materiał promocyjny

Marcin Zieliński to jeden z liderów grup charyzmatycznych w Polsce. Jego spotkania modlitewne gromadzą dziesiątki tysięcy osób. W rozmowie z Renatą Czerwicką Zieliński dzieli się wizją żywego Kościoła, w którym ważną rolę odgrywają świeccy. Opowiada o młodych ludziach, którzy są gotyowi do działania.

Renata Czerwicka: Dlaczego tak mocno skupiłeś się na modlitwie o uzdrowienie? Nie ma ważniejszych tematów w Kościele?

Marcin Zieliński: Jeśli mam głosić Pana Jezusa, który, jak czytam w Piśmie Świętym, jest taki sam wczoraj i dzisiaj, i zawsze, to muszę Go naśladować. Bo pojawia się pytanie, czemu ludzie szli za Jezusem. I jest prosta odpowiedź w Ewangelii, dwuskładnikowa, że szli za Nim, żeby, po pierwsze, słuchać słowa, bo mówił tak, że dotykało to ludzkich serc i przemieniało ich życie. Mówił tak, że rzeczy się działy, i jestem pewien, że ludzie wracali zupełnie odmienieni nauczaniem Jezusa. A po drugie, chodzili za Nim, żeby znaleźć uzdrowienie z chorób. Więc kiedy myślę dzisiaj o głoszeniu Ewangelii, te dwa czynniki muszą iść w parze.

Wielu ewangelizatorów w ogóle się tym nie zajmuje.

To prawda.

A Zieliński się uparł.

Uparł się, bo przeczytał Ewangelię i w nią wierzy. I uważa, że gdyby się na tym nie skupiał, to by nie był posłuszny Ewangelii. Jezus powiedział, że nie tylko On będzie działał cuda, ale że większe znaki będą czynić ci, którzy pójdą za Nim. Powiedział: „Idźcie i głoście Ewangelię”. I nigdy na tym nie skończył. Wielu kaznodziejów na tym kończy, na „głoście, nauczajcie”, ale Jezus zawsze, kiedy posyłał, mówił: „Róbcie to z mocą”. I w każdej z tych obietnic dodawał: „Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych” (por. Mt 10, 7–8). Zawsze to mówił.

Przecież inni czytali tę samą Ewangelię, skąd taka różnica w punktach skupienia?

To trzeba innych spytać. Ja jestem bardzo prosty. Mnie nie trzeba było jakiejś wielkiej teologii. Kiedy miałem piętnaście lat i po swoim nawróceniu przeczytałem Ewangelię, od razu stwierdziłem, że skoro Jezus tak powiedział, to trzeba za tym iść. Wiedziałem, że należy to robić, bo przecież przeczytałem o tym w Biblii. No i robiłem. Zacząłem się modlić za chorych, bez efektu na początku, ale po paru latach, po którejś swojej tysięcznej modlitwie nad kimś, kiedy położyłem na kogoś ręce, bo Pan Jezus mówi, żebyśmy kładli ręce na chorych w Jego imię, a oni odzyskają zdrowie, zobaczyłem, jak Pan Bóg uzdrowił w szkole panią woźną z jej problemów z kręgosłupem.

Wiem, że wiele razy o tym mówiłeś, ale opowiedz, jak to było, kiedy pierwszy raz po tylu latach w końcu zobaczyłeś owoce swojego działania.

To było frustrujące chodzić po ulicach i zaczepiać ludzi, zwłaszcza gdy się jest nieśmiałym chłopakiem, bo taki byłem. Wystąpienia publiczne to była najbardziej znienawidzona rzecz w moim życiu. Nie występowałem w szkole, nawet w teatrzykach, mimo że wszyscy występowali. Po tamtym spotkaniu z Panem Jezusem, tym pierwszym prawdziwym, miałem pragnienie, aby wszyscy tego doświadczyli. I otrzymałem odwagę, która nie była moją własną. Przeczytałem w Ewangelii o tym, że mamy głosić i uzdrawiać, więc zacząłem modlić się za chorych wszędzie, gdzie akurat byłem. To nie było tak, że ktoś mnie dokądś zapraszał, bo niby dokąd miał mnie ktoś zaprosić.

Na początku pewnie nikt nie wiedział, że jakiś chłopak chodzi po mieście i modli się za chorych…

Do tego dzieciak. Chodziłem więc po szpitalach i modliłem się, czasami na zakupach, kiedy widziałem, że ktoś kuleje, zaczepiałem go i mówiłem, że wierzę, że Pan Jezus może go uzdrowić, i pytałem, czy mogę się za niego pomodlić. Wiele osób mówiło mi, że to było niesamowite, iż mając te naście lat, robiłem to przez cztery czy nawet pięć lat bez efektu i mimo wszystko nie odpuszczałem. Też mi się dziś wydaje, że to jest dość niezwykłe, ale dla mnie to dowód, że to nie mogło wychodzić tylko ode mnie. Gdyby było ode mnie, dawno bym to zostawił.

FRAGMENT KSIĄŻKI "Znam Kościół, który żyje". CAŁOŚĆ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!

CZYTAJ DALEJ

Bóg pragnie naszego zbawienia

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Karol Porwich/Niedziela

Rozważania do Ewangelii J 12, 44-50.

Środa, 24 kwietnia

CZYTAJ DALEJ

Norman Davies z Wykładem Mistrzowskim w Łodzi

2024-04-25 13:57

Archidiecezja Łódzka

W środę 8 maja br. o godz. 19:00 w auli Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi odbędzie się kolejne spotkanie z cyklu „Wykład Mistrzowski”. Tym razem – kard. Grzegorz Ryś – zaprosił do Łodzi Ivora Normana Richarda Daviesa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję