Reklama

Jasna Góra

Jasna Góra: pielgrzymka funkcjonariuszy w 100-lecie Służby Więziennej

W jubileuszowym roku 100–lecia polskiego więziennictwa na Jasnej Górze odbyła się tegoroczna pielgrzymka służb penitencjarnych. Po raz pierwszy uczestniczyli w niej przedstawiciele więziennictwa z Ukrainy z o. Konstantynem Pantelejem, naczelnym kapelanem dla grekokatolików.

[ TEMATY ]

Jasna Góra

więzienie

więziennictwo

BPJG /jasnagora.com

- Jesteśmy służbą z tradycjami – podkreślił gen. Jacek Kitliński, dyrektor generalny Służby Więziennej w Polsce. Wskazał na wysoki poziom bezpieczeństwa w kraju. - Spotykam się z szefami różnych służb i wiem, że u nas jest bezpiecznie. My nie mamy osób, które zagrażają porządkowi, tak jak jest to chociażby w krajach Europy Zachodniej. Mówiąc wprost, u nas nie ma w więzieniach terrorystów i w naszym kraju również jest bezpiecznie. Tego zazdrości nam cała Europa – zauważył gen. Kitliński.

W 23. Pielgrzymce Funkcjonariuszy Służby Więziennej uczestniczyło ponad 600 osób: kadra kierownicza służby więziennej, strażnicy więzienni i pracownicy więzień z rodzinami, a także kapelani posługujący w zakładach karnych w całej Polsce.

W więziennictwie służy ok. stu kapelanów, większość zatrudniana jest na 1/8 etatu.

Reklama

Ks. Adam Jabłoński, krajowy duszpasterz więziennictwa zwrócił uwagę na potrzebę pracy duszpasterskiej po obu „stronach krat”, czyli wśród funkcjonariuszy i pracowników oraz ich rodzin a także wśród osadzonych. Ta druga posługa wymaga od kapłana szczególnego i indywidualnego podejścia pełnego zaangażowania oraz wytrwałości.

- Tu potrzeba nieść otuchę i nadzieję. Nie tylko nawracać, ale pokazać więźniom, że są ważni, są takimi samymi ludźmi, jak ci po drugiej stronie muru. To przywrócenie godności jest najważniejsze – podkreślił krajowy duszpasterz więziennictwa.

W lutym 1919 r. marszałek Józef Piłsudski podjął decyzję, że Straż Więzienna będzie jedną z pierwszych służb, które powstaną w odradzającym się państwie polskim. Ówczesne władze II Rzeczpospolitej uznały, że ta służba jest kluczowa z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa.

Reklama

Obecnie w aresztach śledczych i zakładach karnych jest ponad 75 tys. osadzonych, a spokoju i bezpieczeństwa strzeże ponad 30 tys. tys. funkcjonariuszy i pracowników cywilnych (w tym samych funkcjonariuszy jest ok. 28 tys.). Jest to trzecia formacja uzbrojona w kraju, podległa ministrowi sprawiedliwości.

Ochrona społeczeństwa przed przestępczością oraz służba państwu była i jest nadrzędną misją więzienników – podkreślają funkcjonariusze Służby Więziennej, która jest nadal jednym z najważniejszych pionów polskiej państwowości, który gwarantuje bezpieczeństwo publiczne obywatelom.

2019-10-12 16:24

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Służba Więzienna planuje przywrócić widzenia osadzonych z najbliższymi

Nie później niż do 1 sierpnia 2020 roku planowane jest przywrócenie widzeń osadzonych z najbliższymi. W trosce o zdrowie funkcjonariuszy, osadzonych i ich rodzin widzenia realizowane będą z zachowaniem reżimu sanitarnego – poinformowała w czwartek rzeczniczka Służby Więziennej ppłk Elżbieta Krakowska.

Jak przekazała ppłk Elżbieta Krakowska decyzją Ministerstwa Sprawiedliwości i Służby Więziennej, biorąc pod uwagę aktualną sytuację epidemiologiczną, nie później niż do 1 sierpnia 2020 roku planowane jest przywrócenie widzeń osadzonych z najbliższymi.

"W trosce o zdrowie funkcjonariuszy, osadzonych i ich rodzin widzenia realizowane będą z zachowaniem reżimu sanitarnego" – podała Krakowska.

Rzeczniczka prasowa Dyrektora Generalnego Służby Więziennej informowała wcześniej, że od 19 marca wstrzymane są odwiedziny we wszystkich aresztach śledczych i zakładach karnych, kontakt osadzonych - również z rodziną - odbywa się wyłącznie wirtualnie.

"Przed epidemią osadzeni mogli spotkać się z rodziną lub najbliższymi zazwyczaj kilka razy z miesiącu. Widzenie odbywało się przy oddzielnym stoliku. Teraz skazany widzi najbliższych na monitorze komputera" - mówiła w rozmowie z PAP rzecznik prasowa Dyrektora Generalnego Służby Więziennej ppłk Elżbieta Krakowska.

Jak zaznaczała, aby umożliwić jak największej liczbie więźniów wirtualne widzenia, Służba Więzienna zwiększyła przepustowość łączy internetowych. (PAP)

Autorzy: Aleksandra Kuźniar, Bartłomiej Figaj

akuz/ bf/ robs/

CZYTAJ DALEJ

Nowy sekretarz biskupa

Wierzę, że Pan Bóg będzie mi pokazywał swoją wolę w nowej roli i wskazywał miejsca, gdzie mogę dzielić się pięknem kapłaństwa – powiedział w rozmowie z ks. Adrianem Putem nowy sekretarz biskupa diecezjalnego ks. Norbert Lasota.

Ks. Adrian Put: Na początku proszę przyjąć gratulacje z okazji nowej posługi w diecezji. Proszę także podzielić się – jeśli to nie jest informacja poufna – w jakich okolicznościach dowiedział się Ksiądz, że zostanie sekretarzem biskupa?

Ks. Norbert Lasota: Dziękują bardzo. Na początku czerwca ks. biskup zaprosił mnie na spotkanie, podczas którego poprosił, aby podjął tę posługę – powiedział o swoich oczekiwaniach i co będzie należało do moich obowiązków. Po rozmowie zgodziłem się.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek: jak Maryja, pamiętajmy o wielkich rzeczach, które czyni Pan

2020-08-15 12:53

[ TEMATY ]

papież Franciszek

Magnificat

Grzegorz Gałązka

Do wielbienia Boga swoim życiem i dziękowania Mu za wielkie rzeczy, które czyni w naszym życiu, zachęcił Ojciec Święty w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański” 15 sierpnia w Watykanie, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Oto tekst papieskiego rozważania w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Kiedy człowiek postawił stopę na księżycu, powiedziano zdanie, które stało się sławne: „To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”. Istotnie, ludzkość osiągnęła cel historyczny. Ale dzisiaj, we Wniebowzięcie Maryi, świętujemy nieskończenie większe osiągnięcie. Matka Boża postawiła swoje stopy w niebie: poszła tam nie tylko w duchu, ale także z ciałem, całą sobą. Ten krok skromnej Dziewicy z Nazaretu był wielkim skokiem ludzkości. Na niewiele się zda wyprawa na księżyc, jeśli nie będziemy żyli jak bracia na Ziemi. Ale budzi w nas nadzieję fakt, że jedna z nas żyje w niebie ze swoim ciałem: rozumiemy, że jesteśmy cenni, przeznaczeni do zmartwychwstania. Bóg nie pozwoli, aby nasze ciała zniknęły w nicości. Z Bogiem nic nie ulegnie zatraceniu! W Maryi cel został osiągnięty i mamy przed oczami motyw, dla którego pielgrzymujemy: nie po to, by zdobywać rzeczy ziemskie, które zanikają, ale by zdobywać ojczyznę, która jest w niebie, która jest na zawsze. A Matka Boża jest gwiazdą, która nas prowadzi. Ona poszła jako pierwsza i jak naucza Sobór, „pielgrzymującemu Ludowi Bożemu przyświeca jako znak niezachwianej nadziei i pociechy” (Lumen gentium, 68).

Co nam doradza nasza Matka? Dziś w Ewangelii pierwsze słowa, jakie wypowiada brzmią: „Wielbi dusza moja Pana” (Łk 1, 46). Przyzwyczajeni do ich słuchania, być może nie zwracamy już uwagi na ich znaczenie. Magnificat oznacza dosłownie „czynić wielkim”, powiększać. Maryja „powiększa Pana”: nie problemy, których nie brakowało jej w tym momencie, ale Pana. Ileż to razy natomiast my pozwalamy się przytłoczyć trudnościami i pochłonąć strachem! Ale nie Matka Boża, ponieważ stawia Boga jako pierwszą wielkość życia. Stąd wypływa Magnificat, ale radość rodzi się z powodu obecności Boga, który nam pomaga, który jest blisko nas: nie z braku problemów, które nadejdą prędzej czy później, ale z obecności Boga. Bo Bóg jest wielki. I przede wszystkim Bóg strzeże maluczkich. Miłuje nas i ma do nas słabość. Bóg strzeże i miłuje maluczkich.

Istotnie Maryja uznaje siebie za maluczką i wychwala „wielkie rzeczy” (w. 49), które uczynił jej Pan. Które z nich? Przede wszystkim nieoczekiwany dar życia: Maryja była dziewicą a stała się brzemienną. Także Elżbieta, będąca w podeszłym wieku, spodziewała się dziecka. Pan czyni cuda z maluczkimi, z osobami, które nie uważają siebie za wielkie, ale które dają Bogu wiele miejsca w swoim w życiu. On ogarnia swoim miłosierdziem tych, którzy mu ufają i wywyższa pokornych. Za to Maryja wielbi Boga.

A my - możemy zadać sobie pytanie - czy pamiętamy, by wielbić Boga? Czy dziękujemy Jemu za wielkie rzeczy, które dla nas czyni? Za każdy dzień, który nam daje, za to, że nas miłuje i zawsze nam przebacza, za Jego czułość? A także, za to, że dał nam swoją Matkę, za braci i siostry, których postawił na naszej drodze, za to, że otworzył nam niebo? Czy dziękujemy Bogu, czy uwielbiamy za to Boga? Jeśli zapomnimy o tym, co dobre, serce się kurczy. Ale jeśli, podobnie, jak Maryja, pamiętamy o wielkich rzeczach, które czyni Pan, jeśli przynajmniej raz dziennie będziemy Go uwielbiać, to wówczas uczynimy wielki krok naprzód. Raz dziennie powiedzieć: wychwalam Pana, powiedzieć: „niech błogosławiony będzie Pan”, co jest małą modlitwą uwielbienia. To wychwalanie Boga. Serce, poprzez tę małą modlitwę, będzie się poszerzać, będzie wzrastała radość. Prośmy Matkę Bożą, Bramę niebieską, o łaskę rozpoczynania każdego dnia od wznoszenia wzroku ku niebu, do Boga, by Jemu powiedzieć: „Dziękuję!”, jak dzieci mówią dorosłym, „Dziękuję!”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję