Reklama

Wiara

19 grudnia

#NiezbędnikAdwentowy: Po co Boże Narodzenie?

Istnieje poważne niebezpieczeństwo oparcia świąt Bożego Narodzenia na powierzchownym przeżyciu, wrażeniu. Wielu ludzi staje przed problemem świętowania świąt. Po co tak naprawdę Bóg narodził się jako człowiek? Jak dobrze przeżyć święta?

[ TEMATY ]

adwent

Adwent2020

#NiezbędnikAdwentowy

Red.

Święta to obowiązkowe spotkanie z rodziną, pójście do kościoła, lenistwo, objadanie się i nuda, którą ma zapełnić telewizja lub komputer.

Nieumiejętność przeżywania świąt wiąże się z nieumiejętnością przeżywania niedzieli. Jak niedziela jest czasem niechcianym i nudnym, bo nie wiadomo, co z nią zrobić, tak znudzą nas i święta.

Podziel się cytatem

Reklama

Jak niedziela jest pusta (częstym antidotum jest przebywanie godzinami w centrach handlowych), tak i święta będą puste. Lekarstwem na taki stan rzeczy jest wspominanie.

Czerpiąc z bogactwa judaizmu, widzimy, iż Naród Izraelski zachował tożsamość wspominając, skrzętnie przekazując tradycję swoim dzieciom. Naród Izraelski wspominał dobrodziejstwa Boże, które stały się jego udziałem. To wspominanie ustrzegło go z jednej strony przed zapomnieniem tego wszystkiego, co uczynił mu Bóg, a z drugiej strony przed spłyceniem prawdy, dla której powinno się Bogu okazywać wdzięczność. Już Orygenes pytał się, „jakiż z tego (ludzie) mają pożytek, że Słowo przyszło na świat, jeżeli (oni, ani ja sam) Go nie posiadam”.

Współczesny człowiek przypomina swoim zachowaniem postawę nastolatka, dla którego wydarzenia chociażby sprzed 10 lat wydają się być czymś bardzo odległym, historią przedpotopową. Nastolatek koncentruje się raczej na wrażeniu, to ono się liczy, odczucie, że było fajnie, ekstra itp. Jeżeli towarzyszy mu wrażenie, że Boże Narodzenie było czymś dobrym, to wszystko, co się z nim wiązało było dobrym: porządki, choinka, Msza św., przebywanie z rodziną.

Reklama

Takie święta zapiszą się w pamięci jako dobre, bowiem liczy się ostatnie wrażenie, najlepiej ciepłe wspomnienia z dzieciństwa. Jeżeli doświadczenie i wrażenie odnośnie świąt było negatywne, to wszystko to, co się zapisało w pamięci, będzie złe. Na myśl o takich świętach człowiek będzie się wzdragał i nie będzie chciał słyszeć o jakimkolwiek świętowaniu.

Tragedia Boga, ale zarazem człowieka polega na tym, że przyszedł On do swoich, a swoi Go nie przyjęli, albo wyraźnie odrzucili, albo po prostu nie przyjęli, albo nie wiedzą nawet o Jego przyjściu, lub też przyjęli Go tylko częściowo i żyją, jakby On nigdy nie przyszedł. I stąd konieczność głoszenia ludziom słowem i życiem Dobrej Nowiny o przyjściu Pana, i to wszystkim ludom i narodom na całym świecie. Głoszenie ludziom Jego radości i życia wiecznego, które On sam daje, jest zadaniem dla wszystkich bez wyjątku: dla duchownych i świeckich, dla rodziców i nauczycieli, dla rządzących i rządzonych, dla pisarzy i analfabetów. (ks. prof. Marek Starowieyski)

Boże Narodzenie wymaga wspominania. Przez wspominanie pozostajemy przy Bogu. Bez tego zapomnimy i nie będziemy pamiętali, że Bóg przyszedł na ziemię, narodził się dla nas. Chrystus, który przyszedł na świat, jest „Słowem, które wyszło z ciszy”. (św. Ignacy Antiocheński, List do Magnezjan, 8, 2)

Święty Jan Chrzciciel okazał się być głosem na krótki czas. Chrystus, odwieczne Słowo, jest Słowem „od początku aż na wieki”. To Słowo wymaga ciszy, kontemplacji, zadumy. „Szczęście – jak mówi św. Grzegorz z Nyssy – nie polega na tym, aby wiedzieć coś o Bogu, ale aby mieć Go w sobie samym”. Inaczej mówiąc, Boga można odnaleźć w sercu człowieka. Szczęśliwym zatem będzie ten, kto Go odnajdzie w swoim sercu.

Boże Narodzenie to znak bliskości Boga, to znak Jego wzruszenia. „Bóg litując się nad rodzajem ludzkim, zstąpił na ziemię – powie Orygenes – a doznał naszych wzruszeń, zanim poniósł mękę na krzyżu, i zechciał przyjąć nasze ciało. Gdyby, bowiem się nie wzruszył, nie wkroczyłby w ludzkie życie. Najpierw doznał wzruszenia, a potem zstąpił i pozwolił się ujrzeć. Czym jest owo wzruszenie, którego doznał z naszego powodu? Jest to wzruszenie miłości. A sam Ojciec i Bóg wszechrzeczy, «łaskawy, wielce miłosierny» (Ps 102, 8) i litościwy, czyż także nie ulega wzruszeniu? Czyż nie wiesz, że rozważając ludzkie sprawy, doznaje On ludzkiego wzruszenia? (…) Bóg więc nosi nasz sposób życia, tak jak Syn Boży nosi nasze wzruszenia. Sam Ojciec również doznaje wzruszenia”.

We wspominaniu wiary odkrywamy także i my ze wzruszeniem, że Bóg przygotowywał ten dzień od wieków. Jaka to cudowna prawda, jaka to podniosła tajemnica. W dniu Bożego Narodzenia powtarza się tajemnica stworzenia. Jezus Chrystus przyjmując ciało człowieka, stwarza go na nowo. Bóg staje się człowiekowi kimś bliskim.

Podziel się cytatem

W tajemnicy tej chodzi o przedziwną wymianę. Bóg staje się bliski człowiekowi, a człowiek Bogu. Człowiek staje się bliski Bogu poprzez wspominanie Jego wielkich dzieł, przez tęsknotę za Nim, dzięki pragnieniu, jakie nosi w swoim sercu.

Tajemnica Bożego Narodzenia staje się przez dyktat konsumpcji banalna. Rośnie pojęcie banału, życie staje się bezsensowne, bez smaku, płytkie. Jedno za drugim pojawiają się pytania, po co żyć, jaki jest sens mojej egzystencji, czy życie to zarabianie pieniędzy? Tego typu pytania zdradzają problem, że człowiek pozbawił się „boskiego” wymiaru. Jak długo można żonglować słowami?

Rodzi się potrzeba duchowości. Trzeba własne życie uduchowić, napełnić treścią. Rodzący się Zbawiciel to szansa na nową wiosnę w życiu, na nowy sens i istnienie. Tajemnica Bożego Narodzenia jest odkrywaniem Boga. Przygoda odkrywania Boga jest przygodą bliskości z bliźnim, przygodą odkrywania jego obecności w moim życiu. Jest tyle biedy. Wystarczy wejść w ludzkie życie pozbawione miłości, dachu nad głową, bezpieczeństwa i tak jak Jezus to uczynił, obdarzyć nową siłą.

Przez tajemnicę Wcielenia Jezus wkracza w życie każdego z nas, staje się kimś bliskim. Przez tajemnicę Wcielenia ja wkraczam w życie innych ludzi, mam szansę stania się dla nich także kimś bliskim.

Podziel się cytatem

„Bóg stał się człowiekiem, abyś ty mógł stać się Bogiem” – zawoła św. Augustyn. Symptomy życia bez Boga są postrzegane powszechnie. Można je określić następująco: świat zachodni się bogaci, człowiek wewnętrzny pustoszeje. Dochodzimy do punktu zwrotnego, w którym pytanie: czy można jeszcze mówić o człowieku wewnętrznym?, staje się wielce zasadne.

Bóg przemawia do człowieka w Tajemnicy Wcielenia. Człowiek przemawia banałem. Medialny przekaz staje się pustą mową artystów, polityków, dziennikarzy i wszystkich innych, którzy korzystają z tej drogi. Coraz częściej ma się wrażenie, że człowiek współczesny mówi, ale nie wie, co mówi, mówi, choć nie ma nic do powiedzenia, mówi, choć jest pusty i żyje powierzchownie. Czy to nie przerażające? Kto może tego słuchać? Kto się tym nakarmi?

Wspominanie jest w pewnym sensie wysiłkiem pamięci. Czasami to kosztuje. Jest ono potrzebne, bowiem pozwala odzyskać prawdziwą rzeczywistość, która w żadnym wypadku nie jest wirtualna. By Boga usłyszeć, trzeba zamilknąć. Poprzez fakt narodzenia Chrystus, jak mówi św. Jan od Krzyża, „zawsze pozostanie w ludzkiej społeczności, póki świat ten, co dziś trwa, nie przejdzie do wieczności”.

WYZWANIE: Dziś w czasie modlitwy podziękuj Bogu za tak wielki dar jakim było Jego przyjście na ten świat. Podziękuj Jezusowi, że zawsze jest z Tobą, że dla Niego jesteś kimś tak bardzo ważnym. Poproś o łaskę dobrego przeżycia tych ostatnich dni adwentu.

Podziel się cytatem

2020-12-18 21:55

Ocena: +42 -2

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Adwentowe przesłanie św. Jana Chrzciciela

Na naszej drodze ku świętom Bożego Narodzenia spotykamy św. Jana Chrzciciela. Nazywamy go prorokiem Adwentu, poprzednikiem Pańskim, wysłańcem przygotowującym drogę Mesjaszowi, głosem wołającym na pustyni. Ten szczególny prorok przygotowywał ongiś ludzi na pierwsze przyjście Syna Bożego. Dzisiaj chce nas przygotować na świętowanie wcielenia Syna Bożego w tajemnicy świąt Bożego Narodzenia, a w dalszej perspektywie na powtórne przyjście Chrystusa. Jest on postacią szczególną. Sam Chrystus wyraził się o nim bardzo pochlebnie: „Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela” (Mt 11,11).
Janowe przesłanie adwentowe to przede wszystkim orędzie pokuty, dodajmy - pokuty głoszonej słowem i życiem. Do Poprzednika Pańskiego odnoszą się słowa proroka Izajasza: „Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki” (Mk 1,3). Prostowanie ścieżek Panu to nic innego jak nawracanie się do Niego, zerwanie z grzechem, przylgnięcie do Bożych Przykazań. Jan głosił to orędzie nie tylko słowem. Głosił je także swoim bardzo umartwionym życiem, swoją niespotykaną ascezą, wyrzeczeniem: „Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym” (Mk 1,6). Jan w ciszy i w samotności szukał Boga. Mógł na to ktoś powiedzieć: co za głupiec, asceta, nieżyciowy człowiek, odludek, taki niewspółczesny. Nie wszyscy jednak tak myśleli. Do Jana na pustyni „ciągnęła cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy” (Mk 1,5). Po co przychodzili? czego u niego szukali? Przychodzili i przyjmowali chrzest w Jordanie, wyznawali swoje grzechy. Jan pociągał swoim ascetycznym, surowym stylem życia.
Janowy przykład nie poszedł na marne. W jego ślady wstępowali późniejsi uczniowie Chrystusa. Dzisiaj też pociągają nas ludzie o postawie Poprzednika Pańskiego. Tak naprawdę tylko ludzie o wysokim stopniu umartwienia i ascezy mają innym coś do powiedzenia. Kto by pomyślał, że asceza się dziś przeżyła, że dziś nie potrzeba ciszy, kontemplacji, umartwienia, byłby w wielkim błędzie.
Drugi przymiot, który zdobił Poprzednika Pańskiego, to duch pokory. Gdy Jezus był u szczytu sławy, z Jerozolimy Żydzi wysłali kapłanów i lewitów z zapytaniem: „Kto Ty jesteś?”. Jan na to odpowiedział: „Ja nie jestem Mesjaszem... Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską” (J 1,20.23). O Mesjaszu zaś wyznał: „Po mnie idzie Ten..., któremu nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała” (J 1,27). A przy innej okazji dodał: „Trzeba, by On wzrastał, a ja żebym się umniejszał” (J 3,30). Pokora to wielki przymiot Boga. Gdyby Pan Bóg nie był pokorny, ileż razy ukarałby nasze zarozumialstwo, naszą pychę. Szukamy ludzi pokornych. Ileż szkody wyrządzili Kościołowi niepokorni ludzie. Kto krytykuje dziś Papieża? - Ludzie niepokorni, pyszałkowaci.
Trzeci przymiot Poprzednika Pańskiego to odwaga w obronie prawdy, bezkompromisowość wobec prawdy. Jan nie mówił, by się ludziom przypodobać, nie czekał na oklaski! Ukazywał słuchaczom wymagania prawdy, niekiedy bardzo twarde! Czynił tak wobec wszystkich, także wobec wielkich tego świata. Odwaga, wierność prawdzie to także ważne przymioty dzisiejszego apostoła, współczesnego chrześcijanina.
Jeśli chcesz przeżyć lepiej nadchodzące święta, jeśli one mają coś zmienić, to wyprostuj, wyrównaj drogę swego życia w dziedzinie braterskiego, pokornego patrzenia na ludzi, z którymi przez nie wędrujesz.

CZYTAJ DALEJ

Jak będzie w Niebie? Poznaj kilka niezwykłych wizji od św. Faustyny!

2021-09-13 08:44

[ TEMATY ]

duchowość

niebo

św. Faustyna

Mazur/episkopat.pl

Cela s. Faustyny Kowalskiej

Cela s. Faustyny Kowalskiej

Każdy z nas przynajmniej kilka razy zastanawiał się „jak tam będzie?”. Czy Niebo to miejsce czy stan? Czy w Niebie może być nudno? Czy można być tam szczęśliwym będąc z dala od bliskich na Ziemi? Przekonajmy się! Oto kilka cytatów św. Faustyny mówiących o wizji Nieba.

„Dziś w duchu byłam w niebie i oglądałam te niepojęte piękności i szczęście, jakie nas czeka po śmierci. Widziałam, jak wszystkie stworzenia oddają cześć i chwałę nieustannie Bogu; widziałam, jak wielkie jest szczęście w Bogu, które się rozlewa na wszystkie stworzenia, uszczęśliwiając je, i wraca do Źródła wszelka chwała i cześć z uszczęśliwienia, i wchodzą w głębie Boże, kontemplują życie wewnętrzne Boga – Ojca, Syna i Ducha Św., którego nigdy ani pojmą, ani zgłębią” (Dz. 777)

CZYTAJ DALEJ

Co Wam smakowało? Wszystko!

2021-09-19 14:08

Marzena Cyfert

VI Wojewódzki Konkurs na Potrawę Kresową odbył się 18 września w Kruszynie. Degustacja kresowych dań, spotkanie biesiadne przy dźwiękach muzyki kresowej, poczęstunek zorganizowany przez mieszkańców Kruszyny to główne punkty spotkania w sobotnie popołudnie.

Spotkanie rozpoczęło się od prezentacji 23 konkursowych potraw w kilku kategoriach. Oceniło je profesjonalne jury, składające się z dwóch komisji konkursowych. W tym czasie można było spróbować specjałów przygotowanych przez panie z Kruszyny. Po ocenie jury zebrani mogli również spróbować potraw konkursowych. Uwagę zwracał nie tylko smak, ale również piękny i oryginalny sposób podania każdej potrawy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję