Reklama

Aspekty

Tu każdy coś daje i każdy otrzymuje

Księża i przyszli księża na swojej drodze spotykają różne osoby – ale z Ewangelią są posłani do wszystkich. Kiedy przełamie się pierwsze bariery, mówienie o Chrystusie staje się coraz łatwiejsze, nawet jeśli opowiada się o Bogu osobie upośledzonej

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 30/2015, str. 4-5

[ TEMATY ]

seminarium

Aleksandra Bielecka

Grupa „Szczęść Boże” z Zielonej Góry na rekolekcjach w Sierczynku

Grupa „Szczęść Boże” z Zielonej Góry na rekolekcjach w Sierczynku

Po każdym roku klerycy mają wyznaczone praktyki. Po drugim roku jest to posługa wspólnotom „Wiary i Światła”. Już nie raz zdarzyło się, że takie dwa tygodnie zaowocowały przyjaźniami na całe życie – tak było choćby w przypadku ks. Aleksandra Ryla. Czy tegoroczni praktykanci też zbudują takie więzi? To się dopiero okaże. Na pewno jednak już dzisiaj na wiele spraw patrzą zupełnie inaczej.

Odkryć i zrozumieć

Podchody, zawody sportowe, dyskoteki, kalambury, familiada i wszystkie możliwe teleturnieje. Msze św. i modlitwy, jak na każdych rekolekcjach. Trochę śpiewu – tu pole do popisu ma kleryk z gitarą, który cierpliwie powtarza zwrotki i refreny. A znów drugi wychodzi z zakrystii w komży i służy przy ołtarzu wraz z innymi ministrantami, którzy może nie wszystko potrafią, ale gorliwości im odmówić nie można. Pozostali klerycy stoją w ławkach gotowi do pomocy. Zaraz wspólny posiłek, po nim wycieczka. Dzień jak co dzień.

– Żałuję, że to trwa tak krótko – przyznaje kl. Wojciech Lisiewicz. – W ciągu roku nie mamy za bardzo czasu na spotkania z takimi osobami. Nie mamy okazji lepiej ich poznać, a to jest jednak warunek, bez którego nie można zostać kapłanem. To przecież też będzie część naszych obowiązków. W seminarium nie chodzi tylko o naukę i książki, ale o kontakt z drugim człowiekiem. Zwłaszcza z człowiekiem szczególnie doświadczonym. To pomaga go odkryć i zrozumieć.

Reklama

Bóg jest dobry

– Kiedy po raz pierwszy pojechałem na takie wakacje, byłem klerykiem po drugim roku. I już zostałem – wspomina ks. Aleksander Ryl. – Dołączyłem się do wspólnoty i co roku z nią jeżdżę, staram się być przynajmniej na części comiesięcznych spotkań, głoszę też rekolekcje.

Żeby było jasne: to nie jest tak, że osoby upośledzone są po prostu odbiorcami konkretnych posług. Tu wszyscy dają i otrzymują. – Przede wszystkim sami otwieramy się na Pana Boga. I dzieje się to właśnie przez to, że służymy naszym niepełnosprawnym. Jesteśmy dla nich i w nich staramy się odnajdywać Pana Boga. A z drugiej strony myślę, że i oni mogą w nas Boga odnaleźć. Dobroć Boża objawia się w tym, że z nimi jesteśmy i im pomagamy. W ciągu roku wielu tym osobom trudno doświadczyć ludzkiej życzliwości i zobaczyć, że Bóg jest dobry. Dlatego takie nasze wspólne wakacje są dla nich czasem, kiedy mogą doświadczyć tego, że Bóg o nich myśli, że o nich pamięta, że jest. To właśnie dzięki naszej życzliwości. Ale i tak myślę, że to my więcej się od nich uczymy, więcej otrzymujemy – mówi ks. Aleksander.

– Uczymy się ich patrzenia na świat. Takiego prostego, bezpośredniego odczuwania wielu wrażeń – dodaje kl. Wojciech.

Reklama

Na całe życie

Jak w praktyce wygląda głoszenie Jezusa osobom upośledzonym? – Dzień zaczynamy modlitwą i osoby niepełnosprawne włączają się w nią. Bardzo spontanicznie wypowiadają swoje prośby, mówią, za co chcą się modlić, odmawiają różne znane modlitwy – tak jak potrafią. Podczas Mszy św. również staramy się, żeby każdy miał tu swoje miejsce. Kiedy np. jest czytane Słowo Boże, zawsze obok stoi osoba niepełnosprawna ze świeczką. Dla tych bardziej sprawnych osób klerycy dużymi literami przepisują czytania. Do modlitwy też zapalamy świeczkę, którą później gasi nasza Zenia. Cieszy mnie to, że możemy ich uczyć modlitwy, szczególnie, że w ich domach rodzinnych nie zawsze ona jest, pochodzą przecież z różnych środowisk – mówi ks. Aleksander.

Taka ewangelizacja może się wydawać zadaniem karkołomnym, zwłaszcza że kontakt z ludźmi upośledzonymi jest utrudniony (lub przynajmniej z boku tak to wygląda). A jednak… – Jeżeli okaże się im choć troszkę życzliwości, to bardzo łatwo do nich dotrzeć – zapewnia ks. Aleksander. Im naprawdę niewiele potrzeba, żeby się przed nami otworzyli, żeby się do nas przyzwyczaili. A kiedy się otworzą, to już są przyjaźnie na całe życie. Ci ludzie są bardzo wierni. I trzeba bardzo uważać, żeby ich nie zawieść, np. żeby nie obiecać czegoś, czego nie można zrealizować, bo oni pamiętają, co się im powiedziało.

Oni patrzą czyściej

To oczywiście nie są proste rzeczy, bo trzeba się przełamać, być może zrobić coś po raz pierwszy w życiu. – Przyznam, że na początku było mi trudno. To mój pierwszy kontakt z osobami niepełnosprawnymi. Mówi się, że na takich obozach ma się kryzys na trzeci dzień. To ja mój kryzys miałem już pierwszego dnia. Ale trochę czasu minęło i zacząłem się tu odnajdywać. Kiedy się ich nie zna, nie bardzo wiadomo, ile można przy nich zrobić, do czego są zdolni. Pracujemy wszyscy razem – i świeccy animatorzy, i klerycy, i osoby niepełnosprawne – tłumaczy kl. Dawid Kowalkowski. – Kiedy tu przyjechałem, paraliżował mnie strach. Każdy człowiek jest inny, każą mi się nimi zajmować, do końca nie wiem, jak się dogadać. Jesteśmy z nimi całą dobę. Śpimy we wspólnych pokojach, pomagamy im się umyć albo przy jedzeniu, bawimy się. Razem zaczynamy dzień i razem go kończymy. Myślę, że właśnie coś takiego, takie wspólne bycie, pomaga naprawdę poznać drugiego człowieka.

Podsumowując, takie rekolekcje to nie tylko okazja do pomocy bliźniemu, ale też świetna inwestycja. – Jestem pewien, że to doświadczenie przyda mi się w kapłańskim życiu – mówi kl. Dawid. – Kiedy patrzę na osoby niepełnosprawne w kaplicy, to widzę, że one zupełnie inaczej odbierają Eucharystię i inne modlitwy. Mnie osobiście bardzo zaskoczyło, kiedy na jednej ze Mszy św. osoba niepełnosprawna wracała od Komunii św. i zapatrzyła się w drogę krzyżową. I nagle mówi: „Pan Jezus! Widzę Pana Jezusa!”. Ja to w życiu nie zwróciłem na to uwagi, a ona widzi żywego Boga. Oni po prostu inaczej odbierają wiarę. Mam wrażenie, że patrzą na te sprawy czyściej, nie oszukują, są prostolinijni. Mam się czego od nich uczyć.

We wszystkich mieszka Jezus

„Wiara i Światło” wyrosła na przekonaniu, że po pierwsze: wszystkie osoby upośledzone mają pełne prawa istoty ludzkiej, czyli mają prawo być kochani, uznawani i poważani, a po drugie: każdy człowiek jest jednakowo kochany przez Boga, w każdym z nas mieszka Chrystus. Dlatego „Wiara i Światło” podkreśla, że także upośledzeni są powołani do pogłębiania swojego życia w Jezusie.

Do takich wspólnot należą dzieci, młodzież i dorośli upośledzeni, a także ich rodziny i przyjaciele. Raz w miesiącu grupa spotyka się w swoim gronie, wspólnie się modli i spędza ze sobą czas. A tak poza tym spotkanie i rozmowy odbywają się częściej, już nie tak oficjalnie, jak to wśród przyjaciół. Organizowane są też pielgrzymki, obozy, dni skupienia, wspólnoty podejmują się też działań w swoich parafiach. Wszystko zależy od pomysłowości i możliwości danej grupy. Wakacyjne wyjazdy mogą być integracją dla całych rodzin, ale mogą być też czasem, kiedy rodzice biorą krótki urlop po całym roku opiekowania się swoim dzieckiem.

Dzięki „Wierze i Światłu” osoby upośledzone dowiadują się, że są powołane do obdarowywania innych skarbami swego serca, swymi uczuciami i wiernością. Ich rodziny otrzymują oparcie w wielu trudnościach, uczą się odkrywać wewnętrzne piękno swojego dziecka i poznają, że to wyjątkowe dziecko może stać się dla bliskich źródłem życia i jedności.

Natomiast przyjaciele dzięki bliskim kontaktom z osobami upośledzonymi z jednej strony uczą się zaangażowania pozwalającego na odkrycie w drugim człowieku żywej obecności Jezusa, a z drugiej – odkrywają na nowo sens swojego życia.

Dziś, kiedy często w imię źle pojętego współczucia odmawia się prawa do życia dzieciom upośledzonym, „Wiara i Światło” przypomina, że każde życie jest święte i nie do podrobienia. Ludzie pozornie słabi stają się źródłem radości i pokoju w Kościele i świecie.

2015-07-23 13:30

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Gniezno: kwarantanna w seminarium duchownym

2020-09-09 21:28

[ TEMATY ]

seminarium

Gniezno

pwsd.archidiecezja.pl

Trzech moderatorów i czterech kleryków Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie objętych zostało 9 września kwarantanną w związku z kontaktem z osobą, u której potwierdzono zakażenie koronawirusem.

Rektor Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie informuje, że od 9 do 17 września br. trzech moderatorów i czterech kleryków PWSD objętych jest kwarantanną w związku z kontaktem z osobą, u której potwierdzono zakażenie koronawirusem. Wszyscy pozostają w izolacji i nie mają kontaktu z pozostałymi wykładowcami i alumnami oraz pracownikami świeckimi.

Pierwsze i drugie piętro seminaryjnego gmachu, gdzie przebywają zostało wyłączone z użytkowania. Reszta placówki funkcjonuje normalnie. Rektor PWSD pozostaje w kontakcie ze służbami sanitarno-epidemiologicznymi. Informuje jednocześnie, że na obecną chwilę wszyscy objęci kwarantanną czują się dobrze i nie mają żadnych objawów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama w Tygodniku Katolickim „NIEDZIELA”

Karol Porwich/Niedziela

„Niedziela” to:

• ogólnopolski tygodnik katolicki, istniejący na rynku od 1926 roku

• informacje o życiu Kościoła w Polsce i na świecie, o sprawach społecznych, rodzinnych, gospodarczych i kulturalnych

• obecność w polskich parafiach w kraju i poza granicami (Włochy, USA, Kanada, Niemcy, Wielka Brytania), w sieciach kolporterskich i na Poczcie Polskiej

• szczególna obecność w 19 diecezjach w Polsce, w których ukazują się edycje diecezjalne: warszawska, krakowska, częstochowska, wrocławska, sosnowiecka, podlaska, bielska, świdnicka, szczecińska, toruńska, zamojska, przemyska, legnicka, zielonogórska, rzeszowska, sandomierska, łódzka, kielecka, lubelska

• 68 stron ogólnopolskich i 8 diecezjalnych

• portal www.niedziela.pl

• księgarnia (www.ksiegarnia.niedziela.pl) – ponad 350 publikacji książkowych

• studio radiowe Niedziela FM oraz telewizyjne Niedziela TV z możliwością przygotowania materiałów w jakości HD, własny kanał na YouTube, materiały na portalu www.niedziela.pl, zamówienia realizowane dla TV Trwam, TVP i lokalnej telewizji

• jest obecna w internecie, w rozgłośniach radiowych, w niektórych telewizjach regionalnych

Reklama w naszym Tygodniku jest potwierdzeniem wiarygodności firmy - do tego przyzwyczailiśmy naszych Czytelników.
Wyniki ankiety przeprowadzonej na zlecenie "Niedzieli" przez Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego pozwoliły ustalić profil Czytelników "Niedzieli":

• wiek - 28 - 65 lat

• wykształcenie - wyższe i średnie

• kobiety i mężczyźni w proporcjach 48% do 52%

• mieszkańcy dużych i średnich miast oraz wsi
Kolportaż - 60% parafie, 40% Poczta Polska, KOLPORTER i inne firmy kolporterskie;

Nakład: zmienny od 85 tys. do 115 tys. w zależności od okoliczności

Kontakt
Zamówienie reklamy lub ogłoszenia można przesłać:

Reklama
   Krzysztof Walaszczyk
   Dział Marketingu Tygodnika Katolickiego "Niedziela"
   tel. (34) 369 43 49, 603 701 615
   marketing@niedziela.pl

Ogłoszenia
   Barbara Kozyra
   tel. (34) 369 43 65
   tel. na centralę: (34) 365 19 17 w. 365
   ogloszenia@niedziela.pl

drogą pocztową pod adresem:
   Redakcja Tygodnika Katolickiego "Niedziela"
   ul. 3 Maja 12, 42-200 Częstochowa


Regulamin przyjmowania zleceń

Regulamin insertowania

Formaty reklam

Cennik reklam

Cennik insertów

Terminarz reklam (2020)

Materiały do pobrania

Publikacje logo o szerokości powyżej 25 mm

Logo „Niedzieli” (Plik PDF)
Logo „Niedzieli” (Plik JPEG)

Publikacje logo o szerokości poniżej 25 mm

Logo „Niedzieli” (Plik PDF)
Logo „Niedzieli” (Plik JPEG)

Reklama internetowa

Krzysztof Walaszczyk
Dział Marketingu Tygodnika Katolickiego "Niedziela"
tel. (34) 369 43 49, 603 701 615
marketing@niedziela.pl

Cennik reklam internetowych

CZYTAJ DALEJ

80. rocznica zbrodni katyńskiej w Wieluniu

2020-09-20 22:38

[ TEMATY ]

zbrodnia katyńska

Wieluń

Zofia Białas

W niedzielę 20 września w Wieluniu odbyły się obchody 80. rocznicy zbrodni katyńskiej.

Bohaterem uroczystości był kpt. Stanisław Mikulski (1890 – 1940), komisarz Straży Granicznej w Inspektoracie nr 13 w Wieluniu, zamordowany w Katyniu w kwietniu 1940 r., jeden z 2700 osób zidentyfikowanych przez Niemców wiosną 1943 r. spośród ekshumowanych 4400 ofiar, wpisany do niemieckiego raportu dziennego z 6 lipca 1943 r. jako kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego, podkomisarz Straży Granicznej Wieluń – ofiara zbrodni sowieckiej pod numerem 04130 na liście ekshumowanych.

Zobacz zdjęcia: 80. rocznica zbrodni katyńskiej w Wieluniu

Wieluńskie obchody 80. rocznicy zbrodni katyńskiej rozpoczęła Msza św. w kościele św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, sprawowana w intencji kapitana i innych zamordowanych w czasie II wojny światowej strażników granicznych oraz wszystkich zamordowanych w Katyniu.

Homilię wygłosił ks. Adam Sołtysiak, proboszcz parafii św. Józefa. Motywem przewodnim były słowa zaczerpnięte z Księgi proroka Izajasza: „Czyż matka może zapomnieć o swoim dziecku?” z transpozycją na słowa: czyż Polacy mogą zapomnieć o Katyniu, synonimie kainowej zbrodni? Kapłan rozpoczął homilię słowami wiersza Jana Górca-Rosińskiego „Katyń”: „W czyje sumienie/ Wpisano te groby/ Czyje usta/ Zakneblowano milczeniem/ Czyją pamięć/ Zalano wapnem/ mordercy w słońcu/ niewinni/ nam zostało/ tylko epitafium”, a zakończył cytatem z wiersza Mariana Hemara pod tym samym tytułem: Tej nocy zgładzono Wolność/ W katyńskim lesie.../ Zdradzieckim strzałem w czaszkę/ Pokwitowano Wrzesień. (...) Tej nocy zgładzono Prawdę/ W katyńskim lesie,/ Bo nawet wiatr, choć był świadkiem,/ Po świecie jej nie rozniesie... (...)/ I tylko p a m i ę ć została/ Po tej katyńskiej nocy.../ Pamięć n i e d a ł a się zgładzić,/ Nie chciała ulec przemocy/ I woła o sprawiedliwość/ I prawdę po świecie niesie –/ Prawdę o jeńców tysiącach/ Zgładzonych w katyńskim lesie.

– Pamięć o Katyniu nie dała się zgładzić. Pielęgnowały ją przez lata rodziny zamordowanych oficerów w kraju i na obczyźnie oraz komunistyczni opozycjoniści. Pamiętamy również my, dlatego dziś tu jesteśmy i modlimy się za tych, których zamordowano zdradzieckim strzałem w tył głowy w 1940 r. w Katyniu, Ostaszkowie, Miednoje, Charkowie i Twerze – powiedział ks. Sołtysiak.

Po Eucharystii poczty sztandarowe i pozostali uczestnicy udali się na plac Jagielloński, gdzie odbyła się dalsza część uroczystości. Rozpoczęła się ona wciągnięciem flagi państwowej na maszt i odśpiewaniem „Mazurka Dąbrowskiego”. W obecności wnuka zamordowanego w Katyniu Stanisława Mikulskiego i jego małżonki (przyjechali spod granicy z obwodem kaliningradzkim) został posadzony „Dąb Pamięci” i odsłonięty głaz z tablicą memoratywną, powstałą w ramach ogólnopolskiego projektu „Katyń – ocalić od zapomnienia”, upamiętniającą zamordowanego w Katyniu komisarza SG Stanisława Mikulskiego. Głaz dzień wcześniej wkopali przedstawiciele Stowarzyszenia Historycznego „Bataliony Obrony Narodowej”, Powiatowej Rady Działalności Pożytku Publicznego i Urzędu Miejskiego.

Wartę honorową przy głazie pełnili żołnierze z 15. Sieradzkiej Brygady Wsparcia Dowodzenia, Nadwiślański Oddział Straży Granicznej i Stowarzyszenie Historyczne „Bataliony Obrony Narodowej”. Ceremoniał wojskowy prowadził mjr Bogumił Tobiasz z 15. Sieradzkiej Brygady Wsparcia Dowodzenia.

Podczas uroczystości odczytano apel pamięci, żołnierze oddali salwę honorową, a pod głazem złożono biało-czerwone wiązanki kwiatów.

Elementem towarzyszącym uroczystości była dystrybucja bezpłatnej publikacji Instytutu Pamięci Narodowej autorstwa dr. Ksawerego Jasiaka pt. „Ofiara Zbrodni Katyńskiej kpt. Stanisław Mikulski ps. Schwarzberg komisarz Straży Granicznej (1890 – 1940)”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję