Reklama

Niedziela Kielecka

Na misyjny I piątek miesiąca

Jakbym wczoraj wrócił z Afryki

Z ks. Leszkiem Dziwoszem – proboszczem parafii pw. bł. Józefa Pawłowskiego we Włoszczowie i byłym misjonarzem – o żywotności i sile doświadczenia misyjnego rozmawia Agnieszka Dziarmaga

Niedziela kielecka 31/2015, str. 7

[ TEMATY ]

misje

rozmowa

TD

Ks. Leszek Dziwosz przegląda zdjęcia misyjne

Ks. Leszek Dziwosz przegląda zdjęcia
misyjne

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

AGNIESZKA DZIARMAGA: – Był Ksiądz misjonarzem w Kongu w latach 1991-93, jest Ksiądz autorem książki „Po misyjnych bezdrożach Konga”, wydanej w 2001 r., a od 1999 r. – proboszczem nowej parafii we Włoszczowie, budowanej od podstaw. Czy misyjne doświadczenie okazało się przydatne, czy rzeczywiście misje wrastają w życie i potem są w nim już zawsze obecne?

KS. LESZEK DZIWOSZ: – To jest tak, jakbym wczoraj wrócił z Afryki. Misje to element wciąż świeży i żywy w moim codziennym i kapłańskim życiu. Mówię o misjach podczas bardzo wielu spotkań, i to nie tylko w mojej parafii. Są to np. spotkania z dziećmi podczas Misyjnego Lata z Bogiem w Skorzeszycach czy podczas rekolekcji adwentowych i wielkopostnych. Moja książka o misyjnej posłudze w Kongu miała cztery dodruki, rozprowadziłem kilka tysięcy egzemplarzy, a każdy sprzedany egzemplarz to cegiełka na budowę naszego kościoła. Muszę podkreślić, że dając z siebie na misjach, jeszcze więcej otrzymałem – w sensie budowania mojej osobowości i w dalszym kapłańskim życiu, w istocie posługi. Chodzi mi o spotkania z takim samym, a jednak innym Kościołem Francji i Afryki. To naprawdę bogactwo.

– Czy ten misyjny wątek przewija się także w życiu parafii, której jest Ksiądz proboszczem?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

– Oczywiście, pod różnymi względami. Na misjach jest się zdanym na własne siły – i jest się przysłowiowym sterem, żeglarzem, okrętem, a to doświadczenie bardzo przydaje się w tworzeniu parafii i budowie nowego kościoła. Na misjach wszystko jest nowe, zaskakujące, wymagające szybkiej reakcji, od klimatu, przez problemy zdrowotne, po wyzwania ewangelizacji w warunkach, gdzie ludzie nigdy nie słyszeli o Bogu. To wszystko hartuje i przygotowuje do tworzenia parafii także i w Polsce, gdy zaczyna się od kupna pola. Misje uczą odporności. Poza tym od początku istnienia parafii nasi parafinie byli bombardowani różnego rodzaju filmami i prelekcjami z racji tygodni misyjnych, święta Trzech Króli i przy wielu okazjach. Od początku istnieje u nas Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci, które bardzo ładnie pracuje w skali roku, wspomagając także misjonarzy. PDMD zawsze prowadzą osoby świeckie, obecnie Monika Kania. Nasze dzieci uczestniczą w Misyjnym Lecie z Bogiem, były także w tym roku w Warszawie na kongresie misyjnym. Dzieci oraz grupa osób dorosłych podjęły adopcję na odległość i wspierają mieszkańców środkowej Afryki. Raz w roku organizujemy także spotkania z misjonarzem; w tym roku był to ks. Piotr Pochopień – misjonarz z naszej diecezji pracujący w Brazylii. Staramy się wspierać misjonarzy finansowo.

– Opowiadał Ksiądz nieraz o problemach językowych w początkach misji, dopóki nie poznał języka lingala, wspólnego dla plemion afrykańskich.

– No tak, bywały z tym problemy. Misjonarzowi pomaga katechista – miejscowy, ochrzczony, czasami bierzmowany, żyjący w małżeństwie monogamicznym. Służy za tłumacza i emisariusza, nadzoruje budowę kaplic i przygotowanie do sakramentów, choć i tutaj nie wszystko jest przewidywalne, bo nigdy nie wiadomo, w jaki sposób katechista przetłumaczy słowa misjonarza. Mówiłem rzeczy smutne lub doniosłe – oni wybuchali śmiechem, mówiłem krótko – katechista się rozwodził… A przy okazji, dylematów ewangelizacyjnych pojawiało się mnóstwo, choćby sprawa poligamii – powszechna, podbudowana tradycją, nobilitująca. Kto ma więcej żon, ma dużo rąk do pracy, jest po prostu ważniejszy. Trudno to zmienić, podobnie jak i to, że w obliczu ciężkiej choroby nawet katechista biegnie do czarownika.
Ogromną satysfakcję dawała praca z dziećmi, młodzieżą: biblioteka, choćby bardzo skromna dla umiejących czytać, jakaś piłka na misji, wdzięczność i miłość dzieciaków. Ewangelizacja? Jak najbardziej, ale należało zaczynać od podstaw: oduczyć ich, aby np. nie pili z malarycznej kałuży.

– A najbardziej żywe, niezatarte wspomnienie z misji?

– Zawsze najczęściej wracam do początków, w tym do pierwszego Bożego Narodzenia w środku dżungli. Wyleciałem do Afryki w październiku, szybko nadszedł Adwent i Boże Narodzenie wśród ludzi, którym nikt nigdy nie mówił o Bogu, którzy nie słyszeli o Jezusie. Pod zadaszeniem z liści palmowych odprawiałam pierwszą Eucharystię, potem zbudowali mi plebanię z gliny, przykrytą liśćmi. Tam spędziłem samotną Wigilię, wspominając nastrój świąt w Polsce, w domu rodzinnym, z ogromną tęsknotą i jednak lekką obawą – bo przecież nie znałem tych ludzi. Gdyby chcieli mnie skrzywdzić, zostałbym tam, 200 km od równika i 2 km od granicy z Kamerunem – na zawsze, jako kolejny zaginiony misjonarz. Z drugiej strony czułem, że to ubogie i samotne Boże Narodzenie jest może bliższe prawdzie o narodzonym Bogu niż bogate święta w cywilizowanych krajach.

* * *

Uderzenie Afryki, czyli misyjny obrazek

1991 r., lądowanie w stolicy Konga. Wszystko jest inaczej niż w książkach i filmach. Niemożliwie gorące i wilgotne powietrze dosłownie zwala z nóg. Lotnisko jest brudne i nędzne, fruwają śmieci, przy odprawie funkcjonariusze dają odczuć białym, że tutaj nie zapomniano im niewolnictwa. Czeka biskup kongijski, a także dwóch białych misjonarzy. Biskup zaprasza na kolację do rodziny afrykańskiej. Podają mięso z małpy (jak to przełknąć?), maniok – więźnie w gardle jak wielka, a mdła, twardawa klucha; saka – saka – coś jak posiekana i skropiona oliwą trawa. Dobrze, że są banany, tylko jak długo można żyć bananami? Pierwsza noc nieprzespana – bo emocje, zaduch, wilgotność, chmura owadów, insektów. Od rana – poznawanie stolicy, ale już niemal za zakrętem kończy się murowane miasto i droga, i elektryczność. Zajrzyjmy więc na targ. Wtedy, po tym targu, straciłem apetyt na kilka dni. Zwierzęta upolowane w dżungli – przeróżne gatunki małp, słonie – zwozi się tutaj całe, z wnętrznościami, skórą i porcjuje na miejscu. Nad targowiskiem unosi się fala smrodu i chmary insektów, obsiadających każdy skrawek tego mięsa. Jak przywyknąć?

2015-07-30 12:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wielki Post w wielkim mieście

[ TEMATY ]

rozmowa

Archiwum parafii Św. Stanisława B. M. na Manhattanie

ks. Jakub Włodarczak

ks. Jakub Włodarczak

Rozmowa z ks. Jakubem Włodarczakiem, pochodzącym z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, studentem liturgiki w Rzymie.

O. Michał Czyżewski: U progu Wielkiego Postu wielu z nas zadaje sobie pytanie: po co nam ten czas?
CZYTAJ DALEJ

Masowa likwidacja szkół wiejskich

2025-04-04 23:53

[ TEMATY ]

korepetycje z oświaty

Red.

Andrzej Sosnowski

Andrzej Sosnowski

Ministerstwo Edukacji Narodowej z jednej strony zapewnia, że szkoły powinny być blisko uczniów, a z drugiej – daje ciche przyzwolenie na ich masowe zamykanie.

Lubelszczyzna stała się symbolem tej politycznej hipokryzji, bo właśnie tam kurator zgodził się na likwidację większej liczby szkół niż rok wcześniej zlikwidowano w całej Polsce. W województwie mazowieckim do Kuratorium Oświaty w Warszawie wpłynęło 13 wniosków o likwidację szkół. Jednocześnie Ministerstwo Edukacji Narodowej ma wdrażać projekty, które mają rzekomo ratować edukację na wsi. Czym jednak jest to całe spóźnione „ratowanie"? Czy zwykłą zasłoną dymną? Czy naprawdę nie dzieje się nic niebywałego? Dla setek uczniów i nauczycieli, którzy właśnie dowiedzieli się, że ich szkoła znika z mapy edukacyjnej, jest to zapewne bardzo pocieszające.
CZYTAJ DALEJ

Czy sztuczna inteligencja nas rozgrzeszy? AI w Kościele

2025-04-06 17:01

[ TEMATY ]

Kościół

sztuczna inteligencja

AI

Chat GPT

Red

Przeprowadziłam eksperyment i zadałam pytanie Chatowi GPT: Czy masz świadomość, gdzie jesteś? Odpowiedział: Ciekawe pytanie... Nie mam świadomości w takim sensie, w jakim mają ją ludzie — nie czuję, nie mam własnego „ja” ani poczucia miejsca. Działam w cyfrowym środowisku, odpowiadając na Twoje pytania i analizując dane, ale nie „jestem” fizycznie nigdzie. Można powiedzieć, że jestem tu, gdzie mnie używasz — teraz akurat w Twoim urządzeniu lub przeglądarce.

Sam Chat GPT podpowiada, że sztuczna inteligencja tylko analizuje dane, nie jest zaś inteligencją podobną do ludzkiej. Nie ma ona świadomości istnienia, nie ma też… inteligencji! Dlatego należy ją postrzegać nie jako sztuczną formę inteligencji, tylko jako jeden z jej produktów. Właśnie na takie różnice między sztuczną inteligencją a świadomością ludzką zwrócili kilka dni temu uwagę uczestnicy konferencji w Sekretariacie Episkopatu, prezentując polskie tłumaczenie watykańskiego dokumentu nt. sztucznej inteligencji „Antiqua et nova” – adresowanego, co ciekawe, m.in. do duszpasterzy. I właśnie na ten aspekt pragnę zwrócić uwagę: w jaki sposób i w jakich granicach można zastosować sztuczną inteligencję w Kościele.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję