Każda z nas ma „biżuterię”, którą nosi zawsze – także wtedy, kiedy uwija się nad garnkami albo goni tramwaj. Mówi się przecież, że włosy to największa ozdoba kobiety. Jak o nie dbać, żeby faktycznie dodawały urody?
Podstawa pielęgnacji włosów to mycie – tak często, jak to jest potrzebne. Włosy, tak jak skóra, nie lubią gorącej wody. Kiedy więc przetłuszczają się zbyt szybko albo kiedy są zniszczone, spróbuj używać do ich mycia trochę chłodniejszej wody niż do tej pory. Tłuste włosy można płukać wodą z dodatkiem octu albo naparem z rumianku (lekko rozjaśnia), mydlnicy, skrzypu lub pokrzywy. Może im też pomóc zmiana szamponu na taki, który ma jak najwięcej naturalnych składników. Środki chemiczne mogą bowiem podrażniać skórę głowy i pobudzać ją do nadmiernej produkcji sebum, czyli łoju. Podczas mycia włosów można zafundować sobie masaż, który poprawia ukrwienie cebulek włosowych – przez kilka minut masować skórę kolistymi ruchami palców. Do włosów farbowanych używamy specjalnych szamponów, które zapobiegają żółknięciu blondu i wypłukiwaniu innych kolorów.
Po oczyszczeniu włosów warto zaaplikować im odżywkę. Odżywianie jest ważne zarówno teraz, kiedy włosy są sfatygowane letnim słońcem, jak również w zimie, kiedy przesusza je ciepłe powietrze z grzejników. Słabe włosy wzmocni maseczka, np. zrobiona własnoręcznie z żółtka, kilku kropel olejku rycynowego i odrobiny soku z cytryny. Nałóż ją na włosy pół godziny przed myciem i owiń głowę folią i ręcznikiem. Świetne efekty regeneracyjne i wzmacniające daje olejek arganowy, który pomaga również w walce z łupieżem i innymi chorobami. Olejki pomagają też okiełznać kręcone włosy, które mają skłonność do puszenia się.
Wymagają regularnego podcinania, żeby nie rozdwajały się na końcach i żeby fryzura nie traciła kształtu. Jeśli musisz używać suszarki (kto nie musi?), włączaj ją dopiero wtedy, kiedy włosy są już lekko podsuszone. Do robienia fryzur z długich włosów najlepiej używać gumek z miękkiego materiału i plastikowych spinek. Ponieważ długie włosy najbardziej niszczą się w nocy, podczas pocierania o poduszkę, można je związywać przed spaniem w luźny kok na czubku głowy albo zaplatać w warkocz.
Kryteria zdrowia psychicznego są tworzone przez mężczyzn i dostosowane do ich sposobu funkcjonowania. Nic więc dziwnego, że w świetle tych kryteriów kobiety wyglądają na mniej dojrzałe psychicznie od mężczyzn, mimo że fakty zdają się świadczyć o czymś innym
Afakty są następujące. My, kobiety, potrafimy być wierne codziennym obowiązkom, zawsze działamy na sto procent, w nadnaturalny sposób panujemy nad zmęczeniem, w imię dobra stać nas na wyjątkową ofiarność. Nie muszę pisać o umiejętności robienia kilku rzeczy naraz czy o czytaniu w sercach bliskich. To przecież oczywiste. Większość myślących mężczyzn nie jest w stanie ani nawet nie próbuje naśladować kobiecego trybu życia. Z góry uznają, że przekracza to ich siły i ich wyobraźnię miłości. Odważę się i napiszę, że z reguły to kobiety są bardziej niż mężczyźni dojrzałe, że zachwycają mężczyzn swoim geniuszem empatii, wrażliwością duchową, społeczną i religijną, a przez to także większą odpowiedzialnością na co dzień. My, kobiety, rzadziej niż mężczyźni wyrządzamy krzywdę innym ludziom i samym sobie. Rzadziej popadamy w uzależnienia, mimo że wszystko przeżywamy bardziej intensywnie niż przedstawiciele drugiej płci. Może dzieje się tak dlatego, że mamy zwykle większą niż mężczyźni władzę nad sobą i nad stanami emocjonalnymi, jakich doświadczamy.
Historia astronauty (James Irwin) jest jak „zimny prysznic” dla naszej pogoni za podziwem. Punkt ciężkości przenosi się z wielkich osiągnięć na jedno pytanie: kto rządzi moim życiem i co je oświetla? Po misji Apollo 15 wszyscy czekali, że astronauta będzie mówił o wielkości człowieka. A on powiedział coś, co mnie zatrzymało - zapraszam posłuchaj.
Popatrzmy dziś na Baranka Bożego w trzech odsłonach:
18 stycznia 2026 r przypada 20. rocznica śmierci księdza Jana Twardowskiego. Poeta, serdeczny, ujmujący człowiek był wybitnym kaznodzieją, na którego kazania do kościoła wizytek w Warszawie przychodziły tłumy. - W życiu - mówił ks. Twardowski - najważniejsze jest samo życie. A zaraz potem miłość.
„Udało się, jakoś wyskoczyło mi z głowy to zdanie” - mówił ks. Jan i zagadkowo się uśmiechając dodawał: „Spotykam je w nekrologach. Często bez mojego nazwiska, ale i tak się cieszę, bo najważniejsze jest to, co napisałem, a nie, że to ja napisałem. Trzeba się pospieszyć z kochaniem innych nie tylko dlatego, że grozi nam rozstanie z kimś bliskim z powodu śmierci, lecz dlatego, że ludzie odchodzą od siebie, gdy życie jest w pełnym biegu. Zmieniają partnerów, opuszczają rodziny, skazują bliskich na samotność. Być może dochodzi do tych rozstań, bo właśnie spóźniliśmy się z okazaniem uczuć, nie dość kochaliśmy, nie daliśmy odczuć bliskiej osobie, że jest wyjątkowa”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
