O Jezu mój, będę Cię pocieszać za wszystkie niewdzięczności, bluźnierstwa, oziębłości, nienawiść bezbożnych, świętokradztwa. O Jezu, pragnę płonąć jako ofiara czysta i wyniszczona przed tronem Twojego utajenia.
Św. s. Faustyna Kowalska (Dz 80)

Adorując Najświętszy Sakrament, musimy mieć świadomość, że spotykamy się tu z naszym Bogiem, Panem, Stwórcą, Zbawicielem i najlepszym Przyjacielem. Adoracja pomaga nam w głębszym przeżywaniu Komunii św., przypomina nam o obecności Jezusa Chrystusa w naszej duszy, o Jego bliskości względem nas, miłości i pokorze. Pokora ta sprawia, że ukrywa On swą wielkość i potęgę pod osłoną odrobiny chleba i wina. Wszystko to czyni dla nas, biednych grzeszników, abyśmy usuwając lęk i jakikolwiek przymus, zbliżali się z miłością do Niego i powierzali Mu zarówno swe troski, duchowe rozterki, życiowe dylematy, jak i wszelkie radości, których doświadczamy. Dobrze przeżyta adoracja odrywa nas od świata rzeczy materialnych i uczy nas właściwego korzystania z nich, uczy nas także, jak kochać nasze życie, nawet wtedy, gdy naznaczone jest ono znamieniem cierpienia.