Wielkimi krokami zbliża się Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Coraz częściej nasuwają się pytania, które zwykle towarzyszą nam, gdy coś się kończy. Jak wykorzystałem dany mi czas? Czy pozwoliłem Bogu działać, zmienić coś w moim wnętrzu? Wielu z nas pomyśli pewnie, że oto przeminął kolejny Wielki Post i cóż, wstyd się przyznać nawet przed samym sobą, jak niewiele się zmieniło...
Pewnego deszczowego popołudnia jechałam autobusem. Na jednym z mijanych bilbordów zobaczyłam informację o fundacji promującej oddawanie szpiku. Hasło „Zostań dawcą!” przyciągnęło nie tylko moją uwagę, gdyż siedząca nieopodal dziewczynka zaczęła wypytywać mamę, kto to jest dawca. Mama wytłumaczyła, że to taka osoba, która oddaje szpik albo krew i może uratować życie komuś bardzo choremu.
– Gdyby nie dawcy, lekarze nie zdołaliby pomóc wielu ludziom, także chorym dzieciom – zakończyła mama.
– A ja mogę być takim dawcą i pomagać innym? – zapytała dziewczynka.
– Niestety, kochanie, dawcami mogą zostać tylko osoby dorosłe – odparła mama.
Dziewczynka była wyraźnie niepocieszona. Siedziała chwilę w ciszy, wyglądając przez okno.
– A ja i tak zostanę dawcą! – stwierdziła po chwili, splatając ręce na piersi.
Reklama
Patrzyłam na determinację, która odmalowała się w tym momencie na jej twarzy, i dotarło do mnie, jak ważne jest bycie dawcą także w sferze ducha. Świat próbuje uczynić nas biorcami, okaleczyć, byśmy pragnęli wszystkiego wyłącznie dla siebie. Tymczasem remedium na wszelkie duchowe niedomagania jest... zostać dawcą! Rozdawać siebie, trwając w niemodnej postawie służby. „Trwonić” swoje siły i czas, bez ograniczeń dawać siebie współmałżonkowi, dzieciom, przyjaciołom, sąsiadom, z uporem tej małej dziewczynki, nie licząc choćby na „Bóg zapłać” w zamian. Być dawcą w codzienności, bo gdy zabraknie tych, którzy chcą dawać, co stanie się z resztą?
Czujesz, że przespałeś kolejny Wielki Post? Masz jeszcze czas. Zostań dawcą, a w Niedzielę Zmartwychwstania rozradujesz się jak nigdy dotąd.
* * *
Maria Paszyńska Pisarka, prawniczka, orientalistka, varsavianistka amator, prywatnie zakochana żona i chyba nie najgorsza matka dwójki dzieci
1 września w Sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej Kalwaryjskiej przeżywaliśmy XI Podkarpacką Pielgrzymką Honorowych Dawców Krwi Polskiego Czerwonego Krzyża. Bp Adam Szal w asyście gwardiana o. Piotra Reiznera i Kapelana Grupy Ratownictwa PCK ks. Pawła Kaszuby, poświęcił mobilny punkt poboru krwi z Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Rzeszowie
Chcemy modlić się o Boże błogosławieństwo dla tych, którzy tak bardzo blisko są Chrystusa, modlić się w intencji tych, którzy korzystają z ich wielkodusznego daru. Tę Eucharystyczną Ofiarę chciałbym złożyć w intencji wszystkich krwiodawców, którzy w ten sposób służą bliźniemu” - powiedział na rozpoczęcie Mszy św. bp Szal.
Ksiądz Biskup podczas homilii skierował naszą uwagę m.in. na człowieka, który tak wiele potrafił dobra uczynić - na św. Maksymiliana Marię Kolbego. Na zakończenie wyznał: „Krew to najskuteczniejsze lekarstwo. (…). Potraficie dzielić się tym, co macie najcenniejsze. Zachęcam, abyście zawsze umieli oddać się na służbę Panu Bogu i ludziom”.
Po homilii ks. Paweł Kaszuba, honorowy krwiodawca, podziękował Panu Bogu i Jego Matce za wielki dar wspólnoty, która łączy nas przez krew, Księdzu Biskupowi za przewodniczenie Eucharystii oraz homilię, a o. Piotrowi Reiznerowi - nowemu gwardianowi, a także dotychczasowemu gwardianowi o. Jarosławowi Karasiowi, za możliwość obecności i modlitwy na kalwaryjskim wzgórzu.
Oprawę liturgiczną zapewnili honorowi dawcy krwi. W darach nieśli m.in. kosz białych kwiatów z czerwonym krzyżem pośrodku, świece, wino mszalne, chleb, ornat, statuetkę w kształcie „kropli krwi”, statuetkę w kształcie „serca”.
Drogę Krzyżową, po Mszy św. prowadził ks. Paweł. Nabożeństwo odprawiliśmy w intencji tych wszystkich, którzy nie wstydzą się krzyża, których łączy krzyż. Zanim udzielił nam Bożego błogosławieństwa, podziękował wszystkim, którzy zorganizowali ten czas wypoczynku duchowego, wzrastania, doświadczenia drugiego człowieka, wspólnej radości z przeżywania Eucharystii i Drogi Krzyżowej, krwiodawcom, ich rodzinom i przyjaciołom oraz ofiarował Panu Bogu przez wstawiennictwo naszego św. patrona.
W spotkaniu czerwonokrzyskiej rodziny uczestniczyło ponad 1000 osób z wielu miast woj. podkarpackiego. Pielgrzymkę i spotkanie integracyjne nad Wiarem zabezpieczała Grupa Ratownictwa PCK z Przemyśla.
Publikujemy wspólne oświadczenie rzecznika prasowego Archidiecezji Krakowskiej oraz dyrektora Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie.
W artykule „Jak kard. Grzegorz Ryś nie otworzył archiwum krakowskiej kurii” redaktor Szymon Piegza mija się z prawdą. Twierdzi, że archiwum nie jest otwarte, choć sam korzysta z jego czytelni przeprowadzając kwerendę według istniejącego w nim regulaminu. Ucieka się też do kilku manipulacji, o czym szczegółowo poniżej.
Procesja Bożego Ciała w łódzkiej parafii katedralnej
- Mamy jedną z piękniejszych katedr w Polsce. Rozejrzyjcie się dobrze. Ale jeślibyśmy wynieśli stąd Najświętszy Sakrament, to po co nam ta katedra? To by było świetne muzeum. To nie byłaby świątynia. Jezus daje nam swoją obecność poprzez swoje Ciało i swoją Krew, byśmy stali się jak ta katedra - Jego domem – mówił kard. Krajewski do zebranych w łódzkiej katedrze podczas Eucharystii w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa.
Wspominając swoją rzymską procesję Bożego Ciała z Janem Pawłem II hierarcha powiedział - To była ostatnia procesja Bożego Ciała Jana Pawła II. Papież już nie chodził. Papież już poruszał się na wózku. Odprawił Mszę świętą na Lateranie, czyli w katedrze, w pierwszym kościele wszystkich kościołów. Po Mszy świętej z mistrzem ceremonii papieskich pomogliśmy Ojcu Świętemu, dostać się na platformę samochodu, który miał się przemieszczać podczas procesji. I ruszyliśmy do Matki Bożej Większej, do Santa Maria Maggiore. W pewnym momencie klęczeliśmy z Ojcem Świętym. Ojciec Święty dał znak rękom, a w tej ręce zawsze trzymał chusteczkę, żeby się do Niego zbliżyć. I powiedział, chce uklęknąć. Ciarki przeszły, bo wiadomo, że nie mógł uklęknąć. To było niemożliwe. Więc, żeby oddalić tę prośbę, to Ojcze Święty, może za chwilę. Może z 200 metrów przejechaliśmy. Ojciec Święty znów opuścił rękę z chusteczką i mówi, ja naprawdę chcę uklęknąć. To jeszcze trochę. Może na wysokości Uniwersytetu. A potem już po prostu dał znak, żeby jak najbliżej do Niego się przesunąć. I powiedział, tam jest Bóg. Ja muszę uklęknąć. Nie było dyskusji. Osunął się, popatrzył na Najświętszy Sakrament i natychmiast wróciliśmy na fotel. Byłem przy wyznaniu wiary Jana Pawła II - wspominał metropolita łódzki.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
