Dzień Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie, 25 marca 1992 r. był wyjątkowym w dziejach Kościoła w Polsce. Tego dnia św. Jan Paweł II bullą „Totus Tuus Poloniae Populus” wśród ośmiu polskich metropolii kreował również metropolię szczecińsko-kamieńską ze stolicą w Szczecinie jako największym miastem, która ma ponad 1000-letnie bogate dzieje historyczne, a od 1945 r. wspólne korzenie, troski i wyzwania wraz z diecezjami: koszalińsko-kołobrzeską i zielonogórsko-gorzowską. – Historycznie rzecz biorąc, należy stwierdzić, że Szczecin i Koszalin leżą na Pomorzu Zachodnim, a Gorzów Wlkp. i Zielona Góra na Środkowym Nadodrzu, z tym jednak, że ostatnie dwa miasta przez długie lata ciążyły do Wielkopolski (pierwsze z nich) i do Śląska (drugie). Nadto zarówno Zielona Góra, jak i Gorzów Wlkp. nigdy nie wchodziły w skład historycznej krainy ziemi lubuskiej ze stolicą w obecnie niemieckim Lebus (Lubusz). Kościelnie zaś sytuacja była o wiele bardziej skomplikowana. W średniowieczu Szczecin, Koszalin i Gorzów Wlkp. leżały na terenie biskupstwa kamieńskiego (Gorzów Wlkp. od 1296 r.), a Zielona Góra na terenie biskupstwa wrocławskiego. W okresie diaspory (poł. XVI – poł. XX w.) Szczecin, Koszalin i Gorzów Wlkp. należały do Warszawy (1622-99), a następnie do Hanoweru, Hildesheim i Paderborn, a od 1811 r. (a szczególnie od 1821 r.) do Wrocławia. Zielona Góra natomiast cały czas należała do Wrocławia. Od 1821 r. wszystkie miasta należały już do tej samej wrocławskiej jurysdykcji kościelnej, a od 1930 r. znowu nastąpił ich rozdział i Szczecin oraz Koszalin przeszły pod Berlin, a Gorzów Wlkp. i Zielona Góra pozostały przy Wrocławiu. Po II wojnie światowej przez 27 lat, czyli do 1972 r., wszystkie omawiane miasta wchodziły w skład Kościoła gorzowskiego. W kolejnych 20 latach (1972-92) to znowu nowe jurysdykcje – Szczecin i Koszalin przeszły pod Gniezno, a Gorzów i Zielona Góra wróciły do Wrocławia. Dopiero czas metropolii szczecińsko-kamieńskiej to znowu wspólna jurysdykcja, ale tym razem już w normalnej kościelnej rzeczywistości.

Utworzenie metropolii z jednej strony stanowiło znak ugruntowania struktur kościelnych na północno-zachodnich terenach Rzeczypospolitej, a z drugiej, stało się bodźcem do zdynamizowania życia religijnego wiernych tychże ziem. Po 25 latach dostrzegalne są owoce tej decyzji. Jednym z nich są regularne spotkania w ramach metropolii wychowawców alumnów seminariów duchownych poszczególnych diecezji. Dzięki tym spotkaniom nie tylko dochodzi do pogłębienia relacji między wychowawcami, ale nade wszystko następuje wymiana myśli i doświadczeń w odniesieniu do formacji seminaryjnej.

Innym owocem wprowadzenia w życie papieskiej bulli jest prowadzenia powołanego przez Jana Pawła II w 2004 r. w strukturach Uniwersytetu Szczecińskiego Wydziału Teologicznego. Ów wydział swoją działalność naukowo-dydaktyczną prowadzi w ramach metropolii. Jego kadrę naukową tworzą w przeważającej części kapłani inkardynowani do poszczególnych diecezji metropolii i wierni świeccy zamieszkujący te tereny. Tym samym wydział pozostaje w służbie nauki i zarazem w służbie człowieka, a przez to służy Bogu samemu jako jego Stwórcy.

Niewątpliwie w kategorii następstwa wprowadzenia w życie papieskiej bulli należy postrzegać zwołanie przez abp. Andrzeja Dzięgę synodu metropolitalnego, który poprzez refleksję nad historią, która jest wspólna dla wszystkich trzech diecezji, i analizę obecnej sytuacji społecznej i religijnej, będącej źródłem wyzwań, zmierza do wypracowania sposobu i form realizacji przez Kościół swojej misji ewangelizacyjnej i uświęcającej na tych terenach: np. współdziałanie na płaszczyźnie naukowej w postaci sympozjów, wzmożenie ruchu pielgrzymkowego do maryjnych sanktuariów diecezji (np. Skrzatusza, Rokitna, Szczecina, Myśliborza), regularne spotkania pasterzy diecezji.

Równolegle do synodu metropolitalnego jest prowadzony w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej synod diecezjalny i podobnie w diecezjach koszalińsko-kołobrzeskiej i zielonogórsko-gorzowskiej.

Nadto dostrzegalne jest ożywienie modlitewne w ramach metropolii: organizowanie w wielu parafiach „lectio divina”, wspólnotowe odmawianie Koronki do Miłosierdzia Bożego o nawrócenie grzeszników i pokój w Ojczyźnie i na świecie (ostatnio nawet modlitwa Koronką w miejscach publicznych), powstawanie w parafiach grup modlitewnych, głównie różańcowych, odpowiadających na orędzie fatimskie, coroczny „Marsz dla Życia” (np. w Szczecinie skupiający wielotysięczne rzesze wiernych). W następnej kolejności tym owocem są przedsięwzięcia w dziedzinie formacyjnej dzieci i młodzieży, chociażby Dni Młodzieży. Kolejnym owocem dotychczasowych prac synodu jest wzmożenie współpracy między różnymi formami życia konsekrowanego działającymi w diecezji a kapłanami diecezjalnymi. Ta jedność niewątpliwie stanowi z kolei bodziec do głębszego uznania przez wiernych wartości posługi kapłańskiej w Kościele.