Początki pracowni sięgają czasu, kiedy to grupy studentów Wydziału Sztuk Pięknych UMK przed 35 laty zaczęły organizować zajęcia artystyczne dla osób niepełnosprawnych. Zadanie, którego się podjęli studenci, było bardzo ważnym krokiem, gdyż w tamtym okresie w Toruniu nie istniała żadna placówka, która organizowałaby czas osobom z niepełnosprawnością w formie terapii zajęciowych. Inspiracją dla ich działania była pedagog prof. Wanda Szuman.

Historia

Początkowo zajęcia prowadzone były przez studentów i młodych absolwentów, którzy ukończyli studia na kierunkach artystycznych bądź pedagogicznych. W roku akademickim 1986/87 pracownię zaczęto traktować jako laboratorium ćwiczeń. Stało się tak, ponieważ niektóre z zajęć dydaktycznych oraz praktyk dla studentów dziennych i zaocznych Instytutu Pedagogiki i Psychologii UMK odbywały się na terenie pracowni.

2 lata później, decyzją rektora UMK oraz z inicjatywy prof. Czesława Kosakowskiego, jako część Instytutu Pedagogiki i Psychologii UMK została utworzona Pracownia Rozwijania Twórczości Osób Niepełnosprawnych (PRTON). W 1990 r. pomiędzy UMK a Kuratorium Oświaty i Wychowania w Toruniu została zawarta umowa, na mocy której powstało kilka etatów terapeutycznych.

Przez następne lata powstawały kolejne możliwości udziału osób niepełnosprawnych w terapiach zajęciowych, a pracownia działała w wielu tymczasowych miejscach. Zajęcia odbywały się m.in. w pomieszczeniach Biblioteki Głównej UMK, świetlicy Szkoły Specjalnej nr 19 czy podziemiach kościoła pw. św. Józefa. Od 2003 r. pracownia mieści się przy ul. Szosa Chełmińska 254 w Toruniu.

Reorganizacja PRTON przeprowadzona jesienią 2008 r. spowodowała, że w wymiarze terapeutycznym została wycofana ze struktur UMK. Część opiekuńczo-terapeutyczna pracowni funkcjonuje jako Środowiskowy Dom Samopomocy „Pracownia Rozwijania Twórczości Osób Niepełnosprawnych”. Prowadzeniem ŚDS zajęło się Katolickie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych Diecezji Toruńskiej im. Wandy Szuman w Toruniu.

Aktualnie ŚDS organizuje zajęcia terapeutyczne dla osób z Torunia i okolic w różnym wieku, z różnym stopniem sprawności umysłowej bądź fizycznej. U osób tych poprzez uczestnictwo w zajęciach sportowych, plastycznych czy teatralnych wzbudza się zadowolenie i radość z osiągniętych wyników oraz uznanie innych, które nadaje im sens i wartość życia. Udział w tych zajęciach jest dla nich szansą bycia z innymi podopiecznymi w bezpiecznym środowisku.

Z oddaniem

ŚDS istnienie zawdzięcza terapeutom i wolontariuszom, którzy na przestrzeni lat dbali o to, by atmosfera pracy w ośrodku była jak najlepsza. Jedną z takich osób jest Barbara Momot, wiceprezes Katolickiego Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych Diecezji Toruńskiej, która całe swoje życie i wykształcenie poświęciła osobom niepełnosprawnym. Ukończyła studia w zakresie pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej i specjalnej. Przez kilkanaście lat w Radiu Maryja prowadziła audycje dla chorych na temat słabości i niepełnosprawności. Prowadziła doroczne sesje naukowe poświęcone myśli i duchowości Wandy Szuman. Jest autorką projektu „Centrum dla osób niepełnosprawnych pn. Dom Rodzinny Szumanów «Szumanówka»”. Wiele lat swojego życia poświęciła wolontariatowi dla osób niepełnosprawnych, m.in. w Pracowni Rozwijania Twórczości Osób Niepełnosprawnych oraz poprzez roczny pobyt w Comunita di Capodarco w Rzymie jako wolontariuszka.

Za działania i oddanie na rzecz osób niepełnosprawnych Barbara Momot została odznaczona Medalem „Zasłużony dla Diecezji Toruńskiej”, który w imieniu bp. Andrzeja Suskiego wręczył ks. prał. Józef Nowakowski, asystent kościelny stowarzyszenia. Wręczenie medalu odbyło się w siedzibie Środowiskowego Domu Samopomocy Katolickiego Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych Diecezji Toruńskiej im. Wandy Szuman 4 grudnia po Mszy św., która została odprawiona w związku z rocznicą śmierci patronki ŚDS.