Człowiek jako stworzenie Boże ma swoje odniesienie do Boga i na płaszczyźnie spotkania Boga osiąga prawdziwą wielkość. Niejednokrotnie mówimy, że mamy do czynienia z człowiekiem z klasą, czyli człowiekiem o wysokich kwalifikacjach i mądrości, służącym za wzór postępowania, ponieważ jego styl i siła działania mają w sobie moc zadziwiającą. Człowiek z klasą wzbudza akceptację i szacunek otoczenia. Takim człowiekiem był bezspornie dla nas wszystkich papież Jan Paweł II. Książka pt. „Jan Paweł II w wypowiedziach świadków”, mojego autorstwa, jest zbiorem rozmów z osobami, które znały bliżej Ojca Świętego, to jeden niekłamany głęboki podziw dla niego, zaświadczenie o jego świętości, jedna wielka lekcja dla nas wszystkich.

W czym tkwi tajemnica niezwykłej osobowości Jana Pawła II? Gdzie należy upatrywać jej źródła? Skąd on to miał? Otóż wszyscy moi rozmówcy podkreślali, że Jan Paweł II przede wszystkim dużo się modlił. Karol Wojtyła uczył się tego nie dopiero w Watykanie, lecz wcześniej: w Wadowicach, w Krakowie, w Kalwarii Zebrzydowskiej, na Jasnej Górze, ale także zgłębiając dzieło stworzenia. Na wagę modlitwy w życiu zwrócił jego uwagę rodzinny dom i szkoła, modlitwy uczył się z polskich modlitewników, a szczególnie cenił sobie kult Matki Jezusa przedstawiony w traktacie św. Ludwika Grignion de Monfort „O doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny”. Tak, wielcy ludzie kształtowali swoje życie w szkole modlitwy.

Każdy czas ma swoje wyzwania. W Parznie (archidiecezja łódzka) istnieje cieszące się dużym zainteresowaniem Muzeum Modlitewnika im. Wandy Malczewskiej, gdzie zgromadzono ok. 1400 eksponatów, które są niezwykłym, często wstrząsającym świadectwem historii Polski, ale także wyjątkowym świadkiem polskiej myśli religijnej, pieśni, aktów strzelistych itp. Jest więc modlitwa wielkim źródłem wielkości rodaków. Sprawdzają się tu słowa św. Augustyna: „Jeśli Bóg na pierwszym miejscu, wtedy wszystko będzie na miejscu właściwym”. Modlitwa jest najbardziej głęboką wypowiedzią człowieka, bo wypływa z ludzkiego serca, jest wyrażana językiem ojczystym, matczynym – „lingua materna”. Wypowiedź w tym języku jest największym świadectwem jaźni i świadomości człowieka, wyrazem jego najgłębszej potrzeby.

W modlitwie mieści się człowiek z całą swoją istotą, ma ona przełożenie na życie rodzinne, społeczne, polityczne, narodowe. Dlatego niezwykle ważne jest kształtowanie świadomości religijnej naszego narodu.

Wszyscy ludzie mają jakieś swoje odniesienie do Istoty Najwyższej, Transcendentnej. Nasza historia naznaczona jest obecnością Boga, objawieniem Chrystusa. Jako chrześcijanie należymy do wielkiej rodziny Kościoła katolickiego, w której nasz naród znalazł się 1052 lata temu. Od tego czasu w imię Boga w Trójcy Świętej Jedynego – Boga Ojca, Boga Syna i Boga Ducha Świętego – przyjmujemy sakramenty święte i według Jego wskazań staramy się wartościować sprawy rodzinne. Kościół dał nam jako narodowi najważniejszą konstytucję – konstytucję Jezusa Chrystusa w postaci Ewangelii, która jest dla człowieka natchnieniem i motywem, a wyrazem naszych ludzkich refleksji nad Bożym słowem jest właśnie modlitwa.

Duchu Święty, proszę Cię o dar mądrości do lepszego poznawania Ciebie i Twoich doskonałości Bożych, o dar rozumu do lepszego zrozumienia ducha tajemnic wiary świętej, o dar umiejętności, abym w życiu kierował się zasadami tejże wiary, o dar rady, abym we wszystkim u Ciebie szukał rady i u Ciebie ją zawsze znajdował, o dar męstwa, aby żadna bojaźń ani względy ziemskie nie mogły mnie od Ciebie oderwać, o dar pobożności, abym zawsze służył Twojemu Majestatowi z synowską miłością, o dar bojaźni Bożej, abym lękał się grzechu, który Ciebie, o Boże, obraża. Amen.
Modlitwa, którą Karolowi Wojtyle przekazał jego ojciec po śmierci matki, a którą Jan Paweł II odmawiał do końca życia