John Irving, jeden z najbardziej znanych amerykańskich pisarzy, ma na koncie także Oscara za najlepszy scenariusz. Była to adaptacja jego własnej powieści: „Regulamin tłoczni win”, na podstawie której w 1999 r. powstał film „Wbrew regułom” Lasse Hallströma. Powieści Irvinga często są ekranizowane, a najgłośniejszą adaptacją był „Świat według Garpa”. Nikt nie przeniósł na ekran właśnie wznowionej jego drugiej powieści, pt. „Metoda wodna”, co pewnie byłoby możliwe, ale trudne, choćby ze względu na brak wyraźnych ram czasowych, dość częste – wydawałoby się, chaotyczne – retrospekcje i szybkie przemieszczanie się głównego bohatera. Jest nim doktorant Fred „Blagier” Trumper, a książka jest, najogólniej mówiąc, o niedojrzałości. Kłopoty z moczowodami, rozpad małżeństwa, uzależnienie od kłamstw, męcząca praca nad tłumaczeniem poematu z języka staro-dolno-nordyckiego – to wszystko sprawia, że nasz bohater przeżywa głęboki kryzys osobisty. Wszystko kończy się nie najgorzej, bo „Blagier” dojrzewa.