Dochodzą nas czasem bardzo smutne wieści o gorszących sytuacjach związanych z ludźmi Kościoła pogubionymi przez grzech. Grzech jest właściwością człowieka – każdy z nas jest istotą grzeszną. Dlatego właśnie przyszedł Jezus Chrystus i żeby odkupić nasze winy – dla naszego zbawienia – oddał za nas swe życie na krzyżu. Bo Pan Bóg kocha nas wszystkich i dla każdego z nas chce szczęścia wiecznego. To jest wielka tajemnica wiary i wielka tajemnica człowieka, jego grzechu. Tak więc – nie umniejszając winy grzesznych ludzi Kościoła – w oczach Bożych wszyscy jesteśmy wartościowi i cenni. Z pewnością też wszyscy przed Bogiem odpowiemy za nasze życie, bo On jest „Sędzią sprawiedliwym, za dobre wynagradza, a za złe karze” – jak głosi jedna z sześciu głównych prawd wiary. Niemniej jednak jeżeli grzeszy duchowny czy inna osoba zaufania publicznego, to jest to sytuacja gorsząca. Może się też zdarzyć, że ten grzech jest sprowokowany czy powiększany – niekiedy media wyolbrzymiają sytuację, żeby siać niechęć do Kościoła. I o tym też winniśmy pamiętać.

Ale w Składzie Apostolskim wyznajemy: „Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół”. Trudno zrozumieć świętość Kościoła wobec tak wielu zarzutów pod jego adresem. Kościół jest jednak święty, bo jest dysponentem ogromnej siły uświęcającej – tej moralnej i tej religijnej – którą jest sam Bóg. To Kościołowi Pan Jezus przydzielił przecież zadanie, żeby uświęcać i rozdawać Jego łaski. I to przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, myśląc o Kościele. A sprawa grzeszności ludzi Kościoła – Pan Jezus powiedział: „Wy jesteście solą ziemi, lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi” (Mt 5, 13). W tych słowach Jezusa zawiera się prawdziwy dramat grzeszników Kościoła.

Często używałem porównania Kościoła ze Słońcem, które świeci, mimo że widać na nim plamy. Kościół także niezmiennie będzie świecił łaską Bożą, sakramentami, nauką Ewangelii. Zobaczymy, ile w Kościele jest dobra, ile chwały Bożej i szacunku dla człowieka. To także tysiące ludzi zaangażowanych w duszpasterstwo, w działalność w różnych stowarzyszeniach i organizacjach katolickich i prowadzących święte życie. Umiejmy w tym dostrzegać świętość i nie ulegać zgorszeniu. I czujmy się synami i córkami Kościoła, kochajmy go i pamiętajmy o tym, że trzeba robić wszystko, by nie tracił nic ze swojej świętości, Ważnym elementem pracy Kościoła są media katolickie, w tym katolicka prasa. Budują one nasze rodziny, utwierdzają ludzi w wierze, przekonują wątpiących, niosą ulgę chorym i cierpiącym, podają rękę zagubionym. Serdecznie zachęcam do czytania „Niedzieli”, Pisma Świętego i katolickiej książki, do słuchania audycji radiowych i telewizyjnych, które nie zawsze wprost, ale zawsze mówią o Bogu – Miłości. I nie lękajmy się Kościoła, ufajmy mu nawet wtedy, gdy napływają do nas złe wieści. Pamiętajmy o słowach Jezusa: „Odwagi! Jam zwyciężył świat” (J 16, 33).