Reklama

Niedziela Legnicka

Betlejem w Jeleniej Górze

Niedziela legnicka 4/2019, str. V

[ TEMATY ]

rekolekcje

Ks. Piotr Nowosielski

Ikony zawsze cieszą się dużym zainteresowaniem

Ikony zawsze cieszą się dużym zainteresowaniem

W parafii św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Jeleniej Górze, na zaproszenie proboszcza wspólnoty ks. Krzysztofa Kowalczyka, rekolekcje adwentowe głosili członkowie wspólnoty „Betlejem”.

Twórca „Betlejem”

Rekolekcje prowadził ks. Mirosław Tosza, z Jaworzna, gdzie stworzył wspólnotę, która przyjęła taką właśnie nazwę. – Samo „Betlejem”, jest domem dla ludzi ubogich, bezdomnych, uzależnionych, byłych więźniów. Mieszkamy w ponad 100-letnim budynku po starej szkole podstawowej. Mieszka w nim 20 osób. Razem się modlimy i pracujemy – mówi o „Betlejem” ks. Mirosław. – Założeniem wspólnoty jest utrzymywanie się z pracy własnych rąk i dzięki Bogu udaje się to realizować. Jest stolarnia, jest pracownia ceramiki, w której np. tworzymy okolicznościowe dekoracje z okazji świąt. Podstawową pracą jest wykonywanie ikon, ale także zajmujemy się wypasaniem zwierząt; mamy owce, alpaki, osły, kucyki, kangury.

Ludzie z „Betlejem”

Reklama

Betlejem to ludzie. Mieszkają w nim osoby, które nie mają domu albo mają dom, ale z jakiegoś powodu nie mogą, albo nie chcą w nim mieszkać. Takimi ludźmi są towarzyszący księdzu w rekolekcjach: Marek i Piotr.

– Betlejem jest dla mnie drugim domem. Otrzymałem dużą pomoc od ludzi, których tam poznałem. Po wyjściu z więzienia nie byłem w rodzinnym domu, choć w międzyczasie zmarł mój ojciec. Boję się, że jak pojadę na grób ojca, co sobie obiecałem, to spotkam kolegów z dzielnicy i wszystko może się zacząć od początku. Ale rozmawiałem z księdzem i może uda się pojechać z opiekunem, żebym był pewniejszy – mówi Marek.

Piotr sam zrezygnował z rodziny. Miał gdzie wracać, ale nie miał do czego. Kiedyś znalazł się na OIOM-ie, potem na odtruciu. Nie chciał wracać do poprzedniego środowiska. Znalazł informację o „Betlejem” i tam się skierował. – Uczę się na nowo przebywać z ludźmi. Mam wyznaczone zajęcia, ale szczególnie zajmuję się pracą związaną z produkcją ikon – mówi.

Wspólnota „Betlejm”

Reklama

– Wspólnotę tworzy grupa rezydentów (7 osób), którzy uznali, że chcieliby w niej żyć, a sama wspólnota zaakceptowała, że ten ktoś będzie chciał żyć dla innych. Z pozostałymi umawiamy się na rok. Jeśli widzimy, że ten czas ktoś dobrze wykorzystuje, pracuje nad sobą, leczy się, spłaca długi, może zostać dłużej. Samo przyjęcie zaczyna się od okresowej posługi wolontariatu, żeby zobaczyć czy takie osoby mają w sobie na tyle woli, żeby coś z siebie dać. Nie chcemy być stacją obsługową, ale wspólnotą, w którą każdy może coś od siebie wnieść. Dom ma pomóc w przywróceniu do normalnego rytmu życia, do obowiązków, odpowiedzialności itd. Zdajemy sobie sprawę z tego, że kogoś, kto ma wielkie zaległości w dojrzałym życiu, nie da się tego w rok czy dwa naprawić. Dlatego radością jest każdy dobrze przeżyty dzień – mówi ks. Mirosław. – Istniejemy już 20 lat. Przy naszej wspólnocie wyrosło nowe pokolenie. Przychodzą więc do nas swoimi rodzinami, ze swoimi dziećmi, dla których też przygotowujemy specjalne zajęcia.

Życie w „Betlejem”

Dom żyje codzienną modlitwą, pracą, spotkaniami z ludźmi, a także różnymi inicjatywami, które rodzą się czasem niespodziewanie. Tak było np. z podróżami. Najpierw powstał pomysł rowerowej pielgrzymki do Rzymu, a więc związanej z pewnym wysiłkiem. Wielu wróciło odmienionych. Stąd i następny pomysł na wyjazd rowerem, ale do Ziemi Świętej i to też się udało. Potem była Grecja, Malta, szlak św. Franciszka we Włoszech, a ostatnio Francja z sanktuarium św. Tereski od Dzieciątka Jezus, do której pielgrzymowali traktorami i pieszo.

– Najpierw były to wyprawy dla nas, dla siebie, ale z czasem odkryliśmy, że mogą mieć one charakter misyjny. Podczas tej ostatniej do Francji, modliliśmy się ze spotkanymi ludźmi o pojednanie i pokój – mówi ks. Tosza.

Resztki w „Betlejem”

– Nasz dom dekorujemy często z materiałów recyklingowych, w stylu austriackiego artysty Hundertwassera. Tak więc można powiedzieć, że tworzymy ten dom z odpadów. One same w sobie nie mają większej wartości, nabywają jej połączone z innymi w większą całość. Tak też jest z ludźmi. Czasem są „połamani”, „potrzaskani”, są „resztkami”, bo są odrzuceni, albo sami odeszli na bok. A tymczasem ta wspólnota, która jest wspólnotą Kościoła, stworzoną jest nie po to, żeby w sposób sentymentalny zajmować się biednymi, ale żeby przyjąć ich w taki sposób, żeby wnieśli nową jakość, bogactwo dla wspólnoty.

2019-01-23 11:50

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Różańcowe rekolekcje w Gorzowie

2020-09-22 14:33

[ TEMATY ]

rekolekcje

różaniec

Archiwum Aspektów

Nowa moc modlitwy różańcowej - o niej mówiła siostra Łucja w Fatimie. Zapewniała, że Matka Boża nadaje nową moc modlitwie różańcowej; tak wielką, że nie ma takich problemów zwłaszcza duchowych, których nie dałoby się rozwiązać przez różaniec.

Zaufajmy Maryi. Poznajmy tę piękną i jakże prostą modlitwę, która poprowadzi nas z powrotem do Palestyny do miejsc tak bliskich naszemu sercu. Gdzie wraz z Matką Bożą będziemy doświadczać spotkania z Jej Synem - w tajemnicach różańca świętego.

Zapraszamy na rekolekcje różańcowe do kościoła p.w. Pierwszych Męczenników Polski w dniach 28, 29, 30 września. Msze św. o godzinie 9 lub 18 z nauką i świadectwem, którą wygłosi o. Piotr Krysztofiak

CZYTAJ DALEJ

Dzień Ojca, Dzień Matki, Dzień Brata

Boże Narodzenie jest świętem pokoju

Tak zwani wielcy tego świata toczą właśnie odrażającą walkę o parę chwil ekstazy związanej z władzą nad narodami. A my z pogodą obchodzimy święto, które odnosi nas do wieczności. Śpiewamy właśnie o „dwakroć narodzonym”, chociaż wiemy, że pierwsze narodzenie oznacza coś innego niż to drugie, w tych dniach świętowane. W centrum tego święta jest Matka zajęta pieluchami, ta „błogosławiona między niewiastami”, wyniesiona ponad swój stan. Wpatrujemy się też w heroicznego Józefa, który dziś pospołu z muskularnym aniołem Michałem podtrzymuje ludzką rodzinę w godzinie próby. Ja zaś dziękuję mojej matce za to, że zawsze była w domu, zawsze czekała z obiadem, zawsze się o mnie troszczyła. Ojcu zaś dziękuję za to, że nauczył mnie, co to znaczy być ojcem.
Dwakroć narodzony, „bis genitus”. Ta uroczystość każe nam przeżywać to, czego tak straszliwie brakuje ogłupiałej ludzkości - rodzenie, bolesne wydobywanie z siebie nowego życia. Dwakroć. Najpierw ojcostwo, a potem macierzyństwo. Kiedy tu i ówdzie kładę nacisk na ojcostwo, spotykam się najczęściej z niezrozumieniem. Przesiąknięta rewolucją (a więc i feminizmem) cywilizacja wzmocniła złą polską tradycję, w której silny i kochający ojciec nie jest tak istotną postacią, jaką ja miałem szczęście poznać. Tymczasem właśnie ojcostwo i synostwo jest w samym centrum człowieczego bytu. Można to nazwać - jeśli wola - patriarchalizmem. Jeżeli bez uprzedzeń odczytamy słowo „patriarcha”, czyli „sprawujący ojcowską władzę”, odkryjemy w nim ożywczą siłę pulsującą w sercu Bożego Narodzenia.
Dla wielu horrorem jest sama myśl, że ojciec mógłby naprawdę być głową rodziny, nie mówiąc już o kimś takim, jak ojciec narodu. Jeżeli zaś papieża nazywa się ojcem świętym, to - zapytajmy szczerze - kto naprawdę chce być mu posłuszny we wszystkim? Najpoważniejszy zarzut pod adresem tego niedzisiejszego patriarchalizmu jest dość zaskakujący. Mówią mi tak: „Ty chcesz jakiejś ludzkości uporządkowanej w rodziny pod przewodem ojców. Niech ci będzie. Ale jak chcesz uniknąć starcia między tymi rodzinami, tymi rywalizującymi ojcami?”. Istotnie, bowiem taki konflikt wpisany był w społeczeństwo patriarchalne.
Kochający ojciec gotów jest zabić albo dać się zabić w obronie swoich dzieci. Ojcowie wielkich wspólnot, na przykład dawni królowie, a nawet papieże, z łatwością wdawali się w wojny i wieloletnie spory. Zapewne dawny komendant policji w mojej dzielnicy jakoś to zniósł przed laty, kiedy mu wypomniałem, że jego podwładni uciekają przed kilkoma wyrostkami, a ja sam muszę zadbać o bezpieczeństwo swoich licznych dzieci. Była to klasyczna sytuacja konfliktu. Teraz patrzę na tych chłopców o smutnych oczach, którzy szukają zaczepki, i coraz częściej widzę w nich takie same dzieci, jak te moje, które potrafią, na szczęście z rzadka, tłuc się w domu bez litości, kiedy braterstwo okaże się dla nich wyzwaniem ponad siły. I tak samo zapewne można spojrzeć na starszych chłopców... Z tego spojrzenia wzięła się wielka idea uniwersalnej monarchii, „Christianitas”, pokojowego ładu globalnego, który w niczym nie umniejsza różnorodności narodów, a nawet sprzeczności interesów.
Mając dużo dzieci, łatwiej dostrzec wokół siebie cały ten wielomiliardowy tłum braci (tak podobnych do moich dzieci i do mnie), którzy są gotowi zatłuc się nawzajem o byle co. Odkrywanie ojcostwa jest również odkrywaniem powszechnego braterstwa. Widząc zaskakujące przykłady miłości braterskiej, będę powtarzał, że jest ona możliwa. Jeżeli mogą się kochać bracia zmuszeni do życia w jednym ciasnym pokoju, to sąsiadujące narody też mogą żyć w przyjaźni. Muszą tylko nauczyć się patrzeć na siebie wzajemnie oczami ojca, który kocha wszystkie swoje dzieci i wczuwa się we wszystkie ich racje. Ten Ojciec istnieje. To jest prawdziwy Patriarcha świata.

CZYTAJ DALEJ

Niewidzialni opiekunowie

2020-09-29 10:11

[ TEMATY ]

archanioł Michał

archaniołowie

Arkadiusz Bednarczyk

Na przełomie września i października wspominamy w Kościele świętych Archaniołów Michała Rafała i Gabriela. Kilka dni później wspominamy Aniołów Stróżów. W kościołach archidiecezji przemyskiej z aniołami spotkamy się kontemplując wiele dzieł sztuki.

Rafał miał być jednym z "siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański". Wedle księgi Tobiasza przybrał postać ludzką i ofiarowuje młodemu Tobiaszowi wędrującemu do Medii swoją opiekę. Ratuje go z wielu niebezpiecznych opresji wypędza demony a nawet uzdrawia niewidomego ojca Tobiasza. W końcu jego oryginalne, hebrajskie imię Rafael znaczy tyle co "Bóg uleczył". Ze Starego Testamentu dowiadujemy się, że archanioł Michał o oczach niczym pochodnie i obliczu o blasku błyskawicy ubrany był w lniane szaty, a ciało miał podobne do tarsziszu. Kult Archanioła Michała jest bardzo odległy w czasie i sięga czwartego stulecia. Michał jest patronem wielu stowarzyszeń, a w herbie posiada go nieprzerwanie od XV wieku Łańcut, o czym dowiadujemy się z zachowanego odcisku pieczętnego. Archanioł Michał jest znanym pogromcą szatana. Z kolei najbardziej chyba znaną sceną w ikonografii chrześcijańskiej jest Zwiastowanie Najświętszej Marii Pannie, której Dobrą Nowinę przynosi archanioł Gabriel.

W wielu parafiach zakładano specjalne bractwa poświęcone kultowi aniołów. Bractwa Aniołów Stróżów istniały m.in. w parafii Korczyna, Niżankowice i Łańcut. Bractwo Aniołów Stróżów przy łańcuckiej parafii zostało założone w 1638 roku z inicjatywy księdza Stanisława Szczepanowskiego. Bractwo posiadało specjalną kaplicę na miejscu na którym znajduje się dzisiaj witraż wykonany w Wiedniu z podobizną św. Michała Archanioła – patrona Bractwa. Właścicielka Łańcuta Barbara z Tarłów w roku 1682 potwierdziła przywilej dla miejscowych tkaczy i poleciła aby płóciennicy opiekowali się Bractwem Aniołów Stróży. Nakazała także aby w procesjach tkacze chodzili w białych kapach na których mieli wyszyty wizerunek Michała Archanioła. Skądinąd wiemy, iż do Bractwa należeli również miejscowi kuśnierze.

Barokowe aniołki znajdziemy niemal w każdym kościele z tej epoki; przykładem może być piękna bazylika jezuitów w Starej Wsi czy też kościół franciszkanów w Przemyślu. Na epitafijnym, późnogotyckim obrazie tablicowym z XV w. pochodzącym z przeworskiej fary, Archanioł Rafał poleca Matce Bożej właściciela Przeworska rycerza Rafała z Przeworska wraz z synem. Piekny obraz św. Michała Archanioła z 1630 roku pędzla Szymona Hermanowicza znajdziemy w bazylice bernardynów w Leżajsku. Ludowe figurki anielskie zdobią przydrożne kapliczki. W kopule kaplicy Drohojowskich przemyskiej katedry znajdziemy malowidło w którym Anioły udzielają duchowej komunii Marii. Również kaplica fredrowska (św. Krzyża) pokryta jest pięknymi malowidłami Karola de Prevo z ok. 1731 r. Przedstawiającymi Adorację martwego ciała Chrystusa przez Marię i Anioły.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję