Reklama

Głęboko zapada w serce

2019-04-10 10:28

Z br. Celestynem Cebulą rozmawiała Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 15/2019, str. VII

Archiwum Sanktuarium
Cały tekst Misterium to jest esencja 4. Ewangelii mówiąca o męce Pana Jezusa – podkreśla br. Celestyn

Nie spotkałem nikogo, kto powiedziałby, że przyjechał do Kalwarii, by obejrzeć Misterium. Wszyscy mówią, że przyjeżdżają je przeżyć – mówi „Niedzieli” brat Celestyn Cebula z franciszkańskiego klasztoru bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej, reprezentujący zespół przygotowujący Misterium Męki Pańskiej na nadchodzący Wielki Tydzień

Maria Fortuna-Sudor: – Kto w Kalwarii Zebrzydowskiej jest odpowiedzialny za przygotowania Misterium Męki Pańskiej?

Brat Celestyn Cebula: – To przedsięwzięcie braci Bernardynów z Kalwarii. Za stronę organizacyjną odpowiada kilku braci z naszego seminarium. A zaangażowanych w przygotowania jest ponad 100 osób; począwszy od dzieci poprzez młodzież, studentów, braci aż po ludzi w starszym wieku. Są to przedstawiciele wszystkich stanów.

– Przeczytałam, że istniała tradycja, iż role w Misterium były przyznawane przedstawicielom różnych regionów Polski.

– Tak jest zwłaszcza w przypadku apostołów, którzy są reprezentantami tradycyjnych asyst z okolic Tarnowa, Nowego Sącza czy z Górnego Śląska... Można powiedzieć, że te role są przekazywane nawet z ojca na syna. Natomiast innych bohaterów grają bracia klerycy oraz osoby świeckie. Chętnych jest dużo. Staramy się, aby każdy mógł w tym dziele pełnić jakąś rolę. A jest ich naprawdę wiele. Zaangażowani bardzo to przeżywają.

– Czy scenariusz Misterium jest zawsze taki sam?

– Kalwaryjskie Misterium ma swoje początki w XVII wieku. Już pod jego koniec pojawiły się postaci 12 apostołów; z czasem obchody rozszerzyły się na kilka dni. Nawet wtedy, gdy władze austro-węgierskie zabroniły odgrywania Misterium w Kalwarii, ludzie zbierali się na sam obchód Dróżek, Chrystusa zaś symbolizował krzyż z insygniami Męki Pańskiej. Tak było do lat 40. XX w. W roku 1946 o. Augustyn Chadam zaproponował władzom zakonnym, aby Misterium odnowić i przystosować do czasów współczesnych. Dostał zgodę i przez kolejne lata rozszerzał sceny ukazujące Mekę Pańską w oparciu o Ewangelię. Cały tekst Misterium to jest esencja 4 Ewangelii, mówiąca o męce Pana Jezusa. W ostatnich latach niektóre niezrozumiałe sformułowania uwspółcześniliśmy.

– Co jest najtrudniejsze w przygotowaniach?


– Zależy z jakiej perspektywy. Od strony organizacji najtrudniej jest ustalić terminy wspólnych prób, bo występujący w Misterium to ludzie z różnych światów. Zaangażowani mają swoje obowiązki i odmienne harmonogramy dnia. Z kolei z perspektywy aktorów szczególnie trudna jest profesjonalna gra, o co się staramy. W przygotowaniach pomaga nam pani Agnieszka Mandat (aktorka Teatru Starego w Krakowie), która spędza z nami bardzo dużo czasu. Dla wielu osób, zwłaszcza niewystępujących wcześniej na scenie, są to zajęcia wymagające, ale też bardzo rozwijające.
A dla braci trudne jest i to, że te najważniejsze dni dla naszej wiary, kiedy chciałoby się znaleźć czas na spokojną modlitwę, w rzeczywistości spędzamy na podwójnych obrotach. Mnie w tych chwilach pomagają słowa Pana Jezusa, które powiedział do Marty: „...martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba (mało albo) tylko jednego…” Trudno jest nieraz znaleźć tę przestrzeń we własnym sercu, żeby głęboko przeżyć Triduum Paschalne… Z drugiej strony mamy świadomość, że naszym zadaniem jest służyć. Zrobić wszystko, aby pielgrzymi mogli spotkać żywego Boga.

– Kalwaryjskie Misterium Męki Pańskiej jest rozłożone na kolejne dni Wielkiego Tygodnia. W który z nich jest najwięcej uczestników?

– Zdecydowanie w Wielki Piątek. Te tłumy pątników są dla nas czymś zadziwiającym, ale i bardzo podnoszącym na duchu. Osobiście uważam jednak, że najpiękniejsze sceny są odgrywane w ramach Misterium w Wielką Środę.

– Dlaczego?

– Sceny w tym dniu odgrywane są wieczorem na ołtarzu polowym, co wytwarza taki nastrój, że łatwo przenieść się w czas sprzed dwóch tysięcy lat. Misterium zaczyna się tego dnia od sceny uczty u Szymona, do którego Jezus przychodzi razem z apostołami. Tam Maria z Betanii namaszcza Mistrzowi stopy. Ta „rozrzutność” Marii najbardziej oburza Judasza, który w długim monologu mówi o rozterkach, o wątpliwościach. To wykorzystują faryzeusze i go przekupują. Bardzo żywa i realistyczna jest też scena zebrania Sanhedrynu.

– Co roku w Wielkim Tygodniu, zwłaszcza w Wielki Piątek, w Kalwarii modli się nawet 200 tys. pątników! Czym można wytłumaczyć ten fenomen?


– Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Jestem tu właściwie od kilku lat i widzę, że stanowię część wielkiej mozaiki istniejącej od 400 lat. Kalwarii ciągle się uczę. Najbardziej uderza mnie wiara ludzi. Nie spotkałem nikogo, kto powiedziałby, że przyjechał, by obejrzeć Misterium. Wszyscy mówią, że przybywają je przeżyć.
To jest teatr, który się przenika z rzeczywistością liturgii. Mam wrażenie, iż uczestnicy Misterium bardzo to czują. Myślę, że w ludziach jest potrzeba, aby mękę Pana Jezusa przeżywać wszystkimi zmysłami. Na Kalwarii słyszymy, widzimy, odczuwamy, dotykamy tajemnicy paschalnej. Zwłaszcza wtedy, gdy jest zimno, gdy pada deszcz, gdy idziemy błotnistą drogą… To takie kilkugodzinne rekolekcje wypełnione śpiewem, słuchaniem Słowa Bożego i oglądaniem scen, które do prawd naszej wiary zbliżają. To głęboko zapada w serce.

– Czy właśnie to sprawia, że pielgrzymi wracają?

– Wielu jest takich, którzy sobie nie wyobrażają Wielkiego Tygodnia bez Kalwarii. Przyjeżdżają od 40, a nawet od 60 lat. Chcą być tutaj w tym szczególnym czasie. W pewnym sensie wyjaśnia to prolog, który jest wygłaszany na rozpoczęcie Misterium w Wielki Czwartek: „By wzniecić jasny płomień wiary, by wdzięcznym sercem odczuć miłość – co tak daleko zajść umiał, aż na Kalwarii strome wzgórze – Idźmy! Z pokornym sercem dziecka, z miłością, co we wszystko wierzy, z wiarą wytrwałą synów Bożych: za wspomnieniami z życia Pana!” Myślę, że Misterium jest tylko prostym narzędziem, za pomocą którego mogę głębiej poznać Jezusa i odczuć Jego miłość do mnie.

Tagi:
misterium

Reklama

Idźcie, ofiara spełniona

2019-06-17 13:28

Monika Kosakowska
Edycja małopolska 25/2019, str. 7

Tytułowe słowa stały się tematem misterium popaschalnego wystawionego przez dzieci i młodzież w kościele św. Sebastiana w Jurgowie

Piotr Kosakowski
Spotkanie z Panem uświadomiło nam, że i my potrafimy być świadkami Jezusa – powiedział do zebranych ks. Stanisław Malarz

Młodzi aktorzy wcielili się w postaci biblijne i poprowadzili widzów przez misterium w bardzo dojrzały sposób. Czuć było ich zaangażowanie, a także głębokie rozumienie własnych ról. Klimatu dopełniły niesamowite stroje oraz spektakularny scenariusz. Ciekawym elementem przedstawienia były również interakcje, w jakie poszczególne postacie wchodziły z widzami. Odbiorcy mogli poczuć się świadkami odegranych wydarzeń i przeżyć je indywidualnie.

Meritum

– Młodzież pod przewodnictwem ks. wikariusza Piotra Kosakowskiego przygotowała piękny spektakl muzyczny i słowny, przedstawiający nam wydarzenia związane z czasem od Zmartwychwstania do Wniebowstąpienia – mówi proboszcz parafii św. Sebastiana, ks. Stanisław Malarz. I zauważa: – Aktorzy potrafili przenieść nas do innej epoki, do czasów Jezusa, by następnie wrócić do współczesności, odgrywając udział w Mszy św. Spotkanie z Panem uświadomiło nam, że i my potrafimy być świadkami Jezusa Zmartwychwstałego, którego możemy głosić tak, jak to czynili apostołowie i inni uczniowie, idąc na cały świat i głosząc Ewangelię Chrystusa – zaznacza kapłan.

Nie bez powodu misterium odbyło się w przeddzień Pięćdziesiątnicy, w Wigilię Zesłania Ducha Świętego. Wydarzenie stało się odniesieniem do słów z Pisma Świętego: „Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus». Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich” (1 Kor 12,3b-7.12-13).

Zamysłem spektaklu było ukazanie Chrystusa Zmartwychwstałego, Jego spotkań z uczniami, a także początków Kościoła. Młodzież występ rozpoczęła pieśnią „Błogosławcie Pana”, a aktor grający Jezusa, wszedł do kościoła w blasku fleszy i w białej szacie. Płynęło stąd ważne przesłanie: kto chce spotkać Zmartwychwstałego, musi to robić na Eucharystii, ponieważ tam przychodzi ciągle żywy Chrystus. On chce przemieniać i posyłać: „ite, Missa est” (idźcie, Ofiara spełniona), żeby nieść Jego orędzie w świat. Posileni Ciałem i Krwią Jezusa zostajemy włączeni w Misterium Zmartwychwstania.

Tajemnica

Dzięki umiejętnościom młodych aktorów widzowie mogli współodczuwać emocje, które opanowywały bohaterów spektaklu, i niemalże namacalnie emanowały ze sceny: strach żołnierzy, kiedy odkryli, że ciało Jezusa zniknęło z grobu; przerażenie Marii Magdaleny, gdy się o tym dowiedziała; rozpacz Piotra trawionego wyrzutami sumienia; niedowiarstwo Tomasza, a nade wszystko – wszechogarniający spokój Jezusa Zmartwychwstałego.

Efektownym konceptem było przejście z czasów, w których żył Chrystus, do współczesności, kiedy aktorzy zrzucili z siebie przebrania i pozostali w strojach nawiązujących do naszej codzienności. Jezus założywszy ornat, przemienił się w duchownego, który odprawił Mszę św. Następnie, po słowach kapłana: „Bogu niech będą dzięki”, wszyscy ponownie założyli stroje z przeszłości. Scena ta zachęciła do refleksji nad udziałem w Eucharystii oraz przyjmowaniem Ciała i Krwi Chrystusa. W kolejnej odsłonie jeden z uczniów Chrystusa podsumował sens Mszy św.: „Niech nigdy na świecie nie braknie tej uczty, na którą zaprasza Jezus”.

Konkluzją misterium popaschalnego, jego początkiem i końcem, oddającymi całą głębię spotkania z Chrystusem, był tytuł: „Ite, Missa Est” oraz ostatnie słowa misterium, wypowiedziane przez Jezusa: „Uwierzyłeś Tomaszu, bo mnie ujrzałeś, a szczęśliwi wszyscy, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Pokój wam, jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam. Idźcie w pokoju nieść innym Chrystusa”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: dominikanin biskupem pomocniczym w Mukaczewie

2019-11-11 13:34

st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty mianował dominikanina, o. Mikołaja Piotra Łuczoka biskupem pomocniczym w Mukaczewie na Ukrainie i przydzielił jemu stolicę tytularną Giru di Marcello.

credo.pro/pL
o. Mikołaj Łuczok OP

Nowy biskup urodził się 26 marca 1974 roku w Mukaczewie na Zakarpaciu. W 1994 roku wstąpił do dominikanów, a w roku 2000 złożył śluby wieczyste. Formację zakonną i intelektualną otrzymał w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 2003 roku.

Pracował w domach zakonnych w Jałcie, w Petersburgu, Czortkowie, Lwowie i Chmielnickim. Od lipca 2018 roku był przełożonym domu zakonnego we Lwowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polsko, bądź krainą wiary w Boga

2019-11-11 22:29

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Wrocławska sesja III Międzynarodowego Kongresu „Europa Christi – Europa dwóch płuc – Europa Ewangelii, Prawdy i Pokoju” Karta Praw Rodziny z inspiracji św. Jana Pawła II odbyła się dziś (11 listopada) w Auli Papieskiego Wydziału Teologicznego. Sesja odbyła się pod auspicjami Fundacji „Studium Culturae Ecclesiae” i z prowadzeniem ks. Pawła Stypy, jej wiceprezesa.

Otwarcia sesji dokonali bp Andrzej Siemieniewski i ks. Ireneusz Skubiś, wieloletni redaktor naczelny Tygodnika „Niedziela”, inicjator powstania i moderator Ruchu Europa Christi. Spotkanie było podzielone na trzy oddzielne panele tematyczne a każdemu z nich przewodniczył inny prowadzący.

Zobacz zdjęcia: III Międzynarodowy Kongres „Europa Christi

W pierwszej części sesję prowadził ks. Mirosław Sitarz (KUL), kierownik Katedry Kościelnego Prawa Publicznego i Konstytucyjnego KUL, w drugiej bp Andrzej Siemieniewski, a w trzeciej ks. prof. Bogusław Drożdż (PWT). Wśród wykładowców byli mi.in. ks. prof. Józef Krukowski (PAN) – mówił o „Rodzinie w Konstytucji RP wobec współczesnych zagrożeń”, ks. Jacek Marek Nogowski (UKSW) – o „Funkcjach społecznych rodziny i jej zagrożeniach w dobie współczesnej”, ks. prof. Tadeusz Borutka (UPJPII) przedstawił „Wizję zjednoczonej Europy w nauczaniu Jana Pawła II”, ks. prof. Bogusław Drożdż (PWT) mówił o tym jak „Działać w duchu katolickiej nauki społecznej”. W trzecim panelu Ewelina Kondziela (Prezes Fundacji „Studium Culturae Ecclesiae”) omówiła zagadnienie „Samowychowawczej siły rodziny jak niedocenionego warunku rozwoju”, a ks. Kazimierz Kurek SDB przybliżył „Kartę Praw Rodziny jak propozycję dla Polski i Europy”. Wykładom towarzyszyły występy chóru „Borromeo” z parafii pw. św. Karola Boromeusza we Wrocławiu pod dyrekcją Irminy Zakowicz. Chórzyści prezentowali polskie pieśni patriotyczne.

Największym zainteresowaniem cieszył się wykład kard. Gerharda Ludwiga Müllera, byłego prefekta Kongregacji Nauki Wiary. Tłumaczone symultanicznie wystąpienia adresowane szczególnie do Polaków w dniu Święta Niepodległości zakończyło się spontanicznymi owacjami na stojąco. Niełatwe zadanie miała występująca po kardynale pani Joanna Lubieniecka, która mówiła o „Słudze Bożym ks. Aleksandrze Zienkiewiczu jako orędowniku chrześcijańskiej rodziny”. Obniżona uwaga słuchaczy i runda telewizyjnych wywiadów w kuluarach zagłuszały wykład redaktor Lubienieckiej, świadka życia sługi Bożego.

Niemiecki kardynał mówił o Polsce jako przykładzie chrześcijańskiego humanizmu. Wykład zatytułował „Tożsamość Polski w wierze katolickiej”. Podkreślił znaczenie wiary i rolę Kościoła katolickiego w trudnej sytuacji geopolitycznej i niełatwych dziejach naszego kraju.

- Od czasów trzech rozbiorów i pomimo polityki totalnego wyniszczenia narodowej, kulturowej i religijnej tożsamości Polaków, na podstawie hitlerowsko - stalinowskiego paktu z 23 sierpnia 1939 r., podczas niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej, a potem w czasie zimnej wojny po popadnięciu pod władzę komunistyczną, aż do wyzwolenia się w 1989 r., udało się Polakom zachować swój fizyczny byt i duchową niepowtarzalność jedynie przez wiarę chrześcijańską i Kościół katolicki – mówił.

Podkreślił, że pozostaje zawstydzającym wspomnieniem fakt, że w oświeconej zachodniej Europie przyglądano się bez empatii tragedii sąsiedniego narodu. - W XIX wieku uważano Polaków za rewolucyjnych awanturników zagrażających ustalonemu przez państwa rządzące reakcyjnemu porządkowi Kongresu Wiedeńskiego. W XX wieku natomiast podejrzewano, z powodu ich konserwatyzmu, że przeoczyli włączenie się w zachodnią demokrację i materialistyczny styl życia, ponieważ nie podporządkowali się „postępowym” ideom komunizmu i dzisiejszego neomarksizmu z programem dechrystianizacji Europy – mówił. Opisywaną sytuację porównywał z obecną, gdzie znów w zachodnich elitach władzy i ośrodkach medialnych potępia się – w imię narzuconych „europejskich wartości” - prawo do aborcji, do wspomaganego samobójstwa, małżeństwa osób tej samej płci, transseksualizmu i posthumanizmu – wytrwały opór Polaków przed dobrowolną utratą tożsamości.

- Polacy tymczasem okazali się – i to się potwierdziło – właśnie tym narodem europejskim, który był gotów ponieść największe ofiary dla wolności i demokracji. Europa obejmuje całość swoich narodów, nie tylko zachodniocentryczną perspektywę, w którą wschodnie narody miałyby się włączyć albo całkowicie się jej podporządkować – mówił kard. Müller.

Analizując kondycję społeczeństw uprawiających „humanizm bez Boga” omówił z pełnym uznaniem polską drogę do wolności.

- Polacy wywalczyli wolność w powstaniach przeciwko trzem obcym zaborcom. W samym tylko powstaniu warszawskim w czasie okupacji nazistowskiej 200 tys. Polaków ofiarowało swoje życie za umiłowanie wolności. Ta stara kraina kultury i humanizmu musiała znieść ogromne upokorzenie ze strony Hitlera i jego sług, którzy uczynili ją sceną straszliwej zbrodni holokaustu. W ramach germanizacji naziści porwali niemal 200 tys. polskich dzieci, żeby je wychować w niemieckich rodzinach, których na ogół nie informowano o pochodzeniu tych domniemanych sierot po poległych niemieckich żołnierzach. Wielu spośród nich nigdy nie dowiedziało się o swojej prawdziwej tożsamości lub przeżyło ciężką traumę, odkrywając tę potworną zbrodnię przeciw ludzkości. A ilu deportowanych po powstaniach przeciwko carskiemu reżimowi i komunistycznej dyktaturze nie zobaczyło już swojej ojczyzny i zostało pochowanych w syberyjskiej ziemi? To wszystko należy do tradycji „humanizmu bez Boga” – analizował niemiecki kardynał.

Katolicką Polskę nazwał „latarnią europejskiej tożsamości i chrześcijańskiego humanizmu w najbardziej ścisłym tego słowa znaczeniu”. - Przyszłość jest polem, na którym ma się potwierdzić historyczne dziedzictwo. „Pochodzenie wciąż pozostaje przyszłością” – mówił – a wiara w Boga pięknie współegzystuje w tak przesyconym katolicyzmem kraju jak Polska z autonomiczną suwerennością i wolnością religijną jednostki oraz narodu w państwie z demokratyczną konstytucją.

Niemiecki kardynał nie zapomniał o społeczności Starszych Braci w wierze, którzy od wieków zamieszkiwali nasz kraj. - W tożsamość Polski wchodziła również całkowita niezależność i integracja Żydów, którzy niekiedy stanowili jedną czwartą ludności – podkreślał.

Kard. Müller kilkakrotnie nawiązywał do okresu zaborów i intensyfikacji wysiłków podejmowanych przez Polaków, aby wydobyć się spod panowania trzech sąsiadów – agresorów. Powracał do wiary Polaków i roli Kościoła:

- Polska, żyjąca przez dwa stulecia pod ciężarem cierpień i wykazująca niezłomne umiłowanie wolności udowodniła, że wiara w Boga i przyznanie do katolicyzmu nie tylko da się pogodzić z nowoczesnymi celami, takimi jak autonomia obyczajowa jednostki, demokracja, wolność religijna, suwerenność narodowa i prawo narodów do stanowienia o sobie, ale że również Kościół katolicki – głosząc prawdę objawioną – jednocześnie promuje naturalne prawo obyczajowe i niezbywalne prawa człowieka, które w Bogu mają swojego najważniejszego obrońcę i najpewniejszy fundament – mówił. Na zakończenie, z okazji Święta Niepodległości, życzył Polsce, aby zawsze podąża za swoim powołaniem, by była krainą wiary w Boga i wolności człowieka.

Pierwsza sesja kongresowa III Międzynarodowego Kongresu Ruchu „Europa Christi” pt. „Europa dwóch płuc – Europa Ewangelii, Prawdy i Pokoju” odbyła się w lutym tego roku na Jasnej Górze, druga w maju w czeskim Velehradzie - przypomniały one rolę świętych Cyryla i Metodego, apostołów Słowian i współpatronów Europy w dziele ewangelizacji Europy, a kolejne w Nitrze, w Lublinie i w Warszawie. Wrocławska sesja była przedostatnią z zaplanowanych w tym roku. W listopadzie III Międzynarodowy Kongres Ruchu zagości we Lwowie a prelegenci pochylą się nad zagadnieniem „Wpływu chrześcijaństwa na stabilność narodów Europy”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem