Reklama

Kościół

Zbrodnia i nadzieja

W skandalu pedofilskim, który wybuchł wokół Kościoła w Polsce, należy wyraźnie odróżnić dwie sprawy. Pierwszą jest niewątpliwie wymierzona w katolicyzm kampania medialna i społeczna. Jej elementami są m.in. antyklerykalne demonstracje oraz wypowiedzi licznych polityków, działaczy i publicystów, a także bluźniercze akcje w rodzaju profanowania wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej. Celem tych ataków jest wyrugowanie wpływów chrześcijaństwa z przestrzeni publicznej, a więc w ostatecznym rozrachunku budowa świata bez Boga.

Oddzielna sprawa to kwestia molestowania osób nieletnich przez duchownych, która jest problemem realnym i piętnowanym wielokrotnie przez Jana Pawła II, Benedykta XVI czy Franciszka. Ten rzeczywiście istniejący proceder jest ostatnio wykorzystywany nie tyle do eliminowania owego zła z szeregów duchowieństwa, ile do walki z Kościołem. Trudno bowiem uznać za odnowicieli moralnych polskiego katolicyzmu osoby, które zasłynęły nie tylko z walki z religią, lecz także z nachalnego propagowania postulatów rewolucji seksualnej.

Reklama

Zbyt rzadko się powtarza, że pedofilia jest problemem globalnym i ponadwyznaniowym. Co roku ok. 3 mln dorosłych mężczyzn podróżuje do krajów Trzeciego Świata tylko w jednym celu – wykorzystywania dzieci. Zyski z rynku pornografii pedofilskiej oblicza się na grubo ponad 20 mld dol. rocznie. Mamy dziś w Europie ok. 18 mln dzieci, które były molestowane seksualnie. Głośne afery obyczajowe w różnych krajach ujawniały istnienie tego procederu w środowiskach politycznych, biznesowych czy celebryckich.

Problem ten, niestety, dotyka także część duchowieństwa. Jest to niezwykle mały odsetek, np. według oficjalnych statystyk w USA, księża dopuszczający się molestowania nieletnich stanowią zaledwie 0,3 proc. (czyli 3 promile) wszystkich tego typu przypadków. Nie umniejsza to, oczywiście, powagi problemu. Zwłaszcza w Kościele każdy taki czyn jest zbrodnią wołającą o pomstę do nieba. Jak zauważył bowiem Benedykt XVI, pedofilia klerykalna to zbrodnia nie tylko na ciele, lecz przede wszystkim na duszy. Dotyczy ona spraw ostatecznych, ponieważ często prowadzi do zabicia wiary, a więc stanowi realne zagrożenie dla zbawienia duszy i życia wiecznego.

Warto przypomnieć w tym kontekście słowa Benedykta XVI, który w 2010 r. w drodze do Fatimy powiedział, że Kościół cierpi dziś największe prześladowania nie ze strony przeciwników zewnętrznych, lecz ze strony wrogów wewnętrznych, którzy zadają mu rany od środka. Papież mówił przede wszystkim o duchownych, którzy są powołani, by prowadzić ludzi do życia wiecznego, a zamiast tego dokonują gwałtów na ich ciele i duszy i w konsekwencji zabijają wiarę. Z myślą o nich właśnie Papież senior w swym niedawnym tekście o pedofilii w Kościele zacytował słowa Jezusa: „A kto by stał się powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu lepiej byłoby kamień młyński uwiązać u szyi i wrzucić go w morze” (por. Mt 8, 6.).

Reklama

Świadomość tego, jak pustoszący duchowo jest grzech pedofilii klerykalnej, spowodowała, że w 2001 r. Jan Paweł II wspólnie z kard. Josephem Ratzingerem zdecydowali, by tego rodzaju przestępstwa duchownych badała Kongregacja Nauki Wiary. Kościół ma bowiem obowiązek prawnej ochrony zagrożonego dobra, którym jest wiara. Ich decyzje znalazły odzwierciedlenie w „Delicta maiora contra fidem” – pierwszym dokumencie w historii Stolicy Apostolskiej, którym stawiono czoło problemowi pedofilii wśród duchownych. Do dziś zresztą Kościół jest jedyną instytucją na świecie, która kompleksowo i systematycznie prowadzi walkę o oczyszczenie swych szeregów ze sprawców tego rodzaju przestępstw. Nie dzieje się to natomiast w innych środowiskach, w których skala procederu jest znacznie większa.

Fakty pokazują, że proces zapoczątkowany w 2001 r. przez Jana Pawła II jest stale kontynuowany. Kolejne decyzje podejmowane w tej sprawie przez Watykan następują wraz ze zdobywaną wiedzą oraz rosnącą świadomością o skali zjawiska. Ostatnie wydarzenia pokazują jednak, że potrzebne są bardziej zdecydowane działania. Postępowania w sprawach pedofilskich powinny być jak najbardziej precyzyjne, skuteczne, konsekwentne i jawne. Kontrola biskupów nad księżmi podejrzanymi, oskarżonymi o tego rodzaju czyny lub skazanymi za nie nie może być fikcją. Należy zrezygnować z dominującej dziś „kultury sekretu”, która sprawia, że dyskrecja i milczenie są coraz powszechniej odbierane jako ukrywanie, zatajanie i tuszowanie.

Biskupi powinni dobrze przemyśleć słowa Benedykta XVI, który w swym niedawnym tekście wśród głównych czynników składających się na zjawisko pedofilii w Kościele wymienił „niewłaściwe procedury stosowane przy określaniu, czy kandydaci do kapłaństwa i do życia zakonnego spełniają konieczne do tego warunki; niewystarczającą formację ludzką, moralną, intelektualną i duchową w seminariach i nowicjatach (...)”.

W tym kontekście Papież senior nawiązał do wydanej przez siebie w 2005 r. instrukcji, w której stanowczo zabronił przyjmowania do seminariów i dopuszczania do święceń „osób, które praktykują homoseksualizm, wykazują głęboko zakorzenione tendencje homoseksualne lub wspierają tak zwaną «kulturę gejowską»”. Wyniki badań przeprowadzonych w USA, Australii, Belgii czy Niemczech pokazują gigantyczną nadreprezentację osób o skłonnościach homoseksualnych wśród sprawców pedofilii klerykalnej. Podobne dane przyniósł pilotażowy raport na ten temat przedstawiony w tym roku przez Episkopat Polski.

Film braci Sekielskich „Tylko nie mów nikomu” potwierdza tę prawidłowość. Wynika z niego, że sprawcami molestowania nieletnich w większości przypadków są nie pedofile, lecz homoseksualiści dopuszczający się czynów pedofilskich. Należy wyciągnąć z tej wiedzy logiczne wnioski i egzekwować wprowadzone przez Benedykta XVI prawo, które, niestety, zbyt często bywa omijane. Przede wszystkim jednak w formacji duchowej potrzebne są postawienie Pana Boga na pierwszym miejscu oraz uczynienie Go centralnym punktem odniesienia dla życia osobistego, zawodowego i wspólnotowego. W przeciwnym razie zbyt często zastępuje Go mały człowiek ze swoim wielkim „ja”.

2019-05-21 13:10

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Francja: trwa dochodzenie niezależnej komisji ws. nadużyć

2020-09-17 19:25

[ TEMATY ]

Francja

komisja

nadużycia seksualne

Vatican News

Jean-Marc Sauvé

Jean-Marc Sauvé

We Francji po pandemicznej przerwie wznowiła swą działalność Niezależna Komisja ds. Nadużyć Seksualnych w Kościele po roku 1950.

Przed dwoma laty tamtejszy episkopat postanowił zlecić przebadanie tej sprawy ludziom świeckim, niezwiązanym z hierarchią, aby w ten sposób dać wyraźny sygnał, że Kościół w sposób jednoznaczny odcina się od wzmożonej fali nadużyć, która miała miejsce w drugiej połowie XX w. Na czele komisji stanął Jean-Marc Sauvé, jeden z najbardziej doświadczonych prawników we Francji. Przez ostatnich 12 lat był on wiceprzewodniczącym Rady Państwa, czyli najwyższego sądu administracyjnego, a wcześniej przez 11 lat był sekretarzem generalnym rządu, czyli najwyższym, niepolitycznym urzędnikiem w radzie ministrów.

Rozmawiając z dziennikiem La Croix, Sauvé zwrócił uwagę, że wśród 5 tys. nadesłanych do tej pory zgłoszeń, aż 13 proc. to ludzie, którzy zostali wykorzystani seksualnie już jako osoby pełnoletnie. Zazwyczaj miało to miejsce w trakcie formacji seminaryjnej bądź zakonnej. Osoby rozeznające swoje powołanie okazywały się łatwym łupem dla przestępców, którzy uciekali się do bardzo wyrafinowanych metod. Jedną z nich była perwersyjna interpretacja Pisma Świętego, zwłaszcza Pieśni nad Pieśniami, podsuwanie idei, że prawo i zasady nie odnoszą się do wybranych oraz elit.

Jean-Marc Sauvé zastrzega jednak, że nic nie wskazuje na to, aby wspólnoty jako takie były z zasady bardziej narażone na nadużycia. W całym społeczeństwie, tak również i w Kościele, władza może zostać wynaturzona czy nadużyta. Stąd tak ważny jest właściwy wybór przełożonych, ograniczenie ich władzy oraz długości mandatu, a także systemy wewnętrznej kontroli. Okazuje się ponadto, że w nowych ruchach i wspólnotach zabrakło dziedzictwa doświadczenia, mądrości i roztropności, które zostało nagromadzone w dawnych zakonach. Nie oznacza to jednak, że duchowieństwo diecezjalne czy zakony historyczne zdołały się uchronić przed nadużyciami – dodaje szef niezależnej komisji.

CZYTAJ DALEJ

Dzień Ojca, Dzień Matki, Dzień Brata

Boże Narodzenie jest świętem pokoju

Tak zwani wielcy tego świata toczą właśnie odrażającą walkę o parę chwil ekstazy związanej z władzą nad narodami. A my z pogodą obchodzimy święto, które odnosi nas do wieczności. Śpiewamy właśnie o „dwakroć narodzonym”, chociaż wiemy, że pierwsze narodzenie oznacza coś innego niż to drugie, w tych dniach świętowane. W centrum tego święta jest Matka zajęta pieluchami, ta „błogosławiona między niewiastami”, wyniesiona ponad swój stan. Wpatrujemy się też w heroicznego Józefa, który dziś pospołu z muskularnym aniołem Michałem podtrzymuje ludzką rodzinę w godzinie próby. Ja zaś dziękuję mojej matce za to, że zawsze była w domu, zawsze czekała z obiadem, zawsze się o mnie troszczyła. Ojcu zaś dziękuję za to, że nauczył mnie, co to znaczy być ojcem.
Dwakroć narodzony, „bis genitus”. Ta uroczystość każe nam przeżywać to, czego tak straszliwie brakuje ogłupiałej ludzkości - rodzenie, bolesne wydobywanie z siebie nowego życia. Dwakroć. Najpierw ojcostwo, a potem macierzyństwo. Kiedy tu i ówdzie kładę nacisk na ojcostwo, spotykam się najczęściej z niezrozumieniem. Przesiąknięta rewolucją (a więc i feminizmem) cywilizacja wzmocniła złą polską tradycję, w której silny i kochający ojciec nie jest tak istotną postacią, jaką ja miałem szczęście poznać. Tymczasem właśnie ojcostwo i synostwo jest w samym centrum człowieczego bytu. Można to nazwać - jeśli wola - patriarchalizmem. Jeżeli bez uprzedzeń odczytamy słowo „patriarcha”, czyli „sprawujący ojcowską władzę”, odkryjemy w nim ożywczą siłę pulsującą w sercu Bożego Narodzenia.
Dla wielu horrorem jest sama myśl, że ojciec mógłby naprawdę być głową rodziny, nie mówiąc już o kimś takim, jak ojciec narodu. Jeżeli zaś papieża nazywa się ojcem świętym, to - zapytajmy szczerze - kto naprawdę chce być mu posłuszny we wszystkim? Najpoważniejszy zarzut pod adresem tego niedzisiejszego patriarchalizmu jest dość zaskakujący. Mówią mi tak: „Ty chcesz jakiejś ludzkości uporządkowanej w rodziny pod przewodem ojców. Niech ci będzie. Ale jak chcesz uniknąć starcia między tymi rodzinami, tymi rywalizującymi ojcami?”. Istotnie, bowiem taki konflikt wpisany był w społeczeństwo patriarchalne.
Kochający ojciec gotów jest zabić albo dać się zabić w obronie swoich dzieci. Ojcowie wielkich wspólnot, na przykład dawni królowie, a nawet papieże, z łatwością wdawali się w wojny i wieloletnie spory. Zapewne dawny komendant policji w mojej dzielnicy jakoś to zniósł przed laty, kiedy mu wypomniałem, że jego podwładni uciekają przed kilkoma wyrostkami, a ja sam muszę zadbać o bezpieczeństwo swoich licznych dzieci. Była to klasyczna sytuacja konfliktu. Teraz patrzę na tych chłopców o smutnych oczach, którzy szukają zaczepki, i coraz częściej widzę w nich takie same dzieci, jak te moje, które potrafią, na szczęście z rzadka, tłuc się w domu bez litości, kiedy braterstwo okaże się dla nich wyzwaniem ponad siły. I tak samo zapewne można spojrzeć na starszych chłopców... Z tego spojrzenia wzięła się wielka idea uniwersalnej monarchii, „Christianitas”, pokojowego ładu globalnego, który w niczym nie umniejsza różnorodności narodów, a nawet sprzeczności interesów.
Mając dużo dzieci, łatwiej dostrzec wokół siebie cały ten wielomiliardowy tłum braci (tak podobnych do moich dzieci i do mnie), którzy są gotowi zatłuc się nawzajem o byle co. Odkrywanie ojcostwa jest również odkrywaniem powszechnego braterstwa. Widząc zaskakujące przykłady miłości braterskiej, będę powtarzał, że jest ona możliwa. Jeżeli mogą się kochać bracia zmuszeni do życia w jednym ciasnym pokoju, to sąsiadujące narody też mogą żyć w przyjaźni. Muszą tylko nauczyć się patrzeć na siebie wzajemnie oczami ojca, który kocha wszystkie swoje dzieci i wczuwa się we wszystkie ich racje. Ten Ojciec istnieje. To jest prawdziwy Patriarcha świata.

CZYTAJ DALEJ

Świdnica: Ogólnopolski Kongres Małżeństw - zapowiedź

2020-09-28 22:09

[ TEMATY ]

Świdnica

kongres małżeństw

archiwum prywatne

Kongres Małżeństw w Świdnicy

Kongres Małżeństw w Świdnicy

W dniach 2-4 października 2020 r. w Świdnicy odbędzie się kolejny Ogólnopolski Kongres Małżeństw. 

To już dziesiąty raz do Świdnicy przyjadą małżeństwa z całej Polski na trzydniową randkę, której celem jest pogłębianie wiedzy na temat funkcjonowania małżeństwa, a także wzmocnienie więzi między małżonkami przez słuchanie wykładów, udział w wydarzeniach kulturalnych oraz wspólne spędzenie czasu we dwoje lub w towarzystwie innych małżeństw.

W tegorocznej, jubileuszowej, edycji prelegentami będą: o. Cyprian Tomaszczuk OSB, Monika i Marcin Gajdowie ze Szczecina, ks. dr Wojciech Węgrzyniak oraz ks. dr Krzysztof Porosło z Krakowa, Monika i Marcin Gomółkowie, prof. Jacek Kurzępa z Uniwersytetu w Zielonej Górze, Rafał Porzeziński (TVP Warszawa), Aneta Liberacka (Stacja 7.pl) - również z Warszawy i o. Wojciech Jędrzejewski OP z Łodzi.

Materiały organizatorów

Baner promujący wydarzenie

Baner promujący wydarzenie

Tematem wiodącym Kongresu jest: "Świętowanie i codzienność". Randkę umilą nam dwa koncerty: Beaty Bednarz i zespołu "Chudoba".

Ze względu na ograniczenia sanitarne, organizatorzy zmuszeni są do zmniejszenia ilości uczestników kongresu. - Miejsc już, niestety, nie ma, ale wszyscy zainteresowani tematem będą mogli odsłuchać i zobaczyć wszystkie wykłady po kongresie. Zapraszamy na naszą stronę internetową: www.kongresmalzenstw.pl - mówi Anetta Radecka z Fundacji Małżeństwo Rodzina.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję