Reklama

Kraków-Nowa Huta

Pomysł na wychowanie

2019-07-10 09:42

Agata Grzybek
Edycja małopolska 28/2019, str. VI

Daniel Czajkowski
Chór Pueri Cantores Sancti Joseph

W listopadzie br. obchodzić będą pięć lat działalności. Prezentem z tej okazji będzie nagrana przez nich płyta, podsumowująca lata pracy. Mowa o Pueri Cantores Sancti Joseph, pierwszym w Krakowie chórze chłopięcym

Chór powstał w 2014 r. i działa przy parafii św. Józefa Oblubieńca NMP na os. Kalinowym. Do grupy mogą dołączyć chłopcy od drugiej klasy szkoły podstawowej. Idea jest taka, żeby byli w nim do osiemnastego roku życia. Chórowi Pueri Cantores przyświeca także bardzo istotny cel: „być środowiskiem kształtowania stylu życia dzieci w oparciu o ewangeliczne wartości”.

Tworzą więzi

Na pomysł założenia chóru chłopięcego wpadł podczas jednego z kongresów Pueri Cantores ks. Piotr Radzikowski, który wtedy przebywał w Krakowie na studiach doktoranckich i mieszkał na terenie parafii w Nowej Hucie. Proboszczowi ks. Adamowi Podbierze ten pomysł również się spodobał i od razu zorganizował środki na funkcjonowanie chóru: zatrudnienie nauczycieli i ekspertów, którzy będą kształcić głosy chłopców i będą za chór odpowiedzialni.

– Przez chór przewinęło się wielu chłopców. Niektórzy robili sobie przerwy, a potem wracali z tęsknotą. Zawiązują więzi tak silne, że bez obaw po kilku miesiącach mogą wrócić do tej samej, sprzyjającej atmosfery – mówi ks. Grzegorz Lenart, obecny opiekun i duszpasterz chóru. Chłopcy potwierdzają jego słowa. Mówiąc ich językiem, wszystko, co dzieje się i jest proponowane przez chór, jest fajne. Dodają, że bardzo lubią śpiewać. Zaraz po tym wymieniają także sport oraz dobrych, nowych kolegów. A takich można znaleźć w chórze. Jedenastoletni Kacper stwierdza: – Jest nas bardzo dużo! Jego mama, Jadwiga dodaje, że około 40, a o nim samym mówi: – Kacper od małego śpiewał w szkole, w domu. Panie w przedszkolu rozpoznały talent i namawiały, żeby posłać go w tym kierunku. Zdecydowaliśmy się na szkołą muzyczną, ale nie było tam nauki śpiewu, więc szukałam czegoś dodatkowego. Filip (lat osiem) śpiewa razem z bratem. Przyznaje, że lubi dostawać nagrody, ale nie dla siebie, tylko dla całego chóru.

Reklama

Potrafią się zjednoczyć

Większość chłopców śpiewających w chórze to zazwyczaj dzieci bardzo aktywne. Na przykład dziesięcioletni Tymon, który w chórze jest od półtora roku, a oprócz tego gra na gitarze, pływa, uprawia sport. Mama Tymona, pani Agnieszka opowiada z zadowoleniem: – Pewnego dnia Tymek między jedną a drugą łyżką zupy oświadczył, że dostał się do chóru, bo był nabór w szkole. Zauważa, że chłopcy są bardzo różni, ale spotykają się trzy razy w tygodniu i tym samym tworzą wspólnotę. I stwierdza: – Widać, że jeśli chcą, potrafią się zjednoczyć, stanąć na wysokości zadania. Atmosfera tutaj jest świetna, chłopcy bardzo się ze sobą zżyli. Pani Agnieszka zwraca uwagę jeszcze na inny atut chóru:– Tymon chodził do logopedy. A śpiew w chórze, nawet jeśli syn nie zostanie wybitnym śpiewakiem, to dla niego świetne ćwiczenie logopedyczne.

Nie ma rutyny

W chórze od początku jest czternastoletni Jerzy, który podobnie jak Tymon, godzi swoje aktywności z nauką. W domu struga w drewnie, robi animacje. Zdaje sobie sprawę, że za rok ma egzaminy, ale zapewnia: – Jest organizowanych wiele dodatkowych wydarzeń. Dzięki koncertom i kongresom mogę lepiej poznać Kraków i inne miasta w Polsce. Chór daje wiele możliwości – zapewnia i dodaje: – Podoba mi się luz, który tutaj jest, i rzeczy, które przerabiamy z humorem.

Pani Agnieszka, mama dziewięcioletniego Kacpra, zapewnia, że syn dzięki uczestnictwu w zajęciach chóru uwierzył we własne siły. Dzieci nie nudzą się, mają zadania do realizacji, ponadto muszą być obowiązkowe; uczą się w praktyce umiejętności życiowych. – Ważne jest, że chłopcy trudny wiek dojrzewania przeżywają w chórze. Energię, która w tym czasie wzrasta, mogą pozytywnie i w dobrym celu wykorzystać – zauważa ks. Grzegorz. Z kolei dyrygent chóru, Agata Nawrot dopowiada: – Prowadzenie chóru chłopięcego to niesamowita przygoda, co rok inaczej brzmiąca, zmienna. U nas nie ma miejsca na rutynę.

Utworów w wykonaniu chóru można posłuchać na stronie internetowej: puericantores.eu/.

Tagi:
chór

Reklama

Rozśpiewany kongres

2019-07-03 08:40

Anna Gliwa
Edycja lubelska 27/2019, str. I

Do 7 lipca w Lublinie trwa 10. Krajowy Kongres Polskiej Federacji Pueri Cantores. Spotkanie niemal tysiąca chórzystów odbywa się w 450. rocznicę Unii Lubelskiej. Towarzyszy mu hasło „Ut unum sint” (Aby byli jedno)

Tadeusz Boniecki
Gospodarzem kongresu jest Archidiecezjalny Chór Chłopięco- -Męski Pueri Cantores Lublinenses

Głównym organizatorem wydarzenia gromadzącego rozśpiewaną młodzież jest Archidiecezjalny Chór Chłopięco – Męski Pueri Cantores Lublinenses. Powstał w 2015 r. z inicjatywy abp. Stanisława Budzika; jego dyrygentem i dyrektorem jest ks. Attila Honti. Nawiązując do wielowiekowej tradycji kościelnej śpiewu chórów chłopięcych w katedrach i bazylikach, lubelski chór służy Bogu przez muzykę liturgiczną i wychowuje dzieci oraz młodzież w duchu wartości chrześcijańskich. Mimo krótkiego stażu, chór koncertuje w Polsce i poza jej granicami, zdobywa nagrody na konkursach i nagrywa płyty.

Kongresy Polskiej Federacji Pueri Cantores odbywają się co dwa lata. Tym razem uczestniczy w nim ponad 25 chórów, także z krajów będących spadkobiercami Unii Lubelskiej, m.in. z Litwy, Łotwy i Ukrainy. Podczas kilku dni (4-7 lipca) odbywają się spotkania modlitewne, ze szczególnym akcentem na modlitwę o pokój, a także koncerty. Kongres jest też okazją do integracji i poznawania różnych zakątków Polski; czasem radosnego budowania jedności z drugim człowiekiem i z Bogiem. – Mamy wszyscy jednego Mistrza i Pana, Jezusa Chrystusa, który jest naszym Pasterzem. W Nim już stanowimy jedno, bo On oddał za nas swoje życie. Z naszej strony potrzebna jest podobna dyspozycyjność. Śpiew, zabawa, spotkanie są okazją do budowania jedności na wzór Trójcy Świętej – wyjaśnia ks. Piotr Przybysz, asystent kościelny federacji.

Goszcząc w naszej diecezji, chórzyści modlili się o pokój w archikatedrze lubelskiej oraz dali kilka koncertów w ramach „Nocy chórów”. Piękno śpiewu liturgicznego docenili wierni z bazyliki oo. Dominikanów w Lublinie, kościołów pw. św. Józefa, św. Maksymiliana i Świętej Rodziny w Lublinie oraz w Kazimierzu Dolnym, Lubartowie, Chełmie i Puławach. Zwieńczeniem kilkudniowego spotkania będzie Msza św. w sanktuarium Matki Bożej Latyczowskiej Patronki Nowej Ewangelizacji; w niedzielę 7 lipca o godz. 11.00 sprawować ją będzie abp Stanisław Budzik.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Róża z Limy

Ks. Tomasz Blicharz

wikipedia.org
Św. Róża z Limy

Religijne wychowanie

Izabela de Floresy del Oliva urodziła się 20 kwietnia 1586 r. W Limie przeżyła całe swoje życie. Imię wybrała jej matka, okazało się, że na krótko. Dziewczynka ze względu na delikatną cerę nazywana była Różą. Potem otrzymała to imię podczas bierzmowania i mało kto pamiętał, że wcześniej nazywała się Izabela.

Pracowitość

Róża była równie pracowita, co piękna. Odznaczała się głęboką wiarą i pobożnością. Bardzo szybko zaczęła pomagać rodzinie. Hodowała kwiaty, haftowała, szyła. Jako młoda dziewczyna obiecała Panu Bogu całkowite oddanie i złożyła ślub czystości. Kiedy próbowano wydać ją za mąż, ona zdecydowanie przeciwstawiła się temu. Wszystkie trudności znosiła z wielką cierpliwością.

Za wzorem św. Katarzyny

W wieku 20 lat została tercjarką dominikańską. Zamieszkała wtedy osobno w letnim domku, który znajdował się w jej rodzinnym ogrodzie. Za swój ideał i patronkę uważała św. Katarzynę ze Sieny. Bardzo chciała być do niej podobna. Wszystko, co wiedziała o świętej, starała się wcielać w życie. Czas spędzała na postach, umartwieniach i modlitwie. Żyła niezwykle surowo. Niosła pomoc ubogim i chorym, zwłaszcza Indianom i niewolnikom. Uważana jest za prekursorkę służby społecznej w Peru.

Śmierć

Zmarła 24 sierpnia 1617 r. w dniu, który sama sobie przepowiedziała. Ze względu na sławę jej świętości już za życia, dominikanie pochowali ją najpierw w krużganku klasztornym, a dwa lata później w swoim kościele w Limie w kaplicy św. Katarzyny ze Sieny. Papież Klemens IX dokonał jej beatyfikacji w 1668 r. i ogłosił ją patronką Ameryki, a w 1670 r. także patronką Filipin i Antyli. W trzy lata po beatyfikacji nastąpiła jej kanonizacja, której dokonał papież Klemens X w 1671 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rzecznik Episkopatu: ambona miejscem głoszenia Ewangelii

2019-08-23 17:36

BPKEP / Warszawa (KAI)

Zgodnie z prawem kościelnym ambona jest miejscem głoszenia Ewangelii i przekazywania nauczania Kościoła katolickiego. Wykorzystywanie jej do innych celów jest nadużyciem – przypomina rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik.

BP KEP
Ks. Paweł Rytel-Andrianik

„Zarówno Msza święta, jak i nabożeństwa oraz liturgie, to czas modlitwy. Świątynie są miejscami spotkania człowieka z Bogiem, bez żadnych wyjątków i taka jest ich rola. Kościelne ambony są przeznaczone do głoszenia Ewangelii, pocieszania strapionych, napominania, przypominania prawd wiary i magisterium Kościoła katolickiego” – zaznacza rzecznik Konferencji Episkopatu Polski.

Ks. Paweł Rytel-Andrianik dodaje, że przypadki, w których ambony są wykorzystywane do innych celów są sprzeczne z prawem Kościoła katolickiego i nie powinny mieć miejsca. „Świątynia nie jest odmianą Areopagu, gdzie każdy może przyjść i wygłaszać swoje poglądy. W kościele człowiek otrzymuje sakramenty, doświadcza bliskości Boga, słyszy ewangeliczne prawdy. Wszelkie inne formy działalności, które wykraczają poza prawo kościelne są nadużyciami” – zaznacza rzecznik Episkopatu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem