Z prasy zagranicznej

Trump wyróżnił zakonnicę

Najpotężniejszy polityk świata – amerykański prezydent Donald Trump w Święto Niepodległości USA oddał hołd wyjątkowej amerykańskiej zakonnicy – s. Deirdre Byrne (na zdjęciu). Prowadzi ona obecnie placówkę medyczną w Waszyngtonie, która opiekuje się najuboższymi. Wcześniej przez blisko 30 lat służyła jako lekarz wojskowy w U.S. Army, m.in. w Afganistanie i Iraku. Niosła również pierwszą pomoc po zamachu terrorystycznym 11 września 2001 r. – Siostro, dziękujemy ci za czas służby! – powiedział pierwszy obywatel USA.

* * *

Huffpost

Przebaczenie? Tak, ale nie dla wszystkich!

Ewangeliczny wymóg przebaczenia to jedna z najtrudniejszych do wprowadzenia w życie nauk Chrystusa. To fakt. Wymóg, który stawia przed nami Chrystus, jest bezwarunkowy. Prawdę tę próbował wytłumaczyć ludziom w homilii emerytowany 79-letni niemiecki kapłan ks. Ulrich Zurkuhlen. W jedną z ostatnich niedziel duchowny stanął na ambonie kościoła pw. Ducha Świętego w Münster. W homilii przypomniał, że obowiązek przebaczenia (trzeba to odróżnić od sprawiedliwej kary) dotyczy wszystkich grzechów, w tym także przestępstw pedofilii. 70-osobowa grupa wiernych obecnych na nabożeństwie gwałtownie zareagowała na te słowa, podniosły się głosy sprzeciwu. Wierni przemienili się w żądny zemsty tłum i nie pozwolili duchownemu dokończyć kazania. – Reakcja ludzi była dla mnie szokiem – przyznał ks. Zurkuhlen.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Proboszcz parafii przeprosił za kazanie o przebaczeniu, a biskup Münster zakazał księdzu głoszenia kazań.

* * *

NewEurope

Belgijski kardynał szokuje

Jakie największe wyzwanie stoi dziś przed Kościołem – w sensie roli, którą chce, czy może powinien odgrywać w Europie? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo oryginalna. Portal New Europe zadał je belgijskiemu kardynałowi Josefowi De Kesel, metropolicie Brukseli. To duchowny uważany za jednego z czołowych progresistów w Europie, choć on sam nie lubi tej „łatki”.

Jego zdaniem, największym wyzwaniem dla Kościoła jest zaakceptować „całym sercem” zsekularyzowane społeczeństwo. Jednocześnie jest to szansa na ponowne odkrycie korzeni i misji Kościoła. Belgijski duchowny podkreślił, że celem Kościoła nie powinien być powrót do czasów, kiedy Europa była chrześcijańska, bo – jego zdaniem – jest niebezpiecznie, gdy jedna religia ma na danym terenie monopol. – To dotyczy chrześcijaństwa, islamu i każdej innej religii – dodał.

Co interesujące i znaczące, kardynał w całkiem obszernym wywiadzie nie odwołał się do Jezusa Chrystusa.

* * *

Christian Headlines com

Archeologia w służbie polityki

Czy archeologia może być narzędziem polityki? Tak. Może być, i to narzędziem bardzo istotnym, szczególnie w tak gorącym miejscu, jakim jest Izrael.

Reklama

Sprawa wzięła swój początek od odkrycia cmentarza filistyńskiego w Aszkelonie, miejscowości leżącej na wybrzeżu Morza Śródziemnego, niedaleko Tel Awiwu. Na cmentarzu odkryto 108 szkieletów ludzkich, z których 10 nadawało się do badań DNA mimo tego, że szczątki przeleżały w ziemi 3 tys. lat. Specjaliści skrupulatnie zbadali kod genetyczny i na jego podstawie stwierdzili, że Filistyni, z którymi Izraelici toczyli zacięte wojny w czasach biblijnych (Dawid – Goliat), nie byli rdzennymi mieszkańcami tych ziem, ale najeźdźcami. Przybyli do ziemi izraelskiej z południa Europy, być może z Grecji albo z którejś z wysp śródziemnomorskich – Krety czy nawet Sardynii.

Jak to się ma do obecnej sytuacji politycznej? Odkrycie archeologiczne posłużyło izraelskiemu premierowi Beniaminowi Netanjahu za ostateczny argument potwierdzający, że ziemia izraelska jest własnością Żydów, a współcześni Palestyńczycy, których niektórzy wywodzą od biblijnych Filistynów, nie mają z tymi drugimi nic wspólnego.

* * *

Romfea News

Prawosławny Watykan

Patriarchat moskiewski ma aspiracje stać się czwartym – po Jerozolimie, Watykanie i Mekce – centrum religijnym globu. Problem w tym, że nie ma rozpoznawalnej i koniecznie imponującej siedziby. To jednak można zmienić, szczególnie jeśli ma się pieniądze. A potrzeba na to, bagatela, 2 mld dol.

Nowa siedziba patriarchatu moskiewskiego ma zostać wybudowana w Siergijewym Posadzie – mieście w obwodzie moskiewskim zamieszkałym przez ponad 100 tys. mieszkańców. Bliskość Moskwy to niejedyny powód wyboru tej konkretnej lokalizacji. W Siergijewym Posadzie znajduje się ławra troicko-siergijewska, uważana za centrum duchowego prawosławia w Rosji.

Przedstawiciele patriarchatu już od 2 lat rozmawiają o projekcie z administracją miasta. Kompleks budynków, który ma być „drugim Watykanem”, powstanie w centrum miasta.

W czwartek 11 października br. rozpoczął się Rok Wiary. Nie jest to pierwszy tematyczny rok w ostatnich latach. Wystarczy wspomnieć Rok św. Pawła, Rok Kapłaństwa, Eucharystii, Różańca czy Wielki Jubileusz Dwutysiąclecia Chrześcijaństwa poprzedzony trzema latami poświęconymi poszczególnym Osobom Trójcy Świętej. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że pontyfikaty Jana Pawła II i Benedykta XVI są w szczególny sposób ukierunkowane na poprawną interpretację postanowień Soboru Watykańskiego II i wcielanie ich w życie - zgodnie z pragnieniem Ducha Świętego. W ten sposób tych dwóch następców św. Piotra i namiestników Chrystusa na ziemi kontynuuje dzieło swoich poprzedników, aby świadomość Kościoła i jego tradycja rozwijały się w sposób integralny, mimo różnych zawirowań i nieprawidłowości doktrynalnych czy duszpasterskich, które pojawiły się w ostatnich dziesięcioleciach w Kościele i na jego obrzeżach. Zmęczenie, zniechęcenie, egoizm, nieuporządkowane pragnienia mają ścisły związek z naszą wiarą, z wewnętrznym przekonaniem, z wizją naszego życia na ziemi i w wieczności. Dekalog - zwerbalizowane przez Boga prawo naturalne - obowiązuje wszystkich ludzi, porządkuje i obiektywizuje myślenie, daje wizję mądrości i wiedzy każdemu człowiekowi niezależnie od wiary i religii. Dlatego wszyscy ludzie mają obowiązek kierować się sumieniem, a czytając Ewangelię, mogą się dowiedzieć, co o realizowaniu życia mówił Jezus. Świat jest dziełem Boga i ilekroć o tym zapomina, redukuje swoją godność, zaciemnia tożsamość. Bóg i dzisiaj podtrzymuje świat w istnieniu, otwiera nieoczekiwane perspektywy, ujawnia tajemnice natury, czeka na nawrócenie, stwarza ku temu okazje. Niestety, obserwujemy dziś nadprodukcję fałszywych ideologii i fałszywych ideałów. Wyrazem ich jest legalizacja zjawisk i zachowań najbardziej nieludzkich, takich jak aborcja czy eutanazja, skandale seksualne czy molestowanie dzieci, poniżające rozrywki, morderstwa i inne. Prawdziwie niepokojące jest to, że ludzie przestają mieć szacunek do samych siebie. Godność i honor tracą konkretne osoby, a z nimi tracą go uniwersytety, partie i ugrupowania kulturalne. Zsekularyzowany liberalizm awansował dziś do rangi światowej religii, której często uczy się w szkołach, oczywiście, pod innymi szyldami. W Polsce nie brakuje zdumiewających przykładów lansowanego relatywizmu moralnego, kulturowego czy prawnego. Okazji do refleksji dostarcza nam codzienne życie. Kościół pada ofiarą nieprzyjemnego kłamstwa, które ma charakter iluzji. Od kilku lat imputuje się Kościołowi, że jest leniwy, że się nie stara, nie zabiega o wiernych, że jest go za mało na dole, wśród ludzi, że jest pozbawiony wyobraźni. Tymczasem Kościół pracuje najwięcej ze wszystkich instytucji społecznych, jakie w Polsce istnieją, jest wszędzie: w edukacji, medycynie, filantropii, blisko państwa, blisko potrzebujących, biednych itd. Kościół jest najbardziej urozmaiconą organizacją, prowadzi kilka tysięcy wielkich projektów, które są zakorzenione w skrajnie różnych dziedzinach. Co chwilę słychać, że w Kościele coś wymyślono i że poparło to mnóstwo ludzi. Demokracja jest wielką wartością, ale bez moralności staje się harcowiskiem prowadzącym do totalitaryzmu. Dlatego nie brak dziś głosów poważnych myślicieli, którzy twierdzą, że przeżyła się również sama demokracja (Paul Ricoeur, Marcel Gauchet). Rozsądek woła o uzupełnienie jej doświadczeniami narodów, o respektowanie praw natury i stanowienie praw zgodnych z prawem Bożym. Pan Jezus mówił o Bogu Ojcu, otworzył drogę zbawienia, ale też ujawnił podstępy szatana. Założone przez Chrystusa „chrześcijaństwo nie jest czystą nauką ani teorią na temat tego, co było i co będzie z duszą człowieka, ale jest świadectwem rzeczywistego wydarzenia, mającego wpływ na całe życie człowieka” (L. Wittgenstein). Chrystus jest Bogiem, którego chrześcijanin przez wiarę spotkał i swoje życie stara się dostosować do Niego. Rok Wiary ma być czasem intensywnego „treningu”, aby życie nasze przeżywać po chrześcijańsku, głębiej wnikać w jego tajemnice, by coś lepszego dokonało się w naszym życiu, aby coś się zmieniło, rozświetliło, uświadomiło. Diabeł kusi, chce pozyskać dla siebie. Chce osłabić naszą wiarę, oddzielić od Boga i Kościoła. Reszta pójdzie łatwo. Każdy szczegół będzie tu ważny, będzie jednoczył lub oddzielał od Jezusa. Mojżesz zwracał uwagę na rolę wdzięczności wobec Boga. Kto umie dziękować Bogu, ten uznaje Go dawcą dóbr duchowych i materialnych. A ponieważ wie, od kogo je otrzymał, tym większe na przyszłość uzyska. A św. Paweł przypomina, że chrześcijaństwo ukryte, anonimowe, to chrześcijaństwo chore. Bez głoszenia wiary, przypominania prawdy nie da się wypełnić poleceń Jezusa: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, osiągniesz zbawienie” (Rz 10,9). Rok Wiary ma być czasem wiary czynnej, wzrastającej przez czyny. Bł. Jan Paweł II w dokumencie „Na początku nowego tysiąclecia” przypomniał, że katolicy powinni wypływać na głębię wiary, sięgać po świętość, bo jedynie ona „okazała się rzeczywistością, która lepiej niż cokolwiek innego wyraża tajemnicę Kościoła” (nr 7). Chrześcijaństwa nie da się zamknąć tylko do tradycji, kultury czy przeżycia estetycznego. Ono prowadzi do zjednoczenia z Bogiem, otwiera perspektywę transcendencji, nieskończoności, zbawienia, które zaczynamy realizować już tu, na ziemi. Skuteczne działania chrześcijan mają początek w kontemplacji Chrystusa. Powinniśmy umieć Go dostrzec przede wszystkim w twarzach tych, z którymi On się utożsamiał: z potrzebującymi pomocy, cierpiącymi i biednymi. Rozpoczęty Rok Wiary zainicjuje z pewnością sporo wydarzeń, które rozpalą wiele grup katolickich. Zdarzy się dużo dobrego. Nie będzie cicho i pusto. W tego rodzaju historiach aktywności jest dużo i dużo jest też korzystnych konsekwencji. W polskim Kościele ludzie wymiernie robią coś razem, wymiernie się komunikują. Wielu jest animatorów, którzy spędzają całe dnie, oddając się różnym kościelnym działaniom. Rok Wiary z pewnością pobudzi do realizowania dodatkowych zadań. Warto zaznaczyć, że w dziejach społeczeństw, narodów, wspólnot i grup ludzkich zdarzają się lata szczególne i wyjątkowe pod wieloma wzglądami. Zapadają one głęboko w pamięć kolejnych pokoleń, znajdują odzwierciedlenie w podręcznikach historii czy literatury. Wspomnieć można rok 1812, który Adam Mickiewicz uwiecznił w „Panu Tadeuszu”: „O roku ów! Kto ciebie widział w naszym kraju!/Ciebie lud zowie dotąd rokiem urodzaju,/A żołnierz rokiem wojny; dotąd lubią starzy/O obie bajać, dotąd pieśń o tobie marzy./Z dawna byłeś niebieskim oznajmiony cudem/I poprzedzony głuchą wieścią między ludem...”. Przywołując słowa wieszcza, zauważyć należy, że ludzie zostali tak stworzeni, że potrzebują odwołań do znaczących wydarzeń z przeszłości. Dają im one nie tylko poczucie ciągłości historii, ale pozwalają także określić własne miejsce w dziejach świata. Sytuują człowieka w czasie i dają mu poczucie sensownego nim gospodarowania. Dlatego szczególny okres Roku Wiary. „Rok Wiary jest zachętą do autentycznego i nowego nawrócenia się do Pana, jedynego Zbawiciela świata” - napisał Ojciec Święty i dodał: „Pragniemy, aby ten Rok rozbudził w każdym wierzącym aspirację do wyznawania wiary w pełni i z odnowionym przekonaniem, z ufnością i nadzieją. Będzie to też dobra okazja, by z większym zaangażowaniem celebrować wiarę w liturgii, a zwłaszcza w Eucharystii, która jest «szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc». Jednocześnie pragniemy, żeby świadectwo życia ludzi wierzących było coraz bardziej wiarygodne. Zwłaszcza w tym Roku każdy wierzący powinien na nowo odkryć treść wiary, którą wyznaje, celebruje, przeżywa i przemadla, i zastanowić się nad samym aktem wiary”.