Biuro detektywistyczne A&K przyjmie każde trudne i nie bezpieczne wyzwanie. Jeśli zgubiłeś klucz, zdarzyło ci się coś tajemniczego – rozwiążemy sprawę. Biuro mieści się na dole, w bramie nr 15” – wieści ogłoszenie na spółdzielczej tablicy korkowej (pisownia oryginalna).

Cóż za odważne i przedsiębiorcze dziewczęta! Jedną z nich własną piersią wykarmiłam! Od najmłodszych lat przejawiała zainteresowanie bliźnim. Bacznie wychwytywała momenty niechlubne jego życia, by następnie donieść mi uprzejmie. Druga, nasza sąsiadka, niczym Sherlock Holmes gra na skrzypcach! Tak, to z pewnością dobry „materiał” na tajniaków!

– Oni znowu zajęli naszą dżunglę boleści! Zniszczą domki dla krasnoludków, które tak długo urządzaliśmy i wkrótce miały być zasiedlane! – skarży mi się sześciolatka. Idę zatem na podwórko, żeby zapytać intruzów, czy nie lepiej byłoby jeździć rowerami gdzie indziej. Jednocześnie zastanawiam się, na ile powinnam ingerować, wszakże to dzikie urwisko jest miejscem ogólnodostępnym. Okazuje się jednak, że konflikt został zażegnany. Prócz mnie wezwano też: starszych braci, którzy nieopodal grali w badmintona, naszych podwórkowych detektywów dzieci z sąsiedztwa – pokaźna banda szkrabów! I przegonili trzynastoletnich rowerowych wyczynowców. Podobno pomysł na wypłoszenie nieproszonych gości zaświtał im przy myślącym drzewie.

Myślące drzewo to jabłoń o dość osobliwym kształcie. Gdy traci liście, przypomina zatroskanego człowieka, który siedzi zgarbiony i swoim przedramieniem podpiera zwieszoną głowę. Podobno to niezawodne miejsce do przemyśliwania. Tu waży się prawdę. Tu prawda nie smakuje goryczą, nawet gdy się okazuje, że supełki oddzielające mięsne serdelki nie są ogonkami świnek, a kret wzgardzi zastawą do herbaty położoną na... nowym kopcu.

Liściki podrzucane na wycieraczkę, teatrzyki z udziałem kasztanowych ludzików, pikniki z herbatą z pokrzywy (parzące liście zdobyte w znoju!) i ratowanie biedronek przed deszczem. Jak dobrze żyć obok dziecięcego świata! Stykać się z nim na skraju rzeczywistości i surrealizmu wyobraźni, gdzieś między obiadem a polowaniem na smoka.

Oby ten czas trwał jak najdłużej. Oby nie został skradziony przez techniczne nowinki; skażony przedwczesną wiedzą. Byle mieć takt i go nie zniszczyć!

* * *

Wanda Mokrzycka
Żona Radka, mama dziewięciorga dzieci. Należy do wspólnoty Duży Dom i pisze dla Aleteia Polska