Z dziwiłem się po lekturze przesłania Franciszka na Dzień Środków Społecznego Przekazu, bo w tekście nie napotkałem takich branżowych słów, jak: media, środki społecznego przekazu, prasa, radio, telewizja czy dziennikarz. Dlaczego? Myślę, że to pochodna zmian, które w ostatnich latach nastąpiły – i następują, bo to proces ciągły – w świecie komunikacji. Po okresie dominacji mediów tradycyjnych, które przez kilkadziesiąt lat dzieliły i rządziły, decydując o tym, co ważne, o czym się mówi przy rodzinnych stołach, nie ma już śladu i niech nas nie zmylą wywiady z prezesami największego radia czy wiodącej telewizji, którzy widzą dla swoich stacji świetlaną przyszłość. Nie, dziś świat, w tym świat komunikacji, jest zupełnie inny niż jeszcze 10 lat temu i co znaczące – zmienia się tak szybko, że konia z rzędem temu, kto przepowie, jakie narzędzia komunikacji będą dominowały za – nie, nie myślę o dekadzie, myślę o tym, co będzie za – dwa lata.

Tegoroczne orędzie na 54. Dzień Środków Społecznego Przekazu Franciszek poświęcił narracji. To modne dziś słowo. Narracja to opowieść. historia, którą człowiek się żywi i która go tworzy. Jest mu niezbędna, tak samo jak niezbędne są strawa i ubranie. To od niej zależą nasze wybory, postawy, zachowania i nasza indywidualna historia. Człowiek karmiony narracjami sam staje się narratorem i zgodnie z nimi opowiada swoje życie. W tym sensie wszyscy jesteśmy komunikatorami. Ta opowieść jest ważna, kluczowa nie tylko dla indywidualnego życia, ale także dla historii całego świata. Stąd ważne są dominujące narracje, w oparciu o które tworzymy nasze osobiste historie, to, jacy się stajemy i jacy w efekcie jesteśmy. Opowieści mogą być prawdziwe i kłamliwe. Te drugie stały się dziś plagą i zagrożeniem dla człowieka. Franciszek nawołuje do uważnego wyboru poszczególnych narracji, które składają się na opowieść o fundamentalnej narracji o sensie życia. Po to, tłumaczy papież, że „aby się nie zagubić, powinniśmy oddychać prawdą dobrych historii, takich, które budują, a nie niszczą”.