Ppłk. Arkadiusz Nenutil objął dowództwo nad 102. Batalionem Lekkiej Piechoty Wojsk Obrony Terytorialnej, a przekazał je pełniący do tej pory obowiązki dowódcy mjr Stanisław Kata.
W uroczystości udział wzięli: parlamentarzyści z senatorem Jarosławem Rusieckim, przewodniczącym senackiej Komisji Obrony, płk Grzegorz Motak, dowódca 10. Świętokrzyskiej Brygady Wojsk Obrony Terytorialnej, przedstawiciele różnych formacji wojskowych, lokalne władze samorządowe oraz żołnierze 102. Batalionu Lekkiej Piechoty.
Po wciągnięciu flagi państwowej na maszt i odśpiewaniu hymnu narodowego odbyło się przekazanie kompetencji dowódczych i podpisanie stosownych dokumentów. Następnie przybliżono sylwetkę nowego dowódcy oraz historię jego wojskowej służby.
Podpułkownik Nenutil pochodzi z ziemi sandomierskiej, a dokładnie z miejscowości Świniary Nowe w gminie Łoniów. Już podczas nauki w technikum elektrycznym w Tarnobrzegu planował swoją przyszłość związać ze służbą w wojsku. Po maturze studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii w Toruniu, którą ukończył w 2002 r. Pierwsze stanowisko objął jako dowódca plutonu ogniowego w 1. Pułku Artylerii w Ciechanowie. Służył tam przez 8 lat na różnych stanowiskach służbowych. Był zastępcą dowódcy baterii, oficerem ds. wychowawczych, oficerem sekcji operacyjnej. Generalnie zajmował się szkoleniem żołnierzy. Następnie powierzono mu stanowisko szefa sztabu batalionu zaopatrzenia w Legionowie. Jak opowiada, podczas służby w Legionowie podjął starania i przygotowania do służby w jednostce specjalnej „Nil”. 2 listopada 2011 r. zameldował się w tej jednostce. Służył w niej 8 lat na wielu stanowiskach, a przez ostatnie 3 lata jako szef szkolenia jednostki, gdzie zdobył wiele cennych doświadczeń, które – jak podkreśla – przyczynią się do sprawniej i efektywnej realizacji procesu szkolenia w 102. batalionie. Jednym z ostatnich jego zadań realizowanych w jednostce „Nil” była służba na rzecz wojsk specjalnych w Polskim Kontyngencie Wojskowym w Iraku.
Po formalnym przekazaniu kierowania batalionem swoje słowo do zgromadzonych żołnierzy skierował nowy dowódca. Uroczystość zakończyła defilada pododdziałów.
- Żołnierze mają prawo, jak każdy obywatel Polski, do wyznawania i praktykowania wiary. W środowisku wojskowym bez udziału księży kapelanów prawo to mające konstytucyjne źródło byłoby martwą literą – mówi w wywiadzie dla KAI bp Wiesław Lechowicz, Biskup Polowy Wojska Polskiego. Dodaje, że „trudność w duszpasterstwie wojskowym wynika głównie z napięć psychicznych, z którymi muszą się zmagać żołnierze podejmując trudne, a nawet ryzykowne przedsięwzięcia w kraju i za granicą”.
Biskup wyjaśnia, że „zawsze wyzwaniem będzie wysoki poziom moralny i duchowy żołnierzy. Jak bowiem widzimy w trakcie wojny w Ukrainie obok wyszkolenia i wyposażenia ogromną rolę odgrywa morale walczących”. W najbliższą niedzielę 12 lutego mija rok od ingresu bp. Lechowicza do Katedry Polowej.
Hiob odpowiada przyjaciołom zdaniem, które wyprzedza Pawła o wieki: „jakże człowiek może być przed Bogiem sprawiedliwy?” To pytanie procesowej rozpaczy. Cały rozdział dziewiąty jest zbudowany na obrazie niemożliwego procesu z Bogiem: „gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc”. Hiob chciałby pozwać Boga przed trybunał, i natychmiast widzi absurd własnego pozwu. Strona przeciwna jest zarazem sędzią, a „któż Mu powie: Co czynisz?” Środek perykopy to hymn o potędze Stwórcy, włożony w usta cierpiącego. Bóg przenosi góry, wstrząsa ziemią, rozkazuje słońcu, „sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach”, czyni Niedźwiedzicę i Oriona. Hiob nie wątpi w moc Boga ani na chwilę. Jego dramat polega na tym, że moc widzi, a sprawiedliwości dostrzec nie może. „Choćbym miał słuszność, nie odpowiem, o litość będę błagał przeciwnika”. To jedna z najciemniejszych i najuczciwszych modlitw Starego Testamentu, wiara, która nie rozumie, a nie przestaje się zwracać do Tego, którego nie rozumie. Księga Hioba nie daje w tym miejscu odpowiedzi i liturgia też jej nie wymusza. Odpowiedź przyjdzie na końcu księgi w teofanii, a ostatecznie w Chrystusie, w którym Bóg sam stanął po stronie oskarżonego człowieka. Hieronim, dzisiejszy patron, który przełożył i tę księgę, wiedział z własnego niespokojnego życia, że z Bogiem się nie wygrywa procesu. Z Bogiem się wytrwa. Jego betlejemska grota, gdzie przez dziesięciolecia zmagał się ze słowem, tekstami i sobą samym, jest komentarzem do Hioba. Prawować się z Bogiem wolno, byle nie wypuścić Go z rąk.
Czy różaniec musi być trudny, długi i odklejony od codzienności? W tym roku udowadniamy, że nie. Od 1 października na portalu niedziela.pl oraz w Niezbędniku Katolika rusza wyjątkowy, codzienny cykl rozważań różańcowych, który odpowiada na to, czym naprawdę żyjesz.
Październik to czas, w którym Kościół w sposób szczególny zaprasza nas do modlitwy różańcowej. Często jednak brakuje nam sił, czasu, a czasem po prostu słów. Wydaje nam się, że aby się modlić, musimy być idealni, skupieni i pozbawieni trosk.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
