Pewna informacja poruszyła mnie do głębi i wryła się w moją pamięć. Po wielu dniach od koszmarnego wybuchu w Bejrucie pod gruzami znaleziono ciało 23-letniego studenta – Joego Akikiego. Umarł, ściskając w dłoni krucyfiks. Do ostatnich chwil życia pokładał swoją ufność w Chrystusie.

Ten poruszający epizod jest symbolem heroicznej wiary libańskich chrześcijan – tych, którzy należą do wschodnich Kościołów katolickich z maronitami na czele oraz prawosławnych. Wiary, która jest nieustannie poddawana najwyższej próbie w jednym z najbardziej zapalnych regionów świata, czyli na Bliskim Wschodzie. Liban przeżył okupację izraelską i syryjską oraz wojnę domową. Dzisiaj ten mały kraj ma na swym terenie aż 1,5 mln uchodźców z sąsiedniej Syrii.

O dramacie Libanu nieustannie przypominał Jan Paweł II, zwłaszcza w czasie długotrwałej wojny domowej zakończonej dopiero w 1990 r. Przy różnych okazjach papież aż 168 razy apelował o pokój dla tego kraju. Piętnował świat za „niemoralną obojętność wobec ludobójstwa narodu libańskiego”, naciskał na amerykańską interwencję w jego obronie, przekonany, że rozwiązanie tej kwestii jest „możliwe niezależnie od rozwiązania problemu palestyńskiego”, jak czytamy w notatce wysłanej do prezydenta Ronalda Reagana w 1982 r.

Jan Paweł II kochał wszystkie narody, odnoszę jednak wrażenie, że Liban darzył szczególną miłością, czego przejawem była jego słynna fraza: „Liban to coś więcej niż kraj”. Do nowo wybranego patriarchy maronickiego, Nasrallaha Pierre’a Sfeira, Jan Paweł II powiedział: „Liban jest jak mój kraj, Polska, i rozumiem go bardzo dobrze, ponieważ on też jest poddawany uciskowi”, ale tłumaczyć uczucie do kraju cedrów pobudkami patriotycznymi Karola Wojtyły i skojarzeniami z Polską byłoby zbyt proste. Dla Jana Pawła II Liban to ziemia, po której chodził Chrystus, który ją uświęcił. To kolebka starożytnej kultury, wiele razy pojawiająca się na kartach Starego Testamentu.

O wielkiej miłości Ojca Świętego do kraju cedrów świadczy adhortacja apostolska Nowa nadzieja dla Libanu, napisana w pierwszej osobie liczby pojedynczej.

Jan Paweł II traktował Liban jako kraj wzorcowy, gdzie „dziś, podobnie jak wczoraj, ludzie różnych kultur i religii są powołani do wspólnego życia na tej samej ziemi, ażeby budować jeden naród, złączony w dialogu i współistnieniu. We wspomnianej adhortacji papież rysuje przed chrześcijanami z Bliskiego Wschodu perspektywę współżycia jako lepszego stanu, niełatwego do praktykowania, ale ostatecznie wzajemnie wzbogacającego.

Uroczyste wręczenie adhortacji dla Libanu nastąpiło w maju 1997 r. podczas wymarzonej pielgrzymki Jana Pawła II do kraju cedrów, kilkakrotnie odkładanej z powodu niebezpiecznej sytuacji na Bliskim Wschodzie.

Entuzjazm Libańczyków był wręcz nieprawdopodobny. Radość chrześcijan podzielali miejscowi muzułmanie, którzy licznie wzięli udział w spotkaniach z papieżem. We Mszy św. 11 maja 1997 r. w Bejrucie uczestniczyło pół miliona osób, czyli co ósmy mieszkaniec Libanu.

W homilii Ojciec Święty błagał Jezusa „o dar sprawiedliwego i trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie, opartego na poszanowaniu praw i aspiracji wszystkich ludzi”. Papież powiedział: „Słowo Jezusa jest dziś natchnieniem do naszej modlitwy. Modlimy się, aby ci, którzy płaczą, zostali pocieszeni, aby miłosierni zaznali miłosierdzia, aby wszyscy przyjmujący przebaczenie zgodzili się sami przebaczyć doznane krzywdy. Modlimy się, aby synowie i córki tej ziemi mogli radować się z tego, że są twórcami pokoju i że zostali nazwani dziećmi Bożymi. Jeśli cierpiąc, jesteśmy uczestnikami męki Chrystusa, to mamy również udział w Jego chwale”.

Jeszcze wiele miesięcy po pielgrzymce na papieskim stole w Watykanie leżał przywieziony z Bejrutu obrus z wyhaftowanymi libańskimi cedrami.

Libańczycy do dzisiaj są wdzięczni Janowi Pawłowi II za to, co zrobił dla ich kraju. Na potwierdzenie tego mogę zaświadczyć, że 7 lat temu byłem pilotem i konsultantem ekipy telewizji libańskiej, która kręciła w Polsce film dokumentalny o papieżu.