Odrośl w Biblii uchodzi często za jeden z tytułów Mesjasza. W znaczeniu dosłownym termin ten oznacza wegetację roślinną i dotyczy młodych pędów lub ziaren w kłosie: ich żywotność zapewnia dalszy wzrost organizmu. Ten sam termin ma również znaczenie przenośne, gdy dotyczy króla i akcentuje ciągłość dynastii. Wyrażenie „Odrośl sprawiedliwa” oznacza więc prawomocnego dziedzica tronu. Słyszany dziś w liturgii tekst Jeremiasza (por. 23, 5-6) zapowiada zatem ciągłość dynastii Dawidowej, która przetrwa mimo dramatu niewoli babilońskiej i zabicia następców tronu. Wyrocznia ta znajdzie uzupełnienie w Księdze Jeremiasza 33, 15-16: ciągłość obietnic mesjańskich jest tym razem gwarantowana w linii kapłańskiej (por. 33, 17-22). To samo zjawisko przesunięcia akcentów w mesjańskiej interpretacji proroctwa widoczne jest u proroka Zachariasza (por. 3, 8 i 6, 12). Zwrot „Odrośl sprawiedliwa” oznaczał tam pierwotnie księcia Zorobabela jako prawomocnego dziedzica tronu królewskiego; w aktualnym tekście jednak odnosi się do arcykapłana Jozuego.

Aramejskie przekłady Biblii (targumy) i jej grecka wersja (Septuaginta) pogłębiły mesjańskie rozumienie terminu „odrośl”. W pismach z Qumran pojawia się on kilkakrotnie na określenie prawowitego władcy, który po długich rządach Heroda odnowi dynastię Dawida i da jej znowu miejsce pośród ludu wybranego. Teksty te stanowią zapowiedź oczekiwanego Mesjasza – Jezusa z Nazaretu.

Nowy Testament nie przejął wprost tytułu „Odrośl”, być może z niechęci do politycznych oczekiwań związanych z odnową królestwa Dawida. Jezusowe przypowieści o królestwie Bożym nawiązują jednak do wzrostu roślin dla zobrazowania cudownego rozwoju i ponownego przyjścia Bożego królestwa (por. Mk 4, 26-32). Sens mesjański rzeczownika „Wschód” (gr. anatole) dostrzega się jedynie w opisie gwiazdy wiodącej mędrców do Betlejem (por. Mt 2, 2.9), a zwłaszcza w proroctwie kapłana Zachariasza, zapowiadającym nawiedzenie Izraela przez „Wschodzące Słońce” (Łk 1, 78).

Mateuszowy tekst Ewangelii Dzieciństwa sięga do wyroczni Balaama z Księgi Liczb 24, 17. Święty Łukasz natomiast bardziej kładzie nacisk na spełnienie się wyroczni (Jr 23, 5) o przyszłej „Odrośli sprawiedliwej”, którą miał wydać królewski ród Dawida. Właśnie ta wyrocznia intrygowała żydów diaspory aleksandryjskiej, poczynając od tłumaczy Septuaginty. Wczesna teologia Kościoła potwierdza tradycję chrześcijańską dotyczącą mesjańskiej interpretacji pojęcia „wschód”. Słowo to – przypomnijmy – oznacza zarówno wzejście słońca, jak i odrośl drzewa czy innej rośliny. „Skoro wzeszło Słońce sprawiedliwości (por. Ml 3, 20), Pan nasz i Zbawiciel, i skoro narodził się Mąż, o którym napisano: Oto Mąż , a imię Jego Odrośl (por. Za 6, 12), wówczas światło poznania Bożego rozlało się po całym świecie” (Orygenes).