Kariera sławnego w czasach PRL szermierza skończyła się nagle, gdy przyłapano go na szpiegowaniu na rzecz służb USA. Nikt się tego nie spodziewał. Wcześniej z pupila władzy propaganda zrobiła szermierza wszech czasów, romantyka wychowanego w kulcie Wołodyjowskiego. Tymczasem Pawłowski, zanim zaczął współpracę ze specsłużbami USA, mógł się wykazać we współdziałaniu z UB/SB i tzw. wojskówką, donosząc na kolegów. Jego donosy były paskudne, a postać łasego na pieniądze i zaszczyty sportowca nie wzbudza sympatii. Autor książki prawie do końca zachowuje fason. Prawie, bo tuż przed jej zakończeniem pozwala sobie na porównanie Pawłowskiego z płk. Ryszardem Kuklińskim. „Minęło trochę czasu, nastąpił czas porządków, ale jakichś dziwnych – z płk. Kuklińskiego zdążono zrobić bohatera narodowego, a Pawłowskiemu kazano czekać...” – pisze Bołba i z żalem konstatuje, że nikt nie zechciał szermierza zrehabilitować, a powinien. Z mistrza Pawłowskiego autor robi gorącego antykomunistę, ale fakty mówią same za siebie.