Tradycyjnie jak co roku we wspomnienie św. Dominika w kościele parafialnym św. Gertrudy i św. Michała Archanioła, odbyła się uroczystość złożenia profesji wieczystej. W tym roku śluby wieczyste złożyły trzy siostry. – Obecny rok to jubileusz 800-lecia zakonu kaznodziejskiego na ziemiach polskich. Podczas tej Eucharystii trzy nasze siostry: s. Rozalia Justyna Śliwińska, s. Salezja Katarzyna Kardela i s. Fidelia Klaudia Kantor zobowiążą się ślubami, że do śmierci, żyjąc w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie będą przedłużały charyzmat swojej założycielki wsparte, jak ufamy, potężnym wstawiennictwem św. o. Dominika i św. Jacka. Kochane siostry, dziękujemy wam za świadectwo wiary i gotowość pozostania darem dla Kościoła. Dziękujemy wam, drodzy rodzice, rodzeństwo i krewni za waszą obecność dziś, a nade wszystko za obecność w drodze wiary, za wychowanie, wspieranie tych naszych sióstr – mówiła s. Aleksandra Zaręba, matka generalna Zgromadzenia Sióstr św. Dominika. Uroczystej Eucharystii przewodniczył o. Tomasz Zamorski dominikanin, rekolekcjonista, wykładowca homiletyki, który również do zebranych skierował homilię. – To, co za chwilę siostry będą obiecywać Bogu aż do śmierci tzn. że życie jest warte życia, to jest tak wielka miłość, że można dać całe życie, i to z radością, a nie z jakimś cierpieniem, bólem czy z wielkim poczuciem straty. Radosnego dawcę miłuje Bóg. Uczmy się tej radości dawania, bo to, co damy, to otrzymamy. Jedyne co mamy, to tylko to, co daliśmy innym, co daliśmy Bogu – mówił o. Zamorski. Następnie po odśpiewanej Litanii do Wszystkich Świętych, siostry złożyły uroczyste ślubowanie na ręce matki generalnej. Zgromadzenie Sióstr św. Dominika w Polsce zostało założone przez Matkę Kolumbę Białecką 8 sierpnia 1861 r., której doczesne szczątki spoczywają w Wielowsi.
„Czujemy się dobrze, najważniejsze jest to, że możemy dać siebie drugiemu człowiekowi. Pensjonariusze już pytają, czy zostaniemy z nimi, kiedy skończy się pandemia” - mówi KAI dominikanka, siostra Julietta Homa. Na prośbę starosty bocheńskiego, dziesięć sióstr dominikanek pomaga personelowi bocheńskiego DPS-u w opiece nad osobami starszymi i z problemami psychicznymi. Dołączył do nich także tarnowski misjonarz. Siostry dziękują wszystkim za modlitwę i wsparcie.
W placówce brakowało rąk do pracy, po tym jak u części pracowników i pensjonariuszy stwierdzono COVID-19. „Miejsce, do którego przyjechałyśmy w Wielki Piątek - DPS Bochnia jest dla nas pytaniem Jezusa - czy kochasz mnie bardziej? Nasza obecność jest zwyczajną odpowiedzią, której każdy człowiek udzielił z pewnością choćby raz w życiu. Tym bardziej cenne są te odpowiedzi, o których świat nie słyszy. Ale widocznie potrzebne są i takie. Jezus ma swój plan” - podkreśla siostra Julietta Homa.
List Jakuba otwiera się autoidentyfikacją „sługi Boga i Pana Jezusa Chrystusa” oraz adresem do „dwunastu pokoleń w rozproszeniu” (diaspora). To język Izraela przeniesiony na wspólnoty wierzących w Mesjasza, żyjące poza ziemią ojców. Określenie „dwanaście pokoleń” mówi o całości ludu, rozsianego po świecie. Jakub od razu przechodzi do próby. Doświadczenia odsłaniają jakość wiary, a „doświadczanie” rodzi „wytrwałość” (hypomonē). W tradycji mądrościowej oznacza ona zdolność trwania przy dobru w długim czasie, bez rozpaczy i bez udawania siły. „Najwyższa radość” opisuje postawę opartą na pewności, że Bóg nie opuszcza w ucisku. Wytrwałość ma „dokonać dzieła”, aby człowiek stawał się „doskonały” i „nienaganny” (teleios, holoklēros), czyli dojrzalszy w wyborach i w reakcjach. Potem pojawia się prośba o mądrość. W Biblii mądrość obejmuje wiedzę oraz sztukę życia według Boga. Jakub mówi o Bogu, który „daje wszystkim chętnie i nie wymawia”. Prośba ma być wolna od chwiejności; w obrazie fali widać ruch, który nie ma kierunku. „Wątpiący” (diakrinomenos) przypomina falę miotaną wiatrem. Taki stan rozrywa decyzję i odbiera spójność działania; Jakub nazywa go „człowiekiem o dwoistej duszy” (dipsychos), niestabilnym w postępowaniu. Końcowe wersety dotykają napięć społecznych. Ubogi „brat” ma chlubić się wywyższeniem, a bogaty upokorzeniem. Obraz kwiatu trawy, który więdnie pod palącym słońcem, odsłania kruchość zasobów i krótki oddech ludzkiej sławy. Ten motyw wróci w liście w ostrych słowach wobec bogaczy, którzy krzywdzą pracowników.
Wspólnota RAZEM z Wałbrzycha zaprasza do wielkopostnego challengu modlitwy
W świecie, w którym młodzi często słyszą, że wiara jest sprawą prywatną, wałbrzyska młodzież postanowiła przeżyć Wielki Post publicznie i razem.
W parafii Niepokalanego Poczęcia NMP wspólnota młodzieżowa RAZEM, działająca pod opieką ks. Bartosza Kocura, zainicjowała „Challenge na Wielki Post”. To propozycja duchowej drogi od Środy Popielcowej aż do Wielkiej Soboty. Na każdy dzień młodzi przygotowali konkretną modlitwę: krótką, prostą, ale prowadzącą w głąb relacji z Bogiem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
