Większość ludzi jest praworęcznych. W prawej dłoni trzymają narzędzia pracy, nią sięgają po jedzenie. Tą dłonią posługują się przy większości czynności, szczególnie w przypadku prac o charakterze precyzyjnym. Prawą dłoń odnoszono do niebios i słońca, lewą natomiast łączono z tym, co ziemskie. Ona też służyła do odpędzania demonów. Stąd prawą stronę ludzie starożytni uważali za ważniejszą i godniejszą. Łączyła się z sukcesem i powodzeniem; lewą rękę i związaną z nią stronę uważano za nieudolną i wiążącą się z nieszczęściem lub niepowodzeniem. Tak też traktowano miejsce znajdujące się po prawej stronie ważnej osoby. Posadzenie na nim kogoś stanowiło wyraz szacunku okazanego tej osobie.

To podejście właściwe dla starożytnych znalazło swe odbicie w myśleniu Hebrajczyków. Ukazuje je opis błogosławieństwa, którego Jakub udziela swym wnukom Manassesowi i Efraimowi (por. Rdz 48, 13-19). Owo błogosławieństwo ma podkreślić przewagę Efraima nad Manassesem. Wyraża się to wyraźnie w słowach, gdyż formuła odnosząca się do Manassesa jest krótsza. Ale nie tylko. Podkreśla to również gest błogosławieństwa: prawa ręka Jakuba spoczywa na głowie Efraima, natomiast lewa – na głowie Manassesa. Tak patriarcha zaznacza wielkość i znaczenie Efraima oraz jego pierwszeństwo względem brata.

Inny przykład znaczenia i ważności prawej strony ukazuje imię, które Jakub nadał swemu najmłodszemu synowi Beniaminowi po śmierci swej małżonki Racheli. Znaczenie tego imienia oddaje zwrot „syn pocieszenia”. Taki jest sens jego imienia. Ale dosłownie trzeba by je tłumaczyć jako „syn prawej strony”. Imię to nadano wbrew woli umierającej matki, która chciała nazwać chłopca Ben-oni, czyli „syn nieszczęścia” lub też „syn boleści” (por. Rdz 35, 18).

Król Salomon sadzał swą matkę po prawej stronie, by podkreślić jej godność (por. 1 Krl 2, 19). Echo tego zwyczaju znajdujemy w słowach psalmu: „Stoi królowa po twojej prawicy” (por. Ps 45, 10). Z kolei inny psalm (Ps 110, 1) oznajmia o miejscu, które przypada mesjańskiemu władcy. Znajduje się ono po prawicy Boga. Bliskość Boga przy prawicy człowieka oznacza Jego moc i siłę wspierającą tego, kto zawierzył Mu swe życie (por. Ps 16, 8).

Prawa strona łączy się również z kwestiami rozróżniania dobra i zła lub braku tej umiejętności. Jonasz miał iść do Niniwitów, którzy żyją w zamęcie moralnym. Ich stan jest określony przez stwierdzenie, że nie odróżniają oni ręki prawej od lewej (por. Jon 4, 11). Jezus, mówiąc o zbawionych i ocalonych podczas Sądu Ostatecznego z racji swego dobrego postępowania, określa ich jako znajdujących się po prawej stronie Sędziego (por. Mt 25, 31-46). Młodzieniec zaś, który oznajmia niewiastom o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią oraz o Jego zmartwychwstaniu, znajduje się po prawej stronie (por. Mk 16, 5). Tym samym określenie o posadzeniu Chrystusa po prawicy Boga oznacza Jego udział w Boskiej władzy i godności Ojca oraz pełne zwycięstwo nad grzechem, złem i śmiercią.