Jak wspomina, jazzmanem został nie tylko z zamiłowania – o możliwość swingowania stoczył wręcz niezwykły bój, w czasach bowiem, kiedy uczęszczał do szkół muzycznych, jazz traktowany był jako owoc zakazany, przejaw wrogiej nam kultury, muzyka bikiniarzy i rewizjonistycznego elementu. Ale upór i owa miłość wygrały, przez co wydany właśnie sumptem wytwórni For Tune album Welcome Back, Adam w pewien sposób spina klamrą czas między amerykańskim debiutem krążkiem Adam a niniejszym dyskiem. A warto wiedzieć, że płyty dzieli 45 lat! Co prawda na tle historii gatunku, liczącej ponad 100 lat, wspomniane 4,5 dekady to mniejsza część, jednak z punktu widzenia swingującej pianistyki to, co robił i nadal robi nasz pianista, to po prostu perła. Wiem, istnieje pokusa porównywania każdego muzyka do innych, szczególnie protoplastów, wkładania w już istniejące ramy, a ja od lat twierdzę, że Makowicz to swoista wyspa na morzu genialnych pianistów, których wysyp odnotowuję z niemal chronograficzną regularnością średnio co dekadę. Pojawiają się i znikają, a p. Adam trwa.

Na najnowszym albumie, nagranym po mistrzowsku przez wybitnego realizatora dźwięku Tadeusza Mieczkowskiego w zdobywającej (zasłużenie) znakomitą renomę auli warszawskiej szkoły muzycznej Nowa Miodowa, dostajemy siedemnaście utworów, mniej więcej pół na pół, autorskich i standardów. Jest w nich wszystko, co we współczesnej jazzowej pianistyce powinno się znaleźć: biegłość, określana mianem wirtuozerii, szacunek dla mistrzów gatunku, z Errollem Garnerem, Dukiem Ellingtonem, George’em Gershwinem, Haroldem Arlenem i Johnnym Mandelem na czele. Kiedy trzeba, są tu: refleksyjna zaduma (Dancing Leaves on Main Street, East of the Sun, The Shadow of Your Smile) czy wodospady skrzących nutek (Moto Perpetuo). Muzyka wspaniale rozpościera się od klasycznego bluesa po nowoczesny swing, a cały czas jest to granie wolne od wydumania, przeintelektualizowania; to pochwała komunikatywności i elegancji.

Kiedy przed 6 laty podejmowałem jako szef dużej wytwórni płytowej decyzję o dołączeniu do katalogu kolejnej, nowej płyty mistrza, nagranej specjalnie dla niej, wiedziałem, że istnieje ciągły głód jazzfanów i melomanów (w ogóle), jeśli chodzi o jego muzykę. Zastanawiałem się, czy u podwalin tego leży wyłącznie miłość do jazzu i kunsztu pianisty. I okazało się, że jest on postacią jednakowo cenioną zarówno przez wyznawców rozimprowizowanej bluenuty, jak i przez tych, którzy na co dzień skupiają się na muzyce klasycznej. Bo Makowicz wyłamuje się ze stereotypu szufladkowania. Dzieje się tak za sprawą artyzmu, jakości tego grania, zerowej tolerancji dla niechlujstwa czy pójścia na skróty. Makowicz wchodzi do studia przygotowany, nie próbuje, a nagrywa doszlifowany materiał. Siada przy fortepianie (a proszę mi wierzyć, potrafi odróżnić mistrzowski instrument od bardzo dobrego), i przelewa na nuty to, co mu w sercu gra. I wierzyć się nie chce, że właśnie kończy 83 lata, bo muzyka, którą nam daje, powiewa młodzieńczą lekkością, a frazy, takie jak choćby autorskie Georgia Clover, optymizmem wręcz zarażają. Aż chce się żyć. I słuchać. Reasumując: brawo, mistrzu. Sto lat! I prosimy o więcej.