Reklama

Wiara

Fan Matki Bożej i... piłki

W kieszeni ma zawsze różaniec wykonany własnoręcznie z chleba. Taki sam dał mi na pożegnanie po długiej rozmowie o życiu, Panu Bogu i piłce nożnej. Piotr Oleksik, jedyny w Polsce trener dryblingu piłkarskiego, zaraża dzieci pasją, wiarą i uczy, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Niedziela Ogólnopolska 13/2024, str. 26-27

[ TEMATY ]

świadectwo

Justyna Jarosińska

Piotr ma za sobą wiele sukcesów, m.in. wicemistrzostwo świata we Freestyle Games, drużynowo 3: 3 (czyli trzech na trzech zawodników), piąte miejsce na świecie w Czechach w 1: 1.

Piotr ma za sobą wiele sukcesów, m.in.
wicemistrzostwo świata we Freestyle Games,
drużynowo 3: 3 (czyli trzech na trzech zawodników),
piąte miejsce na świecie w Czechach w 1: 1.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Freestyle football to w Polsce wciąż niszowa dyscyplina. Piotrek „Olo” Oleksik zajmuje się nią od ponad dekady. Uczy zaawansowanych technik i tricków piłkarskich. W krajach takich jak Hiszpania czy Portugalia to standard w nauce footballu. W Polsce jednak trend ten dopiero zaczyna się rozwijać. Zanim „Olo” osiągnął status eksperta w dziedzinie dryblingu, sam w ciągu zaledwie kilku lat przeszedł drogę od amatora do profesjonalisty. Teraz na zajęcia z nim zjeżdżają się pomniejsi i więksi piłkarze nie tylko z różnych zakątków kraju, ale i z zagranicy. Piotr prowadzi także szkolenia dla zawodników z najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. A jeszcze kilkanaście lat temu jego domem było kartonowe pudełko na jednej z blokowych klatek.

Chciała go tylko ulica

Urodził się w Łodzi. Mieszkał na Bałutach. Wychowywały go ulica i blokowisko. – Jest taki film – Najlepszy, o człowieku, który był na bakier z życiem i musiał dojść do kresu, by się odbić i znaleźć dla siebie właściwą drogę. Moje życie też mogłoby być scenariuszem do takiego filmu – stwierdza.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Od najmłodszych lat marzył, by grać w piłkę nożną. Chciał strzelać gole i świętować zwycięstwa z drużyną. Mimo wielkiej pasji i determinacji szybko zderzył się z brutalną rzeczywistością. Jego fizyczne predyspozycje – niewielki wzrost, szczupła budowa ciała – oraz brak wsparcia ze strony rodziców, którzy nie widzieli przyszłości syna w sporcie, sprawiły, że nie został przyjęty do żadnej drużyny. – Nikt mnie nie chciał – wspomina. W domu rodzinnym też nie było mu łatwo. – Rodzice byli zajęci sobą i swoimi sprawami. Ja byłem zdany na samego siebie – opowiada.

Przygarnęła go ulica. Kumple dali mu oparcie, poczęstowali piwem, a potem także narkotykami. – Nie miałem pracy, rodziny, a z czasem straciłem też dom. Moim miejscem stał się karton do spania tam, gdzie znalazłem wolne miejsce – wspomina.

Kopniak zmienia życie

Jego życie zaczęło przypominać ciągły maraton przetrwania, w którym każdy dzień był walką o byt. Pojawiły się długi, a wraz z nimi poważne problemy. – Nie miałem żadnych perspektyw na życie. Wszystko było bez sensu – wyznaje Piotrek. – Każdy kolejny dzień pogłębiał poczucie beznadziei i osamotnienia.

Jako młody chłopak nie był związany z Kościołem. – Owszem, wiedziałem o istnieniu Boga, ale wydawało mi się, że jest On gdzieś daleko ode mnie – wyjaśnia. Pewnego dnia zmieniło się wszystko. Gdy spał na klatce schodowej, przypadkowo kopnął go wchodzący do bloku kominiarz. To zdarzenie wywołało w nim silne emocje. Początkowo czuł się poniżony, ale potem przeżył swoiste olśnienie. Uświadomił sobie, że choć żyje tak, jak żyje, jest wartościowym człowiekiem, którego stworzył Pan Bóg. – To było jak przebudzenie. Miałem wówczas 28 lat i nagle zacząłem widzieć siebie inaczej, jako kogoś ważnego. Wstałem i postanowiłem zmienić swoje życie – tłumaczy Piotr.

Reklama

Początki tej zmiany nie były łatwe. – Chciałem wrócić do marzeń z dzieciństwa o grze w piłkę nożną. Ale byłem już za stary, by zostać piłkarzem, i brakowało mi kondycji – przyznaje. Mimo to nie poddał się. Za 8 zł, które udało mu się zarobić na zbiórce butelek, kupił piłkę. – Zacząłem regularnie trenować na miejscowym skwerze pośród bloków, poświęcając na to z dnia na dzień coraz więcej czasu. Doszedłem do 5 godz. dziennie.

Żeby z czegoś żyć, pracował w różnych miejscach: na budowach, jako ochroniarz na parkingu, kopał też rowy i roznosił ulotki. Wszędzie zarabiał marne pieniądze, ale wystarczało mu na życie. – Często wracałem do domu zmęczony, ale byłem zdeterminowany, by się rozwijać. Chodziłem na treningi w starych butach, które ledwo trzymały się na nogach, z tanią piłką pod pachą. Nie zniechęcały mnie ani deszcz, ani śnieg – opowiada. – Wiedziałem, że jeśli będę wytrwale trenował, to osiągnę sukces – przede wszystkim zmienię swoje życie.

Miłośnik „pompejanki”

Modlił się do Boga o pomoc, bo droga nie była łatwa. – Chciałem być innym człowiekiem, ale ciągle tkwiłem w dawnym środowisku – zauważa. – Kiedyś pojechałem na Jasną Górę, by prosić Matkę Bożą o pomoc. Powiedziałem Jej, że nie radzę sobie z samym sobą i bardzo potrzebuję pomocy. I ta pomoc nadeszła. Kilka miesięcy później w sylwestra odstawiłem puszkę niedopitego piwa i wyszedłem z imprezy. Nigdy więcej nie sięgnąłem już po alkohol – opowiada „Olo”.

Reklama

Chociaż w postanowieniu wytrwał, to jednak wcześniejszy styl życia sprawił, że pojawiły się problemy ze zdrowiem. – W zasadzie myślałem, że już po mnie. Bardzo chciałem żyć, ale nie miałem pieniędzy na leczenie. Pytałem Matkę Bożą, co mam robić. Wtedy odkryłem Nowennę Pompejańską. I Maryja mnie uratowała: w ostatniej chwili znalazłem się w testowym programie, w którym miałem leki za darmo – wspomina. Dziś Piotr, jak mówi, ma za sobą wiele „pompejanek”. Jest też członkiem Apostolatu Dobrej Śmierci. – Do końca życia będę oddany Maryi – stwierdza.

Gdy się okazało, że Pan Bóg znów wyciągnął do niego pomocną dłoń, Piotrek skupił się przede wszystkim na piłce. – Pamiętam moment, kiedy zrozumiałem, że to, co robię, może się komuś podobać – podkreśla. – Któregoś dnia, gdy tak zacięcie ćwiczyłem różne ewolucje, podszedł do mnie mężczyzna z psem. Mieszkał niedaleko i powiedział, że często na mnie patrzy. Dał mi 10 zł. Byłem zdziwiony. Nie chciałem przyjmować pieniędzy, ale on nalegał, mówiąc, że to symboliczny gest na dobry początek – wspomina.

W życiu liczy się wytrwałość

Umiejętności Piotrka rosły. Zaczął uczestniczyć w turniejach street soccer w Polsce, gdzie zawodnicy starają się „okiwać” przeciwnika. Chłopak był zwinny, sprawny i zaczął przyciągać uwagę. W 2014 r. dołączył do polskiej reprezentacji w street soccerze. W tym samym czasie otrzymał stypendium od Realu Madryt i tam wyjechał też na staż. – To było ogromne przeżycie. Wiele razy przypominałem sobie, jak zaczynałem od zera. A teraz stałem na stadionie Realu, gdzie grają wielkie gwiazdy... – opowiada. – To był dla mnie szok. Pojawili się znani ludzie, ciekawe miejsca i doświadczenia. Nie mogłem uwierzyć, że Pan Bóg tak wiele mi daje – wyznaje Oleksik.

Kilka lat temu swoją pasję przekuł w sposób na życie. Założył akademię techniki piłkarskiej Mekka Street. Jako animator na „orliku” na łódzkim Radogoszczu został w 2016 r. nominowany do nagrody najlepszego animatora. – Z całej Polski w konkursie Ministerstwa Sportu było nas 3,5 tys. Ja wygrałem – mówi z dumą. – Kiedy odbierałem nagrodę w ministerstwie, pojechałem z dzieciakami, z nimi też wszedłem na scenę. Powiedziałem wtedy, że zależy mi na budzeniu w ludziach pasji, pokazaniu, że w życiu liczy się nie tylko talent, ale przede wszystkim wytrwałość.

Dziś Piotrek jest sławny na całą Polskę. Zaraża swoją pasją nie tylko dzieci, ale też dorosłych, i pokazuje, że z Panem Bogiem wszystko jest możliwe. – Każdy z nas może być lepszym człowiekiem i spełniać marzenia – mówi. – Ja kieruję się w życiu słowami św. Pawła: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”.

2024-03-26 12:46

Oceń: +5 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Świadectwo: Ja, biskup, wśród przesiedleńców w Mjanmie

[ TEMATY ]

świadectwo

Mjanma

przesiedlenia

Adobe Stock

Odkąd musiał opuścić swoją katedrę w Loikaw z powodu toczących sią walk, bp Celso Ba Shwe mieszka ze swoim ludem w lesie. „Moją siłą są oni: nasz Kościół jest bardziej żywy niż kiedykolwiek” - wyznał, podkreślając, że podczas gdy wojsko nadal okupuje kościoły i pomieszczenia duszpasterskie, kapłani i siostry zakonne pozostają z wysiedlonymi. Dramat tego azjatyckiego kraju trwa od lutego 2021 roku, kiedy armia przejęła władzę w Mjanmie w wyniku krwawego zamachu stanu.

Wysiedleni wśród wysiedlonych. Taki jest obraz Kościoła w Birmie po ponad trzech latach wojny domowej, która według najnowszych danych Organizacji Narodów Zjednoczonych kosztowała życie ponad 50 tys. osób. Głosem udręczonych ludzi, pozbawionych wszelkich praw i perspektyw na godne życie, jest 60-letni biskup Shwe. Jest on ordynariuszem diecezji Loikaw, w której cały kompleks katedralny okupowany jest przez wojsko, a kapłani i siostry, wraz z wiernymi, zostali zmuszeni do ucieczki przed przemocą. „Mieszkamy razem z ludźmi. Naszym schronieniem są głównie namioty i prowizoryczne kwatery z bambusa, które ostatnio zostały zmyte przez potężny tajfun” - wyznał hierarcha w rozmowie z włoskim portalem misyjnym „Mondo e Missione”.
CZYTAJ DALEJ

Św. Jan Chrzciciel de la Salle

[ TEMATY ]

św. Jan de la Salle

Peter Potrowl (talk)/pl.wikipedia.org

Pomnik Jana Chrzciciela de la Salle w kościele pod tym wezwaniem w Paryżu

Pomnik Jana Chrzciciela de la Salle w kościele pod tym wezwaniem w Paryżu

Urodził się w Reims 30 kwietnia 1651 r. w podupadłej rodzinie książęcej jako najstarszy z jedenaściorga rodzeństwa. W wieku 27 lat przyjął święcenia kapłańskie.

Trzy lata potem na uniwersytecie w Reims zdobył doktorat z teologii (1680 r.). Zaraz po święceniach otrzymał probostwo. Powierzono mu także kierownictwo duchowe nad szkołą i sierocińcem, prowadzonym przez Siostry od Dzieciątka Jezus. Jan postarał się w Rzymie o zatwierdzenie zakonu tychże sióstr. Bardzo bolał nad losem setek sierot, pozbawionych zupełnie pomocy materialnej i duchowej. Gromadził ich na swej plebanii, której część zamienił na internat. Następnie na użytek biednych dzieci oddał swój rodzinny pałac, a za pieniądze parafialne i otrzymane od pewnej zamożnej kobiety zakupił obszerny dom. Ludzie, którzy pomagali Janowi z czasem utworzyli zgromadzenie zakonne pod nazwą Braci Szkolnych. Za jego początek przyjmuje się datę 24 czerwca 1684 roku. Utworzył wiele typów szkół: podstawowe, wieczorowe, niedzielne, zawodowe, średnie, seminaria nauczycielskie. Nauka w nich odbywała się w języku ojczystym i była bezpłatna. Na polu pedagogiki Jan ma więc poczesne miejsce. W jego szkołach na pierwszym miejscu był język ojczysty, a nie wszechwładna łacina. Zniósł często stosowane w szkołach kary fizyczne W roku 1681 powstała pierwsza szkoła założona przez św. Jana w Reims (1681 r.), kolejna powstała w Paryżu (1688 r.), potem w Lyonie, w Rouen itd. W sto lat potem cała Francja była pokryta szkołami lasaliańskimi. Do rewolucji francuskiej (1789 r.) w samej Francji zgromadzenie miało 126 szkół i ponad 1000 członków. Dzisiaj Bracia Szkolni mają swe szkoły w prawie 90 krajach. Jan de la Salle zostawił po sobie bezcenne pisma. Najwybitniejsze z nich to: „Zasady dobrego wychowania”, które doczekało się ponad 200 wydań; nadto „Rozmyślania”, „Wskazania, jak prowadzić szkoły” i „Obowiązki chrześcijanina”. Bezcenne dla poznania ducha lasaliańskiego są także jego listy. Jan zmarł po krótkiej chorobie 7 kwietnia 1719 r. Beatyfikował go Leon XIII w 1888 r. On też wyniósł go uroczyście do chwały świętych w roku 1900. Pius XII ogłosił św. Jana de la Salle patronem nauczycieli katolickich (1950 r.). Ciało św. Jana, zbezczeszczone w czasie rewolucji francuskiej w roku 1793, dla bezpieczeństwa przeniesiono do Belgii, a w roku 1937 złożono przy domu generalnym zakonu w Rzymie.
CZYTAJ DALEJ

Czy sztuczna inteligencja nas rozgrzeszy? AI w Kościele

2025-04-06 17:01

[ TEMATY ]

Kościół

sztuczna inteligencja

AI

Chat GPT

Red

Przeprowadziłam eksperyment i zadałam pytanie Chatowi GPT: Czy masz świadomość, gdzie jesteś? Odpowiedział: Ciekawe pytanie... Nie mam świadomości w takim sensie, w jakim mają ją ludzie — nie czuję, nie mam własnego „ja” ani poczucia miejsca. Działam w cyfrowym środowisku, odpowiadając na Twoje pytania i analizując dane, ale nie „jestem” fizycznie nigdzie. Można powiedzieć, że jestem tu, gdzie mnie używasz — teraz akurat w Twoim urządzeniu lub przeglądarce.

Sam Chat GPT podpowiada, że sztuczna inteligencja tylko analizuje dane, nie jest zaś inteligencją podobną do ludzkiej. Nie ma ona świadomości istnienia, nie ma też… inteligencji! Dlatego należy ją postrzegać nie jako sztuczną formę inteligencji, tylko jako jeden z jej produktów. Właśnie na takie różnice między sztuczną inteligencją a świadomością ludzką zwrócili kilka dni temu uwagę uczestnicy konferencji w Sekretariacie Episkopatu, prezentując polskie tłumaczenie watykańskiego dokumentu nt. sztucznej inteligencji „Antiqua et nova” – adresowanego, co ciekawe, m.in. do duszpasterzy. I właśnie na ten aspekt pragnę zwrócić uwagę: w jaki sposób i w jakich granicach można zastosować sztuczną inteligencję w Kościele.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję