W ramach Archidiecezjalnego Święta Rodziny Instytut Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II w Krakowie oraz sanktuarium św. Jana Pawła II Wielkiego w Krakowie zaprosili wszystkie rodziny na Piknik Rodzinny, który odbył się 23 czerwca na terenach zielonych przy sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie na Białych Morzach. Wydarzeniu towarzyszyły obchody ,,Światowego Dnia Uchodźcy” organizowanego we współpracy z Caritas Archidiecezji Krakowskiej.
Krakowianie Elżbieta i Dominik Ryłko z córką Julią rodzinnie uczestniczyli w święcie. – Warto robić takie rodzinne pikniki, bo przychodzi mnóstwo ludzi, a niedziela to czas przede wszystkim dla rodziny – przekonuje Dominik Ryłko i dodaje: – Najbardziej podobały mi się konkursy, zwłaszcza te z ruchu drogowego. – Było przefajnie – śmieje się Julka, zadowolona z dobrej zabawy i dodaje: – Najbardziej podobały mi się dmuchańce i strzelanie z łuku!
Z tej wyjątkowej okazji organizatorzy przygotowali wiele atrakcji dla uczestników, takie jak: gry i zabawy, konkursy, pokaz pracy służb mundurowych, malowanie twarzy, zaplatanie warkoczyków, watę cukrową, lody, dmuchańce. Na stoiskach można było zobaczyć np. jak działa wóz strażacki oraz zmierzyć się z rozmaitymi wyzwaniami konkursowymi. Nie zapomniano o Dniu Ojca i z tej okazji dzieci mogły przygotować własnoręcznie zrobione laurki dla taty. Dodatkowo na wszystkich gości czekał smaczny poczęstunek.
Reklama
Wolontariusze z Caritasu zgodnie twierdzili, że frekwencja była bardzo duża i mieli ręce pełne roboty. Podczas pikniku przeprowadzano akcję krwiodawstwa „Kropla dobra”, stwarzając wszystkim chętnym możliwość wsparcia tej wartościowej inicjatywy. Dwie zbroje symbolizowały stanowisko informacyjne przybliżające zasady działania Rycerzy św. Jana Pawła II Wielkiego Komandorii Krakowskiej. Rodzinne spotkanie ubogacił występ zespołu Promyczki Dobra z Nowego Sącza.
To była doskonała okazja, aby poznając cenne inicjatywy krakowskiego Kościoła, spędzić czas w rodzinnej atmosferze. Nikt, kto dołączył do wspólnej zabawy, nie żałował, a trzygodzinne, pełne atrakcji wydarzenie szybko minęło.
Organizatorami Pikniku Rodzinnego byli: Sanktuarium św. Jana Pawła II, Caritas Archidiecezji Krakowskiej, Fundacja Towarzyszenia Rodzinie im. prof. Stanisława Grygiela, Instytut Dialogu Międzykulturowego. Wszystkie instytucje, które przyczyniły się do organizacji Święta Rodziny, i szczegóły imprezy znajdują się na stronie: https://idmjp2.pl/2024/06/piknik-rodzinny-w-ramach-archidiecezjalnego-swieta-rodziny/
Na wystawie możemy zobaczyć m.in. cyfrową kopię obrazu Jezusa Miłosiernego Jezu, ufam Tobie, namalowanego w 1934 r. w Wilnie
Obrazy, grafiki, fotografie, rzeźby, w sumie 270 prac składa się na wystawę Wilno, Vilnius, Vilne 1918 – 1948. Jedno miasto – wiele opowieści.
Na jej uroczystym otwarciu, z udziałem Piotra Glińskiego – ministra kultury i dziedzictwa narodowego oraz prezydenta Krakowa Jacka Majchrowskiego, zaznaczono, że jest to pierwsza tak spektakularna ekspozycja poświęcona sztuce i życiu miasta w okresie międzywojennym, ukazująca perspektywy polską, litewską i żydowską.
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
Na pierwszy rzut oka to zwykła fotografia radosnego zakonnika. Jednak za uśmiechem „brata Augusto” kryje się jedna z najbardziej wstrząsających historii wierności tajemnicy spowiedzi w XX wieku. Papież Leon XIV otworzył drogę do jego beatyfikacji.
Oficjalne zdjęcie Augusto Ramíreza Monasterio (szerzej znanego jako brat Augusto) przedstawia uśmiechniętego franciszkanina w brązowym habicie, spokojnie stojącego w ogrodzie. To, co wygląda na sielankowy portret, jest w rzeczywistości dokumentacją zbrodni. Fotografia powstała w czerwcu 1983 roku, zaledwie chwilę po tym, jak zakonnik przetrwał wielogodzinne, brutalne tortury z rąk gwatemalskiego wojska.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
