Reklama

Kambodża - kraj naznaczony historią

2015-08-31 10:20

Grzegorz Sowa

Grzegorz Sowa

Kambodża to jedno z piękniejszych azjatyckich państw. Ma swój niepowtarzalny klimat, który przekonuje do siebie każdego turystę, przekraczającego granice tego kraju. Jedną z głównych atrakcji Kambodży jest Angor Wat, który zachwyca pięknością zabytków i specyficznym klimatem. Był taki czas, że nie było piękniejszego miasta na świecie jak Angkor. Była to baśniowa metropolia, pełna pałaców i świątyń, otoczona rajskimi ogrodami. Dziś to kambodżańskie miasto jest wpisane na listę Unesco a rocznie odwiedzają je miliony turystów. Kambodża to jednak nie tylko piękne zabytkowe miasta, to również bardzo przyjaźnie nastawieni ludzie, piękne krajobrazy i zapierające dech w piersiach widoki, a także przepyszne jedzenie. Kambodżańskie państwo to również nieszczęsne Pola Śmierci przypominające o panowaniu reżimu Czerwonych Khmerów od których to właśnie katolicy doznali największych cierpień mimo, że stanowili tylko 4 proc. ludności kraju (85 proc. to byli buddyści), to jednak cierpieli nieproporcjonalnie, gdyż większość z nich mieszkała w miastach i byli uważani za popleczników kolonialnych imperialistów. Dziś po latach cierpień i ogromie ofiar społeczność katolicka w Kambodży przeżywa swoiste odrodzenie i staje się coraz bardziej aktywna a kościół katolicki można bez problemu znaleźć w każdym większym kambodżańskim mieście.

Ja swą podróż po Kambodży zaczynam od przekroczenia granicy z Tajlandią. Aby dostać się do granicy Tajlandzko- Kambodżańskiej czekają mnie dwie przesiadki autobusowe i jedna motorowa. Wsiadam w mały bus w tajlandzkiej Pattayi około godziny 12stej w południe. Jest koniec stycznia i bardzo ciepło- obowiązkowo mam w torbie dwie wody, które są koniecznością w azjatyckim klimacie. W busie jestem jednym z trzech pasażerów. Dziwnego uczucia doznaję, gdy zostałem sam z dwoma kierowcami na dwie godziny przed dotarciem do celu. Zastanawiające było dla mnie czy finansowo (za bilet zapłaciłem bowiem tylko 5 dolarów) opłaca im się wieźć mnie samego do granicy kambodżańskiej. Okazało się jednak, że bez problemu dotarłem pod granicę kambodżańską, przesiadając się do dużego autobusu a bilet na niego był już wliczony w cenę. Autobus robił wrażenie- był bardzo stary, ale niesłychanie zadbany i dominowały w nim złote kolory. Wszelkie narzuty na fotele były złote a na podłodze rozścielony był dywan koloru złoto-czerwonego. Co ciekawe obowiązkowo wsiadając do takiego autobusu trzeba ściągnąć buty, co było dla mnie zaskakujące. Zapadł już zmrok a ja docierałem dopiero pod granicę kambodżańską. Ku mojemu zaskoczeniu na podróży tym „złotym” autobusem się nie skończyło i aby dotrzeć do przejścia granicznego byłem zdany na wzięcie taxi motorowej. Gdy wsiadałem z moją niesłychanie ciężką torbą na mały motorek nie przypuszczałem, że przejażdżka motorowa będzie pełna emocji.

Motocyklista w ogóle nie mówił po angielsku i wiedziałem tylko, że jego zadaniem jest zawiezienie mnie do przejścia granicznego. Wsiadłem na motorek już trochę zmęczony bez większych emocji, które zaczęły się wraz z każdym następnym kilometrem. Taxi motocyklista z trudem zmieścił moją olbrzymią torbę między siebie a kierownicę a ja z tyłu siadłem za nim. Jakże ogromne było moje zaskoczenie gdy wjechaliśmy na drogę szybkiego ruchu. Myślałem bowiem, że do granicy mamy tylko kilka małych dróżek a tu prawie autostrada. My na małym chwiejącym się z ciężaru motorku a za nami i przed nami ogromne ciężarówki i autobusy. W głowie zaczęły kołatać mi różne myśli, szczególnie gdy motorem kilkakrotnie zachwiało kiedy wyprzedzały nas autobusy. Na szczęście docieramy bezpiecznie do celu, którym jest przejście graniczne. Tam czekają już na turystów ludzie, którzy trudnią się załatwianiem wszelkich formalności związanych z przejściem granicznym i dalszą podróżą po Kambodży. Podszedł do mnie mężczyzna w średnim wieku i zaoferował swoją pomoc. Po wypełnieniu sterty dokumentów, dostaniu kilku pieczątek i przede wszystkim wizy na 30 dni, musiałem podjąć decyzję czy jadę dalej do stolicy Phnom Penh, czy zatrzymuję się w przygranicznym hotelu. Zdecydowałem się mimo późnej pory kupić bilet na nocny autobus. Podczas wsiadania moją uwagę przykuły pakunki, które były wsadzane do autobusu. Oprócz toreb były to głównie artykuły spożywcze takie jak ziemniaki, czy ryż. Sam autobus był bardzo stary i widać było ślady zrobienia wielu kilometrów na azjatyckich drogach. Tu także przed wejściem do środka autokaru trzeba było ściągnąć buty. Gdy wsiadałem do autobusu była pierwsza w nocy i byłem jedynym Europejczykiem na pokładzie. Siedzenia były tylko leżące, a autobus był wypełniony do ostatniego miejsca. Ciężko było zasnąć bijąc się z myślami czy nikt nie wyciągnie mi nic z kieszeni- za sąsiada miałem bardzo niespokojnego Azjatę, który ciągle przewracał się z boku na bok. Dodatkowych emocji dodał fakt zatrzymania się autobusu na drodze otoczonej lasem w środku nocy. Poczułem się wtedy trochę jak bohater piosenki Kim Wilde „Cambodia”- piosenkarka na teledysku w leśnej scenerii śpiewa: „He had a job to do, Flying to cambodia” „Miał misję do wykonania, polecieć do Kambodży”. Na szczęście prawdopodobnie była to tylko jakaś drobna usterka, gdyż po pół godzinie ruszyliśmy dalej. Dalszej części podróży nie pamiętam, ponieważ zasnąłem a gdy się obudziłem byłem ostatnim pasażerem w pustym już autobusie w stolicy Kambodży- Phnom-Penh. Podszedł do mnie wtedy młody chłopak mówiąc po angielsku- hey Mister znajdę Ci dobry, tani hotel w stolicy, pozwól ze mną. Wsiadłem na jego tuk- tuka ( tak nazywa się riksza w Kambodży) i znaleźliśmy szybko ładny pokój w hotelu za 10 dolarów za noc. Podziękowałem i ruszyłem zwiedzać stolicę Kambodży.

Reklama

Phnom Penh jest stolicą Kambodży od 1866 roku. W XV i XVI wieku miasto to pełniło rolę stolicy Imperium Khmerów - jednego z największych mocarstw Azji, zajmującego obszary dzisiejszej Kambodży, Tajlandii, Laosu oraz Wietnamu. Phnom Penh leży u ujścia rzeki Tonlé Sap do Mekongu.

Ciasne uliczki miasta tętnią życiem i tworzą swego rodzaju klimatyczny chaos. Ze względu na niewielkie rozmiary stolicy, już po kilku dniach poczujemy się tu jak w domu. W latach 50. i 60. Phnom Penh uważane było za jedno z piękniejszych miast w całych Indochinach. Było to miejsce, w którym spotykali się korespondencji wojenni i dyplomaci działający w tych niezwykle burzliwych rejonach świata.

Po okresie chaosu i dyktatury Czerwonych Khmerów miasto przeżyło swoje odrodzenie. Dziś turyści przyjeżdżają tu zobaczyć jedno z najpiękniejszych nabrzeży rzecznych i wspaniałe zabytki ilustrujące historię kambodżańskich ziem. Moją uwagę przykuły flagi z wszystkich państw świata znajdujące się na nabrzeżu stolicy. Tam właśnie znajdują się największe atrakcje turystyczne. Obiektami, które koniecznie trzeba zobaczyć są: Srebrna Pagoda i Muzeum Narodowe. Srebrna Pagoda robi wrażenie ze względu na bogactwo srebra okraszającego tą świątynię. Za rządów króla Sihanouka Srebrna Pagoda została wyłożona ponad 5 tysiącami srebrnych płytek, stąd też jej nazwa. Muzeum Narodowe w Phnom Penh założone zostało w 1920 r. przez jednego z kambodżańskich władców. W kunsztownym architektonicznie budynku zgromadzono bogatą kolekcje sztuki Khmerów.

Ciekawe w stolicy Kambodży jest to, iż praktycznie na każdym kroku na ulicy możemy znaleźć fałszywe amerykańskie dolary, które są prawie identyczne jak prawdziwe. Musimy bowiem wiedzieć, że poza rielem kambodżańskim w Kambodży, drugim środkiem płatniczym jest amerykański dolar. Na każdym kroku trzeba być więc bardzo czujnym płacąc w dolarach, aby nie naciąć się na fałszywkę.

Szczerze mówiąc dolary są w Kambodży dużo chętniej odbieranym środkiem płatniczym jak miejscowa waluta. Osobiście starałem się płacić wszędzie w amerykańskich dolarach, co było wygodniejsze dla mnie jak i miejscowych. Będąc w stolicy Kambodży koniecznie trzeba się wybrać na słynne Pola śmierci.

Pola śmierci dzieli od stolicy kraju tylko 15 km. Dojedziemy tam biorąc tuk-tuka. Zwykle taki kurs nie powinien kosztować więcej jak 15 dolarów w obie strony. Droga jest jednak dosyć ciężka i będziemy musieli założyć na twarz specjalną maskę, która osłoni nas od wszędobylskiego kurzu panującego na miejscowych drogach. Historia pól śmierci zaczęła się z końcem lat sześćdziesiątych, kiedy to USA poparło proamerykańskiego generała Lon Nola i wyniku przewrotu odsunęli od rządów prokomunistycznego króla Sihanouka. Amerykanie przeprowadzili wówczas masowe naloty na Kambodżę (spadło ich wówczas około 500 tys). Wprawdzie operacja przeciw Sihanoukowi powiodła się jednak zginęło w jej trakcie prawie 150 tys cywilów. Tym samym wywołało to gniew mieszkańców Kambodży i obrócił się to przeciwko nowemu rządowi i doprowadziło do powstania ugrupowania Czerwonych Khmerów, którzy z czasem przejęli władzę w Kambodży. Dla obywateli Kambodży rozpoczął się kolejny okres terroru. Na czele Czerwonych Khmerów stanął Pol Pot- w młodości mnich buddyjski, który studiował na Sorbonie. Jego rządy kosztowały życie około dwóch milionów ludzi. Ofiarami komunistycznego reżimu padła głównie inteligencja. Lekarze, prawnicy, nauczyciele i studenci byli pierwszymi na liście Czerwonych Khmerów. Więźniów wywożono poza miasto, na pola śmierci, gdzie dokonywano masowych egzekucji. Większość ofiar była zabijana na miejscu pałkami, duszona torbami, a często do zabicia ofiary używano także ostrych liści palmy. Porażające wrażenie robi budynek wypełniony czaszkami, kośćmi i ubraniami wydobytymi z tamtejszych grobów. Reżim upadł po koniec lat siedemdziesiątych wraz z wietnamską inwazją i okupacją.

Co ciekawe to właśnie katolicy w Kambodży byli grupą, którą spotkał najgorszy los. Większość katolików była uważana za popleczników kolonialnych imperialistów. Pierwszym budynkiem, który Czerwoni Khmerzy doszczętnie zniszczyli w Phnom Penh, była wybudowana w XIX w. na wzór katedry w Reims katedra Phnom Penh. Okoliczny cmentarz zaorano i zamieniono w plantację bananów.

Większość księży i zakonnic spotkał los podobny do tego, jaki przypadł pierwszemu pochodzącemu z Kambodży bp. Josephowi Chhmar Salasowi. Zdecydował się on w 1975 r. na powrót po studiach w Paryżu do Kambodży, mimo iż zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa jakie go czeka - władzy Pol Pota. Rząd Czerwonych Khmerów nakazał cudzoziemcom wtedy, w tym także księżom i siostrom zakonnym, opuszczenie kraju. Z Kambodży musiał więc wyjechać Francuz, biskup Yves Ramousse, będący głową tamtejszego Kościoła katolickiego. Jego miejsce zajął bp Salas. Jednak też nie na długo. W 1976 r. biskup został aresztowany i zesłany do pracy na polach ryżowych, gdzie narzucano nierealne normy produkcyjne (z jednego hektara kazano uzyskać trzy tony ryżu). Warty podkreślenia jest fakt, iż przed rewolucją Czerwonych Khmerów, kiedy stosowano nowocześniejsze metody produkcji, otrzymywano jedną tonę na hektar. Nie dziwota, że więźniowie pracujący na polach ryżowych zmuszani do nadludzkiej pracy umierali z głodu i potwornego zmęczenia. Biskup Joseph Salas zmarł we wrześniu 1977 r. Ale swoją posługę pełnił do końca, odprawiając potajemnie mszę w baraku łagrowym i opiekując się wszystkimi chorymi.

Dzisiejsza wspólnota katolicka w Kambodży jest jeszcze mała, lecz powoli rośnie. Wśród 13-milionowej ludności w kraju katolicy stanowią zaledwie 0,2 proc. Jedna trzecia to Khmerzy, a reszta to ludność pochodzenia wietnamskiego.

Społeczność buddyjska jest dziś bardzo przyjaźnie nastawiona do katolików, a przyczynił się do tego m.in. papież Jan Paweł II, spotkając się z głową buddystów w Kambodży. To spotykanie pozytywnie zmieniło nastawienie do katolików.

Poza ewangelizacją Kościół bierze aktywny udział w procesie rozwoju wyniszczonej wojnami i korupcją Kambodży, przede wszystkim w sektorach służby zdrowia i edukacji. W 2007 r. rzymski szpital Bambino Gesu, należący do Stolicy Apostolskiej, ufundował w Daneko na południu Kambodży nowoczesny oddział pediatryczny. Poza tym w kraju, w którym zabito niemal 1/3 ludności i gdzie ponad połowa z tych, co zostali, to analfabeci, jednym z najważniejszych zadań jest zapewnienie możliwości kształcenia młodym. W 2010 r. w oddalonym o 90 km od Phnom Penh mieście Takeo powstał Instytut św. Pawła. Jest to pierwsza taka szkoła wyższa zbudowana i sfinansowana przez Kościół katolicki. Jej głównym zadaniem jest kształcenie młodzieży niemającej środków na wyższą edukację, głównie w dziedzinach takich jak informatyka i rolnictwo.

Jak widzimy działalność Kościoła Katolickiego w Kambodży nie jest obcym zjawiskiem. W czasie jednego z październikowych synodu biskupów były papież Benedykt XVI wyraził zadowolenie ze świadectw mówiących o wzroście Kościoła na świecie i jako przykład podał właśnie Kambodżę. „Także dziś widzimy, że Pan jest obecny tam, gdzie tego nie oczekiwano, działa przez naszą pracę i naszą refleksję” - zaznaczył papież.

Pamiętam moje duże zdziwienie, gdy do autobusu jadącego do Siem Reap- miejsca wielkiej świątyni Angor Wat- wsiadł katolicki mnich i modlił się na różańcu. Tamtego zachodu słońca nie zapomnę chyba do końca życia. Zmierzałem wtedy do miejscowości Siem Reap a w drodze towarzyszył nam niesłychanie piękny zachód ogromnego czerwonego słońca. W czasie podróży zatrzymaliśmy się na 15-sto minutową przerwę a tam przykuła moją uwagę niesłychanie dobra i oryginalna potrawa- gorąca bułka na parze z kurczakiem i bananem. Coś pysznego! Ogólnie kambodżańska kuchnia jest niesłychanie bogata w różne kulinarne specjały. Podstawą kambodżańskiej kuchni jest ryż oraz makaron z mięsnymi lub warzywnymi dodatkami. Wśród popularnych, tradycyjnych dań jest amok trey- ryba z mlekiem kokosowym duszona w liściu bananowca, kralan- kotlet z ryżu, fasoli i grochu z wiórkami kokosowymi i lok lak, czyli cieniutko pokrojona wołowina marynowana w sosie sojowo- rybnym. W Kambodży hoduje się ponad 700 gatunków ryżu. Jest on podstawą tamtejszej diety i podstawowym towarem eksportowym kraju. Poza tym na każdym kroku możemy kupić w Kambodży za dolara smakowitego przedziurawionego kokosa z pysznym mleczkiem kokosowym- coś pysznego!

Mój apetyt, który został pobudzony przez pyszne kambodżańskie potrawy przeszedł na drugi plan, gdy dotarłem w końcu do miejscowości Siem Reap zwanej również Angkor Wat. Gdy dotarłem do hotelu w tym ciekawym miejscu moją uwagę przykuła niesłychana gościnność pracowników owego pensjonatu. Z ciekawości zapytałem jednego z recepcjonistów ile dni wolnych przysługuje im w roku- co ciekawe odpowiedział mi, że praktycznie w Kambodży nie ma urlopów, a ich odpoczynkiem są sporadyczne, pojedyncze dni wolne w środku tygodnia. Na rano byłem już umówiony z moim kierowcą, który miał mnie obwieźć po ciekawych zakątkach Angor Watu. Był to mężczyzna w średnim wieku, który miał na utrzymaniu 5cio osobową rodzinę a żył z wożenia turystów. Opowiadał mi o tradycji kambodżańskiej i ogromnym znaczeniu rodziny w Kambodży. Mówił, iż krewni wzajemnie otaczają się wielką pomocą. A sami Khmerowie z ogromnym szacunkiem traktują ludzi starszych. Angor Wat zrobił na mnie duże wrażenie. Jest to najsłynniejsza świątynia w kompleksie Angkor, czyli dawnej stolicy Khmerów i jeden z siedmiu cudów średniowiecznego świata. Została zbudowana w XII wieku. Ma ona kształt masywnej, trzystopniowej piramidy i składa się z pięciu wież, z których najwyższa ma 65 metrów. Ściany świątyni ozdobione są płaskorzeźbami ukazującymi sceny z mitologii hinduskiej i z wojen prowadzonych przez króla Suryavarmana II. Postawienie tej ogromnej budowli trwało 30 lat a budowało ją około 50 tysięcy ludzi. Jej budowę zakończono kilka lat przed wzniesieniem paryskiej katedry Notre Dame i podobno zużyto na nią więcej kamienia niż na Piramidę Cheopsa. Angkor Wat otacza kwadrat fosy i murów ma 2 km kw. Wybudowano ją dokładnie na skrzyżowaniu linii wyznaczających północ, południe, wschód i zachód.

Po całodniowym zwiedzaniu kompleksu świątyni udałem się na podziwianie pięknego zachodu słońca. Mój tuk-tuk zawiózł mnie pod wzgórze Phnom Bakheng. Wejście na wzgórze trwa niecałe pół godziny. Na szycie roztacza się piękny widok, szczególnie warto wybrać się tam właśnie po to, aby zobaczyć zachód słońca. Na górze przed zachodem słońca gromadzą się spore tłumy turystów, więc warto przyjść wcześniej. Po dniu pełnym turystycznych i zmysłowych wrażeń udałem się z powrotem do mojego hotelu skąd rankiem miałem wyruszyć w następną podróż- celem był Laos- następny kraj Indochin, równie piękny i ciekawy jak Kambodża.

Tagi:
turystyka

Reklama

Kielce uruchomią bezpłatny przewóz na św. Krzyż

2019-09-27 18:07

dziar / Kielce (KAI)

Promocji regionu i udogodnieniu dla pielgrzymów mają służyć, zaproponowane przez władze województwa, weekendowe bezpłatne kursy autobusowe na Święty Krzyż. Będą uruchomione jeszcze w tym sezonie turystycznym.

Archiwum autora
Opactwo na Świętym Krzyżu

Koszty takiego przedsięwzięcia szacowane są na około 150-200 tys. zł w skali roku i byłyby finansowane głównie przez władze wojewódzkie.

Starania w tym kierunku czyni Mariusz Gosek - członek zarządu województwa świętokrzyskiego, odpowiedzialny za turystykę i transport w regionie. Jak deklaruje, autobus jeździłby bezpłatnie we wszystkie weekendy w ciągu roku. Z kolei dyrekcja Zarządu Transportu Miejskiego w Kielcach zaproponowała, aby autobus odjeżdżał ze stanowiska numer jeden, by podkreślić znaczenie sanktuarium świętokrzyskiego dla regionu.

Trasa - do czasu ukończenia dworca autobusowego w Kielcach - rozpoczynałaby się na ulicy Żytniej. Kwestią otwartą jest jeszcze godzina wyjazdu oraz ilość kursów w ciągu dnia.

Święty Krzyż to najstarsze polskie sanktuarium. Przechowywane są nim relikwie Drzewa Krzyża Świętego. Od X wieku do kasacji opactwa w 1819 r. gospodarzami sanktuarium byli benedyktyni, obecnie opiekę nad nim sprawują Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej.

To zarazem jedno z najczęściej odwiedzanych sanktuariów i obiektów na Kielecczyźnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Inżynieria świętości – św. Rafał Kalinowski

O. Marian Zawada OCD
Niedziela Ogólnopolska 46/2007, str. 12-13

Archiwum

Spowiadaj się często, a spowiadaj się dobrze. Chcesz sercem wspaniałomyślnym wykonywać twe obowiązki, nieraz zbyt uciążliwe i twemu usposobieniu przeciwne? Chcesz posiadać męstwo, aby nie upadać na duchu, gdy cię jaka boleść dosięgnie? Spowiadaj się często, ale spowiadaj się dobrze! Czy chcesz na koniec zostać świętym i na pewno iść drogą do nieba - spowiadaj się często, lecz spowiadaj się dobrze!
Św. Rafał Kalinowski OCD

Jego osoba i życie jednoznacznie wskazują, jak bardzo na drogi duchowe ma wpływ historia, szczególnie ta trudna: w upokorzonym narodzie bez państwa. Ale dzięki temu sylwetka św. Rafała jawi się czysta, jej zarys klarowniejszy. Kalinowski miał wiele twarzy, które uświęcił: przeżył wiele czasów łączonych w jedno życie.

Twarz w Nią wpatrzona

Pochodził z Wilna, dano mu imię Józef i można powiedzieć, że jego życie jest przepasane obecnością Maryi - Tej z Ostrej Bramy. Urodził się w 1835 r., niemal pod Jej okiem, by ostatecznie wstąpić do zakonu Jej poświęconego - Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. To pierwsza, ważna lekcja jego życiorysu - opasać się obecnością Maryi, Tej, która wpatrzona jest z miłością w Chrystusa.

Twarz relacji poszukująca

Po ukończeniu gimnazjum (1850) wybrał Mikołajewską Akademię Inżynierii Wojennej w Petersburgu. Po jej ukończeniu (1857) budował arterie kolejowe i mosty na trasie Odessa - Kursk. To ważny trop. Budował mosty, a zatem to, co łączy. W sensie duchowym można stwierdzić, że budował to, co łączy ludzi, co im pozwala się spotkać, zmierzać ku sobie, wymieniać dobra. W rzeczywistości każdy powinien być takim inżynierem ducha. Z głębi stepów, które Józef pokonywał i wiązał nicią żelazną, płynie pytanie o naszą inżynierię duchową, o zdolność i wytrwałość w budowaniu pomostów, tych zwykłych, codziennych, i tych niezwykłych - modlitewnych. A modlitwa jest najważniejszym spoiwem ludzkiego losu.
Józef, kończąc Akademię Petersburską, jednocześnie został żołnierzem. Wojsko to przede wszystkim dyscyplina i męstwo. Tę dyscyplinę możemy rozciągnąć na dyscyplinę naszego czasu i dyscyplinę słów czy wreszcie dyscyplinę miłości. Ale możemy się w tym doszukać jeszcze więcej - starego ideału rycerskiego, w którym wierność (fidelitas) i męstwo (virtus) odgrywają zasadniczą rolę. Tym wartościom zepsuty świat przeciwstawia swą dyscyplinę znieprawienia, rozkładu, odciągania od Boga. To na pewno w Józefie się spierało, zmagało, bo w Petersburgu wpadł w straszny kryzys wiary, który trwał wiele lat.

Twarz prawdę odnajdująca

W życiu Józefa Kalinowskiego bardzo ważny był wątek ojczyźniany. Powstanie styczniowe, do którego przyłączył się w czerwcu 1863 r., przejmując jako naczelnik powstania dowództwo na Litwie, zadecydowało o jego życiu. Przyłączenie się do upadającego i niemal dogorywającego powstania przejawia jego heroizm patriotyczny, umiejętność podejmowania odpowiedzialności za trudne sprawy. Narażał się na bezwzględne represje, pochwycony, został skazany na śmierć, którą za interwencją rodziny zamieniono na dziesięć lat katorgi. Można to przełożyć na współczesną sytuację ojczyźnianą, kiedy nie tylko totalitaryzm komunistyczny gnębił i pozbawiał praw środowiska narodowe i katolickie, ale obserwujemy też, jak ludzie, którzy nie mają twarzy, chcą, by wszystko było bez wyrazu, bez kształtu... Po powrocie z zesłania Józef odnalazł dla siebie prawdę: nie krwi, ale potu ojczyźnie potrzeba, i podjął później moralny i duchowy wysiłek odnowy społeczeństwa - jako kapłan i zakonnik w Karmelu.

Twarz piękno kontemplująca

Kolejnym ważnym „epizodem” w jego życiu było wychowanie. Po powrocie do Ojczyzny (1874) przyjął ofertę rodziny Czartoryskich, by sprawować opiekę nad młodym Augustem. Trafił do słynnego Hotelu Lambert w Paryżu. W licznych podróżach, związanych ze słabym zdrowiem Gucia, przebywał w Mentonie na pograniczu Francji i Włoch, w szwajcarskich Alpach i polskiej Sieniawie. Przy okazji odwiedzin w Krakowie ciotki Augusta, karmelitanki bosej Ksawery Czartoryskiej, doszło do ważnego dla niego spotkania. W połowie 1877 r. Kalinowski zdecydował się wstąpić do zakonu. Legenda polskiego stycznia ukryła się za klauzurą. Przybrał imię Rafał, tzn. Bóg uzdrawia. Szybko doprowadził do odnowienia polskich karmelitów bosych, budował klasztory i niższe seminarium, co pomogło wzmocnić liczebną obecność w Galicji. Umarł w 1907 r. w Wadowicach.

Twarz świętością tryskająca

Co można „uzdrowić”, wpatrując się w historię tego dzielnego człowieka o imieniu „Bóg uzdrawia”? Na pewno naszą nadzieję, nasze męstwo, bo dzięki niemu widzimy, że nawet najtrudniejszy i najdramatyczniejszy czas nie zwalnia człowieka z moralnych wyborów i po części służy jego wielkości. Dostrzegamy też, że to, co robimy, trzeba robić solidnie. Jeżeli Rafał budował mosty, one stoją i służą do dziś; jeżeli wychowywał, spod jego „ręki” wychodzili święci; a gdy sam stanął w szranki ze świętością, tchnął nowego ducha w wymierającą społeczność i doczekał się chwały ołtarzy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Warszawa: VI Ogólnopolska Konferencja Katechetów Specjalnych

2019-11-20 17:03

ar, archwwa.pl / Warszawa (KAI)

W Domu Rekolekcyjno-Formacyjnym na Bielanach, w dniach 22-24 listopada, odbędzie się VI Ogólnopolska Konferencja Katechetów Specjalnych. W programie zaplanowano prelekcje, warsztaty oraz spotkanie ze Wspólnotami L'Arche. Konferencja jest skierowana do katechetów, którzy uczą osoby z różnymi niepełnosprawnościami.

Artur Dąbrowski

Jak podkreśla Anna Mielecka, organizatorka wydarzenia, jednym z punktów jest giełda pomysłów. - Katecheci przywożą swoje pomysły na prowadzenie zajęć i pomoce naukowe, które kserują, drukują i dzielą się nimi z uczestnikami – powiedziała. Konferencja jest również “odpowiedzią na ogólnopolski brak merytorycznego wsparcia dla katechezy specjalnej”. – Myślę, że pomysł chwycił, ponieważ przyjeżdżają ludzie z całej Polski – podkreśliła Anna Mielecka.

Wiele tematów, które zostaną poruszone podczas konferencji, będzie poświęcony kwestiom technicznym związanym np. z wprowadzaniem do kościoła osób niepełnosprawnych z różnymi nadwrażliwościami. – Uczniowie z niepełnosprawnością często mają problemy ze swoją sensoryką i z integracją sensoryczną, dlatego kościół nie jest przyjaznym miejscem jeśli chodzi o zmysły – dodała organizatorka.

Muzyka organowa, światło, zapach kadzidła, tłok, długa Msza święta mogą sprawiać problemy osobom z nadwrażliwościami, ale – jak podkreśla Anna Mielecka – zależy to od indywidualnych preferencji ucznia, ponieważ “żaden z wymienionych aspektów nie jest jednoznacznie dobry ani jednoznacznie zły”.

– Trzeba poznać potrzeby uczniów, ich ograniczenia i stworzyć im jak najbardziej komfortowe warunki np. ograniczyć muzykę organową, zaprosić ich na Mszę, gdzie będzie mniej ludzi albo będą tylko dzieci ze szkoły specjalnej, żeby miały większą swobodę poruszania się po kościele – dodała. Jak podkreśla takich uczniów należy przyprowadzać do kościoła, ponieważ “na tym polega odwrażliwianie w procedurze terapii integracji sensorycznej”. – Trzeba przekonywać do tego również rodziców – podkreśla.

Wydarzenie zainauguruje Msza św. pod przewodnictwem ks. Łukasza Przybylskiego, dyrektora Wydziału Duszpasterstwa Dzieci i Młodzieży Kurii Archidiecezjalnej Warszawskiej.

W ramach inicjatywy w sobotę o 7:30 odbędzie się Eucharystia pod przewodnictwem kard. Kazimierza Nycza. Tego dnia zaplanowano m.in. konferencję pt. „Czy kościół jest miejscem przyjaznym….. sensorycznie” mgr Ewy Kucharskiej oraz „Cel i zadania katechezy – perspektywa katechezy specjalnej” ks. prof. Piotra Tomasika, a także warsztaty „Komunikacja to nie tylko mowa”, „Papieroplastyka”, „Elementy terapii behawioralnej w pracy katechety”.

Następnego dnia odbędzie się spotkanie z przedstawicielami Fundacji L’Arche Wspólnoty Poznańskiej i Warszawskiej oraz Msza święta pod przewodnictwem ks. Pawła Sobstyla.

Wszelkie dodatkowe informacje można uzyskać pisząc na adres: konferencjaoligo@gmail.com

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem