– Oaza Nowego Życia 3. stopnia to rekolekcje, które wprowadzają uczestników w doświadczenie Kościoła. To odkrywanie misterium Kościoła – mówi bp Adrian Put, który towarzyszy młodym podczas 16-dniowych rekolekcji jako moderator.
W Kościele mogę wzrastać duchowo, ale także zewnętrznie. To w nim znalazłam ludzi, którzy są dla mnie jednymi z najważniejszych w życiu – mówi Oliwia Skibiszewska
Już od kilku lat zaraz po rozpoczęciu wakacji młodzi ludzie z diecezji, ale nie tylko, przeżywają 3. stopień oazy, który ma miejsce w Gorzowie Wlkp. Nie brak jednak wyjazdów, które wpisują się w charakter rekolekcji Ruchu Światło-Życie 3. stopnia. Ich celem jest lepsze poznanie wspólnoty Kościoła i odnalezienie w niej swojego miejsca. – Każdy element tych rekolekcji ma sens, bo pokazuje inną stronę wspólnoty Kościoła – zaznacza animatorka Małgorzata Jakubowska z parafii Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie Wlkp. – Zmagamy się z trudnościami i radościami. To nam właśnie pokazuje oblicze Kościoła, którym sami jesteśmy – dodaje. Uczestnicy poznają Kościół powszechny poprzez Kościół lokalny: – Każdego dnia pielgrzymujemy do kościołów w Gorzowie i szukamy powiązań z kościołami w Rzymie, do którego pielgrzymujemy duchowo – mówi moderatorka Łucja Kulwanowska z Zielonej Góry. Podczas spotkań uczestnicy poznają specyfikę różnych wspólnot oraz parafii. Odwiedzili zarówno wiele gorzowskich parafii, jak i archikatedrę poznańską oraz sanktuarium w Rokitnie i pocysterski klasztor w Paradyżu. Mieli też okazję poznać lepiej grupę Przyjaciół Paradyża czy wspólnotę Sióstr Jezusa Miłosiernego.
– Rekolekcje te może przeżywać zarówno młodzież, jak i studenci, dorośli, rodziny, osoby konsekrowane czy kapłani – zaznacza bp Adrian, który trzeci rok z rzędu jako biskup prowadzi rekolekcje tego stopnia dla młodzieży. W przeszłości prowadził też inne rekolekcje, wszak od młodości jest związany z Ruchem Światło-Życie: – Dla młodzieży pewnie te rekolekcje są dosyć wymagające, ponieważ to początek ich dorosłości, więc z jednej strony jeszcze trochę doświadczenia okresu wcześniejszego, dziecięctwa, dorastania, a z drugiej strony bardzo poważne tematy dotyczące tajemnicy Kościoła, posługi w Kościele, obecności, charyzmatu, diakoni – stwierdza biskup. – Muszę powiedzieć, że młodzież bardzo żywo reagowała na te treści i pięknie je przeżywała – dodaje. Każdy dzień jest wypełniony Eucharystią, modlitwą Liturgią Godzin, adoracją czy pracą w grupach. – Do tej pory najbardziej poruszyła mnie adoracja Najświętszego Sakramentu, kiedy to podczas pieśni poczułem niesamowite ciepło na sercu, jakby ogniem Pan objął moje serce i przytulił do siebie – dzieli się Miłosz Kasprzak z Rzepina. Przyjechał na rekolekcje, aby dokończyć formację w zakresie własnej wspólnoty parafialnej. Z kolei Oliwia Skibiszewska z Głogowa chciała pogłębić wiedzę o Kościele i jego historii oraz znaleźć w nim swoje miejsce: – Najbardziej poruszyło mnie, że Kościół jest jednością. To, że ludzie, którzy różnią się od siebie, mają miejsce, gdzie czują się przygarnięci, buduje na duchu – mówi.
Piękne dzieło nie byłoby możliwe, gdyby nie zespół ludzi, którzy chcą dzielić się wiarą i swoim zaangażowaniem w Kościół. Animatorka Małgorzata Jakubowska posługuje na oazie, ponieważ każdego dnia chce się stawać podobna do Chrystusa Sługi: – To właśnie On obmywał uczniom nogi, pokazując służbę idealną, a tego chcę codziennie się uczyć – wyjaśnia. Obecność bp. Adriana nie rodzi dystansu, wręcz przeciwnie: – Ksiądz biskup był moderatorem na 3. stopniu już wtedy, kiedy to ja byłam uczestnikiem. Pamiętam, że było to wśród uczestników wielkim wydarzeniem, ale nikt nie czuł się przez to jakoś inaczej. Bp Adrian to bardzo mądry człowiek, który ubogaca naszą wspólnotę i można do niego przyjść z każdą sprawą – mówi animatorka, dla której Ruch Światło-Życie jest miejscem ciągłej formacji: – W całym charyzmacie pokazuje mi Boga i pomaga poznawać Go każdego dnia – kończy.
Tworzenie w diecezji jednego centralnego ośrodka formacji świeckich jest czymś innowacyjnym i można śmiało powiedzieć, że jesteśmy jedną z pierwszych diecezji w Polsce, które się na coś takiego zdecydowały – mówi ks. dr Piotr Bartoszek.
Katarzyna Krawcewicz: Od października Instytut Filozoficzno-Teologiczny im. św. Edyty Stein rusza z zupełnie nową ofertą. Jak zmieni się oblicze IFT?
Ks. dr Piotr Bartoszek: Zostajemy przy studiach podyplomowych z teologii. Nie będzie już u nas możliwości studiów magisterskich – to ma w swojej ofercie Instytut Studiów Wyższych w Gorzowie. IFT natomiast jeszcze bardziej stanie się diecezjalnym miejscem formacji osób świeckich. Od października ruszamy z szeregiem studiów, szkoleń i kursów z różnych dziedzin. Będzie się to odbywać w różnym wymiarze. W ofercie znajdą się zarówno propozycje jednorazowe (weekendowe), jak i kursy trwające po kilka semestrów, w zależności od tematyki.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Rolkowa pielgrzymka łączy pokolenia, osoby świeckie i konsekrowane.
27 czerwca na Jasną Górę wyruszy jubileuszowa Rolkowa Pielgrzymka Wrocławska.
Przez wszystkie edycje przewinęło się już setki uczestników, którzy wspólnie pokonali tysiące kilometrów na rolkach dzieląc modlitwę, zmęczenie, radość i codzienność pielgrzymowania. – W świecie coraz częściej doświadczającym samotności i podziałów Rolkowa Pielgrzymka Wrocławska od dekady pokazuje, że wspólny cel potrafi łączyć ludzi niezależnie od wieku, zawodu czy życiowej historii – podkreśla ks. Jerzy Babiak, pomysłodawca i organizator rolkowej pielgrzymki.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
