Urodził się w rodzinie Beaty i Eustachego Odrowążów. Jednym z braci jego ojca był bp Iwo Odrowąż, kanclerz księcia Leszka Białego. Jacek miał brata – bł. Czesława i siostrę – bł. Bronisławę. Po ukończeniu szkoły katedralnej otrzymał święcenia kapłańskie prawdopodobnie z rąk bp. Pełki lub Wincentego Kadłubka. Przełomowym wydarzeniem w jego życiu było spotkanie w Rzymie z Dominikiem Guzmanem. W 1221 r. złożył na ręce Dominika wieczyste śluby zakonne.

Jacek był bardzo gorliwym misjonarzem. Udał się na Ruś Kijowską, a później z działalnością ewangelizacyjną dotarł na ziemie Prusów i Pomorzan. Zasłynął jako kaznodzieja i założyciel wielu klasztorów dominikańskich nie tylko w Polsce. W ikonografii chrześcijańskiej przedstawiany jest w habicie dominikańskim, z monstrancją w jednej ręce i figurą Matki Bożej w drugiej. Legenda głosi bowiem, że kiedy w czasie najazdu Tatarów na Kijów musiał opuścić miasto, zabrał ze sobą Najświętszy Sakrament, aby uchronić Go od zniewagi. Wtedy z wielkiej kamiennej figury miała się odezwać Matka Boża: „Jacku, zabierasz Syna, a zostawiasz Matkę?”. Jacek odpowiedział: „Jakże Cię mogę zabrać, Matko Boża, kiedy Twoja figura jest tak ciężka?”. Jednak na polecenie z nieba, kiedy uchwycił figurę, okazała się ona bardzo lekka.

Św. Jacek, prezbiter ur. przed 1200 r. zm. 15 sierpnia 1257 r.