Ks. prof. Umiński urodził się w 1888 r., podobnie jak bp Kaczmarek, na ziemi płockiej. Ukończył seminarium w Płocku, studia w Rzymie i w Monachium, zwieńczone doktoratem z filozofii. Pracując w Seminarium płockim, zetknął się z wybitnymi profesorami z KUL-u oraz ze Lwowa. I to właśnie Lwów stworzył mu drogę do samodzielnej pracy naukowej, gdzie w końcu uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1929 r. na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza powierzono mu katedrę historii Kościoła w Polsce i na Rusi. Prof. Umiński „wkorzeniał się w Lwów”, gdzie z upływem lat otrzymywał coraz bardziej odpowiedzialne funkcje i prestiżowe godności. Wykształcił całe pokolenie historyków Kościoła. Wybuch wojny zmusił go do wyjazdu do Warszawy, gdzie znalazł się w bardzo trudnych warunkach. Od niemal „śmierci głodowej” uratował go dawny wychowanek z płockiego Seminarium, ks. dr Czesław Kaczmarek, biskup kielecki, który dawnego profesora zabrał do swej diecezji i powierzył mu kilka funkcji w kieleckim seminarium. W Kielcach ks. prof. Umiński przebywał do 1945 r. Zmarł po ciężkiej chorobie w 1954 r.
Kielecka „Solidarność” wyszła naprzeciw inspiracji ze strony środowiska Towarzystwa Miłośników Lwowa, finansując wykonanie marmurowej tablicy upamiętniającej postać ks. prof. Józefa Umińskiego. Za wykonawstwo tablicy byli odpowiedzialni Józef Dąbek i Jan Wojtaszek z Morawicy. Sesja poświęcona bp. Kaczmarkowi została więc zwieńczona aktem upamiętnienia Jego wychowawcy. Bp Kazimierz Ryczan pobłogosławił tablicę, którą wmurowano w auli kieleckiego Seminarium.