21 czerwca. Przez teatr i sztukę odnaleźć Boga i pokochać Ojczyznę - to idea, jaka przyświeca teatrowi młodzieżowemu z Lwówka Śląskiego. Teatr Pakt, bo o nim mowa, działa przy parafii
pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Zaangażowanych jest w nim ponad 40 młodych aktorów. Teatr wystawił już kilkanaście przedstawień. Część z nich oparta jest na twórczości ks. Jana Twardowskiego.
Grupa młodych artystów może poszczycić się również własnymi scenariuszami. Jak mówi opiekun grupy Robert Górski, najnowszą sztuką jest Res Ego, która powstała na podstawie obserwacji zachowań młodzieży
szkolnej. Teatr Pakt powstał trzy lata temu. Dla młodych aktorów jest to wspaniała przygoda i okazja do zaprezentowania swoich możliwości.
23 czerwca. Kolejna grupa kleryków legnickiego Seminarium Duchownego przygotowuje się do przyjęcia święceń diakonatu. Przyjmie je 13 alumnów V roku Wyższego Seminarium Duchownego. Tym samym
- jak mówi ks. Mieczysław Bętkowski z legnickiego Seminarium Duchownego - zostaną oni włączeni do grona duchowieństwa diecezji legnickiej. Uroczystość święceń diakonatu odbędzie się w sobotę
w legnickiej katedrze. Przewodniczyć jej będzie biskup Stefan Regmunt. Warto dodać, że na piątym roku legnickiego seminarium duchownego studiowało 17 kleryków. Czterech z nich przeszło do nowo utworzonej
diecezji świdnickiej i wczoraj w tamtejszej katedrze przyjęło święcenia diakonatu.
25 czerwca. Pierwsza grupa dzieci wyjedzie jutro na wakacje zorganizowane przez Legnicką Caritas. W tym roku ponad 3 tysiące uczniów głównie z biednych rodzin wypoczywać będzie w górach i nad
morzem. Przygotowano 15 turnusów w Łukęcinie koło Dziwnowa, Lwówku Śląskim, Zagórzu i Janowicach. Jak mówi ks. Czesław Włodarczyk z legnickiej Caritas - dzieci mogą wyjechać na bezpłatne kolonie
dzięki ludziom dobrej woli. Dziećmi na koloniach Caritas opiekować się będzie około 200 wychowawców, księża, siostry zakonne oraz pielęgniarki.
27 lutego 2026 r. po raz pierwszy przeżywamy wspomnienie liturgiczne Błogosławionego Stanisława Kostki Streicha.
Urodził się 27 sierpnia 1902 r. w Bydgoszczy w pobożnej, chrześcijańskiej rodzinie. Święcenia prezbiteratu przyjął 6 czerwca 1925 r. Pracował jako wikariusz w Poznaniu i kontynuował studia. Był również kapelanem zgromadzeń zakonnych oraz nauczycielem religii. W roku 1933 objął parafię pw. św. Barbary w Żabikowie, a dwa lata później został proboszczem w nowoutworzonej parafii pw. św. Jana Bosko w Luboniu, z zadaniem wybudowania kościoła. Wszędzie dał się poznać jako gorliwy i sumienny duszpasterz, wspierający potrzebujących i odważnie głoszący Ewangelię. Zatroskany o zbawienie swoich parafian, poświęcał się im bez reszty, czerpiąc siły ze sprawowanych sakramentów św. 27 lutego 1938 r. został zamordowany w czasie Mszy św., w lubońskim kościele, przez zagorzałego komunistę.
Ezechiel przemawia do wygnańców w Babilonii. Wśród nich krąży przysłowie: „Ojcowie jedli cierpkie grona, a synom cierpnieją zęby” (Ez 18,2). Rozdział 18 prostuje takie myślenie i mówi o odpowiedzialności osoby. Po utracie ziemi i świątyni łatwo uznać los za przesądzony. Prorok otwiera drogę nowego początku. W tej perykopie powraca hebrajskie (šûb), „zawrócić”. Nawrócenie zostaje opisane w kategoriach czynów: odejście od występków oraz zachowywanie „prawa i sprawiedliwości”. Bóg ogłasza, że dawne grzechy nie staną jako oskarżenie. To język sądowy. Wspominanie win utrzymywało oskarżenie w mocy, a przebaczenie usuwało je z pola widzenia. Formuła „będzie żył, a nie umrze” brzmi jak wyrok uniewinniający ogłoszony nad człowiekiem, który zmienił drogę. Prorok opisuje Boga, który przyjmuje zawrócenie jako nowy kierunek życia, a nie jako chwilowy zryw. Równie mocno brzmi druga strona obrazu - odejście od dobra ku nieprawości. Tekst mówi o utracie życia przez sprawiedliwego, który porzuca prawo. Nie ma tu zgody na religijną pewność siebie. W tle słychać spór o „drogę” (derek). Izraelici zarzucają Panu brak sprawiedliwości, a Ezechiel odsłania nierówność ludzkiego postępowania. Najbardziej wyraziste zdanie odsłania wolę Boga. On nie chce śmierci grzesznika. Wezwanie do zawrócenia ma charakter ratunkowy i zakłada realną możliwość zmiany. „Życie” oznacza trwanie w Bożej opiece i wśród ludzi, „śmierć” oznacza wejście w konsekwencje czynów, które niszczą relacje i wspólnotę.
Zawieszone na ścianach wota. Laski niewidomych, kule niepełnosprawnych i ortopedyczne podpórki. Każde z wotów to albo znak prośby, albo dowód wdzięczności wobec Maryi za okazaną pomoc
Tamtego momentu, kiedy matka ułożyła ją na torach
i przywiązała do szyn, nie pamięta. Za mała była. I dobrze,
że nie pamięta. Matka już nie żyje, o zmarłych źle się nie
mówi, a ją przecież dróżnik znalazł. Co za szczęście, że
akurat po tych torach szedł! Takie rzeczy zdarzają się tylko
na filmach, czyż nie? No więc miała już swój happy end.
Wychowali ją dziadkowie.
WIĘCEJ ŚWIADECTW W KSIĄŻCE: ksiegarnia.niedziela.pl. DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
