Reklama

Rozmowy z bratem Stanisławem

„Bis dat, qui cito dat”

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Red. Lidia Dudkiewicz: - Tę sentencję rzymskiego moralisty możemy zmodyfikować, sięgając do pouczenia św. Pawła: „Kto hojnie sieje, ten zbierze bogate plony”. I jeszcze: „Chętnego dawcę Bóg miłuje” (2 Kor 9, 6-7).

Br. Stanisław Rybicki FSC: - Autorem tego aforyzmu jest Publiliusz Syrus z Antiochii, wyzwoleniec żyjący w Rzymie w I wieku przed Chrystusem, ceniony przez Cezara. Jego pisma służyły jako podręcznik szkolny, również w szkołach chrześcijańskich. W Drugim Liście do Koryntian św. Paweł zachęca adresatów do akcji miłosierdzia na rzecz ubogich w Jerozolimie, stawiając Koryntianom za przykład hojność Macedończyków. Poucza ich, że ostatecznym motywem przyjścia z pomocą bliźniemu winien być przykład Jezusa Chrystusa (por. 2 Kor 8, 7-15), a motorem czynnego współczucia bliźnim w potrzebie - wizja nagrody w chwale nieba. Dając hojną jałmużnę, obfitą również otrzyma się kiedyś zapłatę. Owa zapłata zaś nie jest zwykłym tylko zwrotem równoważnym tego, co się dało ochoczym sercem.

- Bóg odpłaca przede wszystkim łaską umożliwiającą dokonywanie dalszych, jeszcze cenniejszych czynów chrześcijańskiego miłosierdzia.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

- Inaczej mówiąc, wspieranie innych, litowanie się nad ubogimi, nigdy nie czynią człowieka uboższym, lecz przeciwnie - wzbogacają go, i to w dobra o wiele wyższego rzędu. Bóg może przecież dokonać wszystkiego. I dlatego - zarówno dzielący się dobrami materialnymi, jak i obdzieleni - powinni dziękować Panu Bogu za łaskę tak otrzymywania, jak i obdzielania innych doczesnymi dobrami. Wszystkiemu zaś niechaj towarzyszy radość, że tak jedni, jak i drudzy stanowią jedność w Chrystusie.

- „Bis dat, qui cito dat”. Jak ważny bywa ten zbawczy pośpiech, widzimy w scenie z Zacheuszem, do którego Boski Nauczyciel powiedział: „Zejdź prędko” (Łk 19, 5). I oto ów nawrócony celnik nie tylko z pośpiechem zszedł z drzewa, ale też...

- z pośpiechem połowę swej majętności rozdał ubogim, a wszelką krzywdę postanowił naprawić poczwórnie. Oto realizacja Jezusowego apelu: „Dawajcie, a będzie wam dane: miarą dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i opływającą wsypią w zanadrze wasze. Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie” (Łk 6, 38). Mamy „mierzyć wysoko, nie zadowalając się miernością” - uczy nas Jan Paweł II w swym Liście na Rok Eucharystii (nr 29).

- Dziękuję za rozmowę.

2004-12-31 00:00

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ulecz nas ze wszystkiego, co jeszcze dzieli nas od Ciebie

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Adobe Stock

Rozważania do Ewangelii Mk 1, 40-45.

Czwartek, 15 stycznia. Dzień Powszedni.
CZYTAJ DALEJ

Nominacje na nowe funkcje w Archidiecezji Warszawskiej. Abp Galbas wręczył dekrety

2026-01-14 17:12

[ TEMATY ]

Archidiecezja Warszawska

Archidiecezja Warszawska

Abp Adrian Galbas ustanowił nowego wizytatora nauczania religii oraz koordynatora ds. katechezy osób ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Metropolita warszawski wręczył dekrety podczas spotkania opłatkowego dla katechetów.

Ks. Grzegorz Czernek, wikariusz parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie, został mianowany wizytatorem nauczania religii w rejonie centralnym w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.
CZYTAJ DALEJ

Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu

2026-01-14 21:13

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Arka Przymierza

Arka Przymierza
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję