W przedświąteczny wtorek, 22 marca, o godz. 15.00 do kościoła św. Wojciecha w Częstochowie przyszły osoby słabe, bezrobotne, bezradne, proszące o pomoc. Klęcząc przed Miłosiernym Bogiem, w prostych słowach przepraszali oni za swoje słabości i grzechy, obiecując zmianę postępowania i pozbycie się nałogów. Być może pierwszy raz od wielu miesięcy obudziła się w nich świadomość, że Bóg ich kocha, a Kościół i drugi człowiek widzą jego ubóstwo i starają się pomóc.
Parafia św. Wojciecha, wraz z proboszczem ks. prał. Stanisławem Iłczykiem, słynie z ofiarności wiernych. W ciągu roku członkowie Akcji Katolickiej organizują rozdawanie chleba, dzięki ofiarom składanym do puszek dzieci z ubogich rodzin otrzymują darmowe obiady, a każdy potrzebujący wsparcia może tu otrzymać pomoc.
Podczas tegorocznej Niedzieli Palmowej, wierni składali do przygotowanych koszy produkty żywnościowe z przeznaczeniem na paczki świąteczne dla ludzi żyjących na skraju nędzy. W tym roku przyniesiono głównie cukier, mąkę i konserwy. Z otrzymanych darów przygotowano ponad 150 paczek, które potrzebujący otrzymali po wspólnym odmówieniu Koronki do Miłosierdzia Bożego.
Konkurs hafciarski
17 marca w Zespole Szkół Zawodowych Specjalnych im. Marii Grzegorzewskiej w Częstochowie odbył się V Międzyszkolny Konkurs „Igłą malowane”. W Konkursie, który odbył się przy współpracy z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Częstochowie, wzięło udział 13 placówek. Młodzież chętnie uczestniczy w Konkursie, wykonując prace hafciarskie, które są później prezentowane w auli Szkoły. „Konkurs «Igłą malowane» początkowo był imprezą międzyklasową, organizowaną w naszej szkole - mówi organizator Elżbieta Kiepura. - Później nawiązaliśmy współpracę z innymi szkołami i placówkami oświatowymi. Celem Konkursu jest prezentacja umiejętności ludzi młodych, ukazanie dorobku twórczego uczniów, rewalidacja przez twórczość. Ważne jest też ukazanie twórczości młodzieży niepełnosprawnej i dodanie jej wiary we własne zdolności i umiejętności”. W programie konkursu znalazły się: zaproszenie do „Galerii Jednego Dnia”, w której oglądano prace konkursowe, oraz część artystyczna, którą tworzyły montaż taneczny, wiązanka muzyczna, występ teatralny i wspólne muzykowanie. Konkurs zakończono wręczeniem dyplomów i nagród.
Dzielić się miłością
W ramach Wielkanocnego Dzieła Caritas w czasie Wielkiego Postu w parafiach archidiecezji częstochowskiej rozprowadzane były „Skarbonki wielkopostne” i „Chleby miłości”. Uzyskane w ten sposób środki finansowe przeznaczone zostały na śniadanie wielkanocne, na które 27 i 28 marca br. archidiecezjalna Caritas zaprosiła bezdomnych, ubogich i potrzebujących. Dyrektor Caritas ks. prał. Stanisław Iłczyk podkreśla, że dzieło przekroczyło najśmielsze oczekiwania. Osób odwiedzających świąteczną jadłodajnię było tak wiele, że posiłków przygotowanych na dwa dni, których sponsorami były restauracje „Zagłoba”, „Fanaberia” i „Chińska”, wystarczyło tylko na jeden dzień. Dlatego też z wszystkich rezerw zgromadzonych w siedzibie Caritas wolontariusze i mieszkanki Przytuliska „Oaza” przez całą noc przygotowywali posiłki, które wydawane były w Poniedziałek Wielkanocny.
W zorganizowanym na placu archikatedralnym posiłku uczestniczyło w sumie ok. 1800 osób. Jak mówi ks. Ryszard Umański - wicedyrektor Caritas - znalazły się tam także osoby, dla których był to pierwszy posiłek od 6 dni.
Ks. prał. Stanisław Iłczyk pragnie podziękować: ofiarodawcom, sponsorom, piekarzom, wolontariuszom, Akcji Katolickiej parafii św. Wojciecha w Częstochowie, archidiecezjanom, którzy włączyli się w akcje „Wielkopostna skarbonka” i „Chleb miłości” oraz wszystkim, którzy dobrocią serca odpowiadają na wezwanie Caritas w świątecznym czasie, jak i przez cały rok.
Śmierć zawsze przychodzi za wcześnie, ale są takie odejścia, które zostawiają w sercu szczególną ciszę — nie pustkę, lecz przestrzeń do zadumy. Tak można myśleć o życiu i tragicznym odejściu posła Łukasza Litewki. Człowieka, który w świecie polityki nie próbował być przede wszystkim politykiem. Był najpierw człowiekiem — uważnym, bliskim ludziom, obecnym tam, gdzie często inni nie mieli czasu zajrzeć - pisze we wspomnieniu o zmarłym pośle krajowy duszpasterz parlamentarzystów ks. dr Andrzej Sikorski.
Dopiero potem był kimś „przez duże C”, kimś rozpoznawalnym, kimś ważnym. Ale jego wielkość nie brała się z funkcji, tylko z serca.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
W Menlo Park (Kalifornia) w seminarium wyższym św. Patryka w tegorocznych rekolekcjach dla przyszłych kapelanów wojskowych w amerykańskiej armii wzięło udział 38 księży i seminarzystów.
Takie spotkania organizowane są dwa razy w roku przez Biuro Powołań Archidiecezji dla Sił Zbrojnych jako część kampanii, która ma stawić czoło niewystarczającej liczbie księży katolickich w czynnej służbie. W 4-dniowych rekolekcjach (09 -12.04) spośród rekordowej liczby 38 uczestników, którzy chcą chcą zostać kapelanami, 15 chce służyć w lotnictwie, 8 w marynarce, a 7 w piechocie. Pozostali nie dokonali jeszcze wyboru rodzajów broni. Dyrektor Biura Powołań, emerytowany kapelan wojskowy ks. Paul-Anthony Halladay, na którego powołuje się agencja ZENIT, nazywa te przypadki „powołaniem w powołaniu”, bo o chodzi o księży, którzy czują się również powołani do służby w wojsku, dla żołnierzy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
