Papież, którego szczerze kochamy

W 1978 r., kiedy rozpoczynał się pontyfikat Jana Pawła II, biskup częstochowski Stefan Bareła prosił swoich diecezjan, aby „także nasza Maryjna diecezja częstochowska dała najlepszy przykład wierności Ewangelii, Krzyżowi i Kościołowi Świętemu z Janem Pawłem II” (Słowo z okazji wyboru Ojca Świętego Jana Pawła II).
Kiedy 5 lat później bp Bareła witał Biskupa Rzymu w bazylice katedralnej (18 czerwca 1983 r.), z radością zapewniał, że „Kościół ten żyje i niejako oddycha nieprzerwaną modlitwą w intencji Najwyższego Pasterza Kościoła Chrystusowego. (...) Pozwól, Ojcze Święty, że tę świątynię, tak jak Jasną Górę, nazwę Twoją świątynią stacyjną, a Aleję Najświętszej Maryi Panny określę jako Twoją aleję, jako Twój szlak pielgrzymi, prowadzący na Jasna Górę. Katedra, Aleje Najświętszej Maryi i Jasna Góra - to miejsce nieustannej modlitwy i składanej ofiary w Twojej intencji”.
Gdy Ojciec Święty przybył do naszego miasta w 1987 r., na serdeczne relacje wiernych Kościoła częstochowskiego z Następcą Świętego Piotra podobnie zwrócił uwagę bp Stanisław Nowak. W przemówieniu powitalnym Ordynariusz diecezji powiedział: „Ojcze Święty! Przybywając do Częstochowy, przychodzisz do swego miasta. Jest ono Twoje, bo jest przez Ciebie przemodlone w czasie tylu wizyt, jakie składałeś Maryi, Matce Bożej na Jasnej Górze. Jest Twoim miastem, bo należy ono z pewnością do tych miejsc, które najczęściej myślą o Tobie. (...) Obecnością duchową, obecnością w intencjach błagalnych jesteś tu tak - jak na Watykanie” (12 czerwca 1987 r.).
Ilustracją prawdy o wyjątkowym związku Jana Pawła II z Częstochową było przyznanie mu przez Radę Miasta Honorowego Obywatelstwa. Tytuł ten otrzymał „w dowód uznania Jego autorytetu moralnego oraz miłości, wierności i głębokiego przywiązania mieszkańców Maryjnego Grodu”. Jak często podkreśla prezydent Tadeusz Wrona, Częstochowa jest pierwszym miastem w świecie, które zostało wyróżnione przyjęciem przez Jana Pawła II Honorowego Obywatelstwa.
Z biegiem lat synowskie oddanie i miłość pogłębiały się. Po 25 latach pontyfikatu abp Stanisław Nowak wyznawał wraz ze swoimi wiernymi, że „Jana Pawła II nie tylko wiarą pragniemy słuchać i starać się jego wskazania wypełniać, ale Go prawdziwe i szczerze kochamy”. Wtedy też podkreślił prawdę o „bardzo mocnym związaniu się Papieża z naszą archidiecezją” (Słowo z okazji 25-lecia Pontyfikatu Ojca Świętego).

Ojcowska troska i miłość

Z pewnością jest w tej głębokiej relacji nieprzeceniona zasługa samego Papieża, który od samego początku szeroko otwierał dla nas swe serce, darzył zaufaniem i pokazywał, jak bardzo wszyscy jesteśmy dla niego ważni. Kiedy po raz pierwszy przybył do Polski (1979 r.), był także wśród nas i wówczas usłyszeliśmy słowa: „Chciałem Was tutaj wszystkich najserdeczniej pozdrowić, ogarnąć myślą, sercem, pamięcią, modlitwą, jak tutaj stoicie, reprezentując Kościół diecezji częstochowskiej, przede wszystkim samą Częstochowę, stolicę tego Kościoła, ale także i wszystkie jego dekanaty, wszystkie jego regiony, odznaczające się własną specyfiką, chciałem pozdrowić Was wszystkich, wszystkich diecezjan, całą wspólnotę Ludu Bożego. (...) Chcę pozdrowić, pobłogosławić każdego i wszystkich. Każdy dom, każdy ludzki dom, każdy ludzki warsztat pracy”.
Tak ciepło i z troską, świadomy swej pasterskiej misji, Ojciec Święty zwracał się do nas, ilekroć tutaj pielgrzymował. Przemawiając w naszej katedrze w 1983 r., powiedział, że „ta świątynia jest równocześnie sercem Kościoła częstochowskiego. Do serca Polski katolickiej, do Jasnej Góry, idzie się przez to serce Kościoła częstochowskiego. Ja tak idę, ponieważ śladem Piotra mam związać na ziemi to, co jest związane w niebie, a wiąże się na ziemi Kościoły wobec swoich biskupów, wiąże się poprzez katedry, które stanowią serce wspólnoty diecezji”.
W tym miejscu, kiedy przywołujemy myśl o roli biskupów we wspólnocie Kościoła, podkreślmy fakt, że to właśnie z nominacji Jana Pawła II wspólnota Kościoła częstochowskiego otrzymała ordynariusza bp. Stanisława Nowaka (1984 r.) oraz trzech biskupów pomocniczych: Miłosława Kołodziejczyka (1978-1994 r.), Antoniego Długosza (1993 r.) i Jana Wątrobę (2000 r.).
Przez kolejne lata służby polski Biskup Rzymu konsekwentnie pokazywał, że chce być i jest z nami na ziemskiej drodze zdążania na spotkanie z Ojcem. Dziś wszyscy, każdy tak jak potrafi, chcemy dziękować Bogu za Jana Pawła II, który swój pontyfikat przeżywał razem z nami. Niech na zawsze pozostaną w naszych sercach Jego słowa: „Niech nasza droga będzie wspólna, niech nasza modlitwa będzie pokorna, niech nasza miłość będzie potężna, niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać” (Przemówienie w częstochowskiej katedrze 18 czerwca 1983 r.)
W czasie odbywającego się w Częstochowie VI Światowego Dnia Młodzieży (1991 r.), kiedy Papież otrzymał tytuł Honorowego Obywatela od Rady Miejskiej, powiedział: „Życzę Waszemu miastu, a mogę powiedzieć w tym wypadku «naszemu miastu», w sposób szczególny życzę wszelkiego rozwoju, podejmowania różnych zadań, takich jak to wielkie zadanie, któreście teraz przyjęli i z taką radością wypełnili, przyjmując tutaj młodzież z Polski całej i z tylu krajów europejskich i spoza Europy” (Przemówienie Ojca Świętego Jana Pawła II do Rady Miejskiej Częstochowy).