Reklama

Polska

"Adopcja Serca" - dzieci z Rwandy czekają na lepszą przyszłość

Program “Adopcja Serca” to dar serca dorosłego dla serca dziecka w Rwandzie, między którymi wytwarza się ogromna wieź emocjonalna, jak i materialna. Od ponad 20 lat Zgromadzenie Sióstr od Aniołów pomogło ogromnej rzeszy młodych ludzi odnaleźć nadzieję na przyszłość, skończyć szkołę podstawową, zawodową lub średnią. Niektórzy też mogli rozpocząć naukę na studiach - informuje na swoich stronach Caritas Polska.

[ TEMATY ]

Caritas

Afryka

Adopcja Serca

Agnieszka Bugała

Kto daje, otrzymuje jeszcze więcej – ta reguła sprawdza się na misjach

Kto daje, otrzymuje jeszcze więcej – ta reguła sprawdza się na misjach

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Jedno z miejsc, gdzie obecnie projekt jest realizowany znajduje się w Nyakanamie na północy kraju. W ramach programu od 1997 r. Zgromadzenie Sióstr od Aniołów niesie pomoc dzieciom wśród majestatycznych łańcuchów wulkanicznych.

Celem akcji jest przede wszystkim opłata czesnego w szkole, zaopatrzenie dzieci i młodzieży w przybory szkolne, mundurek szkolny oraz opłatę podstawowego ubezpieczenia i leczenia. Polskie i niemieckie rodziny adoptują na odległość dziecko, którego otrzymują zdjęcie, świadectwo szkolne i z którym utrzymują korespondencję. Dzięki temu nawiązuje się więź między rodzicem z Europy a dzieckiem z Afryki. Dziecko pozostaje w swoim środowisku i może zmieniać życie całego swojego otoczenia.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

– Myślę, że dla polskich czy niemieckich rodzin jest to wewnętrzna radość, że można na innym kontynencie pomóc dziecku rozwijać się normalnie, uczyć się, rozwijać swoje pasje, osiągać wykształcenie, zawód i przygotować sobie przyszłość, o której wcześniej mogli tylko marzyć – mówi s. Agnieszka Czajkowska, przełożona wspólnoty w Nyakinamie, odpowiedzialna za program „Adopcji Serca”.

Reklama

Nauka jest wielkim pragnieniem dzieci w Rwandzie. Mają świadomość, że bez niej będzie im trudniej znaleźć dobrą pracę i realizować swoje marzenia. Wielka tragedia w wielu rodzinach rozgrywa się, gdy dziecko po szkole podstawowej zda końcowy egzamin państwowy, ale z powodu braku środków nie może uczyć się dalej.

Ukończenie szkoły średniej lub zawodowej otwiera szersze perspektywy, umożliwia zdobycie niezależności ekonomicznej i skończeniu z orientowaniem się na pomoc z zewnątrz czy od rodzin zastępczych. Dzięki wykształceniu można zdobyć awans społeczny, a kobiety zyskują większą możliwość dobrego zamążpójścia.

Caritas Polska od lat wspiera działania Zgromadzenia Sióstr od Aniołów. W tegoroczną Niedzielę Miłosierdzia Bożego odbył się wyjątkowy koncert charytatywny, na którym wręczone zostały wyróżnienia „Ubi Caritas”. Z rąk dyrektora Caritas Polska ks. Marcina Iżyckiego, statuetkę św. Faustyny odebrała przełożona Zgromadzenia Siostra Maria Piątkowska. Jak podkreśliła: "Ta piękna i wspaniała praca nieustannie daje nam przekonanie, że pomagając i dając, tym bardziej jesteśmy obdarowywani".

2019-06-01 18:12

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Stolica Apostolska zabiega o umorzenie długów krajów afrykańskich

[ TEMATY ]

Watykan

Afryka

Unsplash

Stolica Apostolska wesprze kampanię na rzecz umorzenia zadłużenia krajów afrykańskich – zadeklarował kard. Peter Turkson, podczas afrykańskiego webinaru zorganizowanego przez kierowaną przez niego Dykasterię ds. Integralnego Rozwoju Człowieka. Podkreślił on, że kampania ta musi przebiegać na dwóch płaszczyznach.

Z jednej strony należy podjąć dialog z instytucjami finansowymi i rządami, a z drugiej, trzeba uruchomić odpowiedni system kontroli, aby zapewnić, że uwolnione w ten sposób zasoby finansowe zostaną przeznaczone rozwój, służbę zdrowia i edukację.
CZYTAJ DALEJ

„Znak Jonasza” w Ewangelii oznacza przede wszystkim osobę proroka

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pl.wikipedia.org

Jonasz głosi w Niniwie, grafika Gustawa Doré

Jonasz głosi w Niniwie, grafika Gustawa Doré
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
CZYTAJ DALEJ

Pusty dzban mojego życia

2026-02-26 09:12

[ TEMATY ]

rozważanie

rozważanie Słowa Bożego

Amata J. Nowaszewska CSFN

Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa

Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa

Wyszła z dzbanem na rękach po wodę. Zwyczajny obraz ludzkiego życia. Zmusiła ją życiowa potrzeba. O tej porze nikt nie wychodzi z domu, gdy słońce stoi w zenicie. Trudno też spotkać kogokolwiek na drogach czy ulicach. Jedynie podróżni zatrzymują się przy studniach, by zaczerpnąć wody. Nie chciała nikogo spotkać. Chciała być sama. To była dobra pora – nikt nie wychodził na zewnątrz, nikt nie widział, nikt nie pytał. Wszystko, co żyje, szuka cienia, jakiegoś schronienia przed upałem. A ona, ukradkiem, niezauważona, chciała szybko dojść do studni, tak by nikt jej nie zobaczył, nikt jej nie spotkał i skrycie wrócić szybko do domu.

Niosła ze sobą pusty dzban, tak jak niesie się swoje puste, poplątane życie. Pragnienia, których woda nie potrafi ugasić. Codzienne ludzkie doświadczenia i zmagania. Troski. Pustkę serca i samotność. Swoje pragnienia i głód, którego nikt nie potrafi nazwać. Idzie sama – wtedy, gdy nikt nie patrzy, nikt nie pyta, nikt nie ocenia.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję