Biała świeca Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom - symbol akcji prowadzonej przez Caritas w Polsce stała się ważnym elementem polskiego Bożego Narodzenia. W diecezji zielonogórsko-gorzowskiej adwentowa akcja zainaugurowana została w pierwszą niedzielę Adwentu i przeprowadzana jest już po raz dwunasty.
Świece Caritas rozprowadzane są w parafiach przed świętami Bożego Narodzenia, by podczas wigilijnej wieczerzy mogły zapłonąć w wielu domach. Płomyk tej świecy ma przypominać o tym, iż nie wszyscy mogą zasiadać przy stole w szczęściu i radości, dzielić się opłatkiem z najbliższymi. W wielu domach tradycją stało się umieszczanie świecy obok wolnego nakrycia, przygotowanego dla człowieka, który niespodziewanie może zapukać do naszych drzwi i prosić o gościnę. Świeca Caritas stała się symbolem otwartości na potrzeby bliźniego oczekującego od nas gestu życzliwości i pomocy. Owocem wigilijnego dzieła jest zawsze konkretne wsparcie udzielane dzieciom, które możliwe jest dzięki ofiarom przekazywanym przez osoby nabywające świece.
Ofiary składane za świece, zgodnie z wolą ofiarodawców, wykorzystane są na pomoc dzieciom. Caritas diecezjalna, jak co roku, przeznacza je na programy związane z organizacją wakacyjnego wypoczynku dzieci. Ofiary pozostające w parafii przeznaczane są na pomoc według lokalnych potrzeb (np. na zorganizowanie ferii zimowych, wakacji, dożywianie w szkołach, wspomaganie świetlic dla dzieci, pomoc rodzinom wielodzietnym). Co roku 10 gr od każdej świecy przekazywane jest do Caritas Polska na projekty pomocy dzieciom realizowane poza granicami naszego kraju. (m.in. w Ruandzie, Kongo, Białorusi, Ukrainie, Iraku). W tym roku Caritas Polska przekaże pieniądze na pomoc dzieciom w Afryce.
Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej od 1994 r. rozprowadziła już ponad milion wigilijnych świec. Akcja od początku spotkała się z serdecznym przyjęciem diecezjan i co roku przygotowywanych jest ok. 100 tys. świec. Podobnie jak w roku ubiegłym, Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej wydała broszurę okolicznościową, która bezpłatnie dołączana jest do dużych świec wigilijnych. W broszurze znalazły się m. in. informacje na temat tej kościelnej organizacji, polskie zwyczaje wigilijne oraz wywiad z Adamem Małyszem.
Wigilijne świece Caritas rozprowadzane są wyłącznie w parafiach i diecezjalnej sieci Księgarni św. Antoniego.
Za każdy gest pomocy i dobroci wszystkim osobom zaangażowanym w Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom 2005 Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej składa serdeczne Bóg zapłać.
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
