Reklama

Myśl na tydzień - bp Andrzej Jeż

03.08.2020 – 10.08.2020
Musimy więcej pokutować i prosić Boga o nowe, święte powołania, które uruchomią na nowo proces odrodzenia Polski, Europy i świata.

27.07.2020 – 03.08.2020
Trzeba głęboko wierzyć w sakrament małżeństwa, w siłę potężnej miłości między dwiema osobami, umacnianej przez Jezusa Chrystusa.

20.07.2020 – 27.07.2020
Rozbijanie jedności jest najbardziej bolesne w Kościele. Musimy odczuć, że jesteśmy jedną wspólnotą, mistycznym ciałem Chrystusa.

13.07.2020 – 20.07.2020
Czas epidemii może uczyć nas umiaru, dyscypliny i wolności wewnętrznej.

22.06.2020 – 29.06.2020
Ojczyzna jest dla nas darem, gdyż została tak drogo okupiona.

15.06.2020 – 22.06.2020
Eucharystia jest największym cudem świata, przez który Bóg staje się pokarmem dla człowieka.

01.06.2020 – 07.06.2020
Módlmy się swoim życiem, rozmawiajmy z Bogiem gdzie tylko możemy.

25.05.2020 – 31.05.2020
Wierzymy, że im bardziej dana osoba posiada osobistą świętość, tym bardziej jest skuteczna, mocą Ducha Świętego, w swojej modlitwie.

18.05.2020 – 24.05.2020
Miłość i nadzieja stanowią pierwsze, podstawowe i niezastąpione lekarstwo dla chorego. Poczucie sensu życia, świadomość bycia kochanym i potrzebnym, jest siłą napędową każdego procesu uzdrawiania człowieka.

16.03.2020 – 22.03.2020
Ważnym działaniem na rzecz ochrony życia jest duchowa adopcja dziecka poczętego. Wzywa ona do podjęcia modlitewnego wołania w intencji ocalenia zagrożonego życia w łonie matki.

09.03.2020 – 15.03.2020
To ważne, żebyśmy zawsze mieli świadomość odpowiedzialności za całą rodzinę ludzką, za każdego człowieka, który niezależnie gdzie żyje, ma dar nieśmiertelnej duszy i jest powołany przez Boga do nieśmiertelności.

02.03.2020 – 08.03.2020
Życie w łasce uświęcającej daje nam prawdziwą wolność, szczęście dzieci Bożych, czyste spojrzenie na siebie i cały świat.

17.02.2020 – 23.02.2020
Chrystus zawsze podkreślał: uderzajmy w grzech, a nie w osobę. Uderzając w grzech, możemy wyzwolić osobę z grzechu i wyprowadzić ją na wyższy poziom człowieczeństwa.

10.02.2020 – 16.02.2020
Eucharystia jest największym cudem świata, gdyż Bóg zniża się w niej do nas, abyśmy mogli się Go uchwycić i odpowiedzieć Mu swoją miłością.

03.02.2020 – 09.02.2020
Słowo Boże, którym karmimy się każdego dnia, prowadzi nas drogą poznania tego, w co należy wierzyć, czego należy pragnąć i co należy czynić.

10.12.2019 – 17.12.2019
Bóg ostatecznie obroni człowieka, chodzi jednak o to, abyśmy tu i teraz w pozytywny sposób pokazali piękno Bożego zamysłu wobec rodziny i małżeństwa.

04.12.2019 – 10.12.2019
Niech powstające przed nami współczesne trudności i trudne wyzwania tym bardziej mobilizują nas do oczyszczania siebie z grzechu i odnowy duchowej.

27.11.2019 – 03.12.2019
Każdy czas jest czasem właściwym, owym kairos, w którym Bóg działa skutecznie przez Kościół. Nie możemy się tylko zatrzymać na drodze ewangelizacji; nie możemy się zniechęcić przeciwnoś- ciami.

19.11.2019 – 26.11.2019
My, chrześcijanie nie prowadzimy z nikim wojny ani nikogo nie odrzucamy. My bronimy człowieka, nawet gdy wchodzimy z nim w silny dyskurs.

12.11.2019 – 19.11.2019
W naszych sercach jest wiele obaw o przyszłość. W tych zmaganiach zaczerpnijmy moc z wiary, która łączy nas z Bogiem.

05.11.2019 – 12.11.2019
Jeśli wytrwale modlimy się o umocnienie naszej wiary, to zostajemy włączeni w prośbę Jezusa.

29.10.2019 - 05.11.2019
Traktujcie modlitwę jako wielki dar i przywilej. Warto mieć pragnienie, by nawet jedną osobę przyprowadzić do Chrystusa.

2019-10-29 07:19

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czy potrafisz dziękować?

Obyś żył w ciekawych czasach!” – to życzenie niejeden raz każdy z nas usłyszał. I nagle okazało się, że żyjemy w świecie, o którym nawet nam się nie śniło...

Ludzki „wynalazek”, kara Boża, koniec świata, wojna gospodarcza, dopust Boży, eksperyment globalny, teatr III wojny, to tylko niektóre określenia odnoszące się do nowej rzeczywistości. Nagle ten „rozpędzony” świat – zatrzymał się i zapewne dla wielu był to „koniec świata”. Starsi często powtarzają, że nawet w czasie wojny i okupacji mogli uczestniczyć w liturgii świąt Wielkiej Nocy. Tym razem i to nie było możliwe.

Należę do tych, którzy wierzą, że to trudne doświadczenie będzie początkiem zmiany nastawienia do Boga, Kościoła i nawrócenia. I pewnie takie przypadki mają miejsce. Jednak czytając komentarze pod tematami religijnymi, poruszanymi w internecie, trudno znaleźć potwierdzenie dla takich zachowań. Z drugiej strony czas pandemii uświadomił nam, jak bardzo siebie potrzebujemy, jak trudno jest żyć samemu.

W tej nowej rzeczywistości łatwo także dostrzec, że wiara to ogromny dar. „Z wiarą góry przenosimy, a bez wiary o źdźbło się przewracamy” – stwierdza Soren Aabye Kierkegaard. Nam, wierzącym wiara daje poczucie Opatrzności Bożej. Pomaga na co dzień normalnie żyć. Ukierunkowuje na życie wieczne. Pozwala wreszcie z dystansem podchodzić do tej trudnej i niezrozumiałej rzeczywistości. I dlatego w czerwcu, w miesiącu w sposób szczególny poświęconym Sercu Jezusowemu, jeszcze bardziej pragniemy zbliżyć się do Jezusa, który zapewnia podstawową potrzebę każdego człowieka – potrzebę miłości – „Moje Boże Serce płonie tak silną miłością ku ludziom…” – czytamy w pierwszym objawieniu Jezusa św. Małgorzacie Marii Alacoque.

Człowiek, który jest kochany, więcej dostrzega, rozumie i potrafi za wszystko dziękować. Dzisiaj, kiedy przeżywamy kolejne Święto Dziękczynienia, zadajmy sobie pytania; czy ja mam za co Bogu dziękować, czy dostrzegam sens okazywania wdzięczności, przekazywania podziękowań? Bo jako naród dziękujemy na pewno za: wiarę i chrzest, wolność, świętych rodaków, codzienny chleb, Opatrzność Bożą... A czy potrafię, zgodnie z przesłaniem: „Bogu dziękujcie (…). Ducha nie gaście” (por. 1 Tes 5,18-19), dziękować za doświadczenie pandemii?

CZYTAJ DALEJ

To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie

Niedziela Ogólnopolska 32/2017, str. 33

[ TEMATY ]

wiara

homilia

Graziako

Giovanni Bellini „Przemienienie Pańskie” (fr.), 1455 r.

Przemienienie Jezusa to znak potwierdzający, kim On jest naprawdę. Tak przyjęli ów znak i go zapamiętali apostołowie Piotr, Jakub i Jan, naoczni świadkowie tego wydarzenia. We fragmencie Drugiego Listu św. Piotra, przytoczonym w Liturgii jako drugie czytanie, wyraża się niezłomna pewność: „Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale nauczaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości”. Dzieło ewangelizacji od początku karmi się pamięcią o tym, co stało się udziałem pierwszych uczniów i wyznawców Jezusa Chrystusa. Na takim gruncie wyrosła również nadzieja na Jego powtórne przyjście, kiedy objawi się w mocy i chwale.

„Góra wysoka, osobno”, jak napisał św. Mateusz, bądź „góra święta”, jak ją określił św. Piotr w Drugim Liście, to, zgodnie z odwieczną tradycją chrześcijańską, góra Tabor, w środkowej Galilei. Po obu stronach ołtarza w zbudowanej na jej wierzchołku okazałej świątyni umieszczono piękne mozaiki wyobrażające cztery kluczowe przemiany. Pierwsza nawiązuje do Betlejem, gdzie „Syn się nam narodził”. Bóg stał się człowiekiem, co na zawsze odmieniło losy ludzkości. Druga kieruje wzrok na Wieczernik, gdzie została ustanowiona Eucharystia. Chleb i wino, stając się Ciałem i Krwią Pana, stanowią pokarm wierzących na życie wieczne. Trzecia przemiana wskazuje na Kalwarię. W czasach Starego Testamentu po nieociosanych kamieniach ołtarza świątyni jerozolimskiej spływała krew zwierząt ofiarnych, lecz zbawcza krew Jezusa, która spłynęła podczas Jego ukrzyżowania, położyła temu kres, gdyż On sam stał się Barankiem ofiarnym. Czwarta przemiana ukazuje pusty grób. „Zmartwychwstał, nie ma Go tutaj!” – to wołanie obwieszcza zwycięstwo życia nad śmiercią, miłości nad nienawiścią, Boga nad siłami zła.

Przemienienie Pańskie jest wpisane w całą historię zbawienia i łączy najważniejsze miejsca, które wyznaczają życie i los Jezusa: Betlejem, Wieczernik, Kalwarię i pusty grób. Wraz ze spełnieniem się tajemniczej wizji proroka Daniela, ukazującej wieczne panowanie Syna Człowieczego, objawiła się prawdziwa tożsamość Jezusa. Jego ukazanie się wraz z Mojżeszem i Eliaszem wyjaśnia oraz wieńczy długi etap Starego Testamentu. Otwiera też na radykalnie nowe działanie Boga, którego zasadnicze znamię stanowi rozszerzenie planu zbawienia na całą ludzkość, czyli „wszystkie narody, ludy i języki”. Prorok Daniel zapowiadał: „Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”.

Królewski charakter władzy Boga, sławiony również w psalmie responsoryjnym, podkreślają słowa: „Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa, a wszystkie ludy widzą Jego chwałę”.

W święto Przemienienia Pańskiego na całym świecie, wszędzie tam, gdzie Ewangelia dotarła i została przyjęta, brzmi wezwanie: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie”. Bóg jest jedyny, lecz istnieje jako Ojciec i Syn, i Duch Święty.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Watykan: nie wolno zmieniać formuły Chrztu św.

2020-08-06 12:42

[ TEMATY ]

chrzest

mylu/fotolia.com

Kongregacja Nauki Wiary stwierdziła, że chrzest udzielany z użyciem formuły „My ciebie chrzcimy, w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” nie jest ważny i musi być powtórzony.

W dokumencie podpisanym przez prefekta Kongregacji Nauki Wiary, kard. Luisa Ladarię, SJ oraz sekretarza tej dykasterii, abp. Giacomo Morandi, a zaaprobowanym przez Ojca Świętego, podkreślono, że wszelkie zmiany formuły Chrztu św. są sprzeczne z nauczaniem Kościoła, który stwierdza, że „gdy ktoś chrzci, sam Chrystus chrzci” (Sob. Watykański II, konst. Sacrosanctum Concilium, n. 7.) i to sam Pan działa w udzielanym sakramencie.

Przypomniano jasne nauczanie Soboru: „nikomu innemu, choćby nawet był kapłanem, nie wolno na własną rękę niczego dodawać, ujmować ani zmieniać w liturgii” (tamże, 22 § 3), zaś kapłan musi mieć przynajmniej wolę czynienia tego, co czyni Kościół. Nie może działać w imieniu innych osób, jak tylko w imię Chrystusa, jako znak Jego obecności w udzielanym sakramencie. Inna formuła oznacza brak zrozumienia samej natury posługi kościelnej, która jest zawsze służbą Bogu i Jego ludowi, a nie sprawowaniem władzy, która dopuszcza się wręcz manipulowania tym, co zostało powierzone Kościołowi przez akt należący do Tradycji – przypomniała Kongregacja Nauki Wiary.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję