Reklama

Polska

Rzecznik Episkopatu: W Nowym Roku powierzajmy się Maryi – Matce wierzących

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki, którą obchodzimy 1 stycznia w Kościele to najstarsze maryjne święto. Pierwszy dzień Nowego Roku przypomina, że Maryja jest naszą duchową Matką. Jezus w swoim testamencie z krzyża, wybrał Maryję na Matkę wszystkich wierzących. Powierzajmy jej nasze życie i sprawy – podkreślił rzecznik Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik.

[ TEMATY ]

nowy rok

ks. Paweł Rytel‑Andrianik

Episkopat.news

Ks. Paweł Rytel-Andrianik

Dodał, że Maryja jest niezwykle ważna w życiu wierzących: „Chcemy być blisko niej, do niej zwracamy się ze swoimi sprawami i to ona prowadzi nas do Jezusa” – powiedział. Ks. Rytel-Andrianik. Zaznaczył: „Potrzebujemy bliskości Maryi, dlatego pielgrzymujemy na Jasną Górę, która jest duchową stolicą Polski i do innych sanktuariów. Pokazuje to chociażby rosnąca liczba pielgrzymów przybywająca na Jasna Górę. W 2019 do sanktuarium jasnogórskiego przybyło niemal 4,5 mln pielgrzymów”.

Rzecznik Episkopatu zaznaczył też, że św. Jan Paweł II zachęcał do tego, by naśladować Maryję w ufności i pełnieniu woli Bożej.

Reklama

„Od Maryi jako naszej duchowej Matki uczmy się zaufania i siły zawierzenia. Nie miała w życiu łatwo. Musiała emigrować do Egiptu, wypełniała codzienne obowiązki rodzinne i była uboga. Przeżyła mękę oraz tragiczną śmierć syna, później została pod opieką św. Jana. Zaufanie Bogu było jej siłą” – powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik.

Rzecznik Episkopatu Polski przypomina też: „Obchodzona dziś Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki jest świętem nakazanym. Wierni są więc zobowiązani do uczestnictwa we Mszy Świętej”. Dodaje, że tego dnia można uzyskać odpust zupełny za publiczne odmówienie hymnu „O Stworzycielu, Duchu przyjdź” w celu uproszenia błogosławieństwa Bożego na cały rok.

2020-01-01 09:57

Ocena: +3 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rzecznik Episkopatu: ambony kościelne służą wyłącznie do głoszenia Słowa Bożego

Msze św., nabożeństwa i liturgie są czasem rzeczywistego spotkania człowieka z Bogiem, budowania wspólnoty, pogłębiania wiary i korzystania z sakramentów. Ambona nie może służyć do żadnych innych celów niż głoszenie Słowa Bożego, przekazywanie nadziei i nauczania Kościoła katolickiego – podkreślił rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik.

Rzecznik Episkopatu zaznaczył, że biskupi już w 2005 r. we wskazaniach KEP do nowego wydania Odnowionego Wprowadzenia do Mszału Rzymskiego zwracali uwagę, że „ambony nie powinno się wykorzystywać do wystąpień (przemówień), które nie są związane z proklamacją Słowa Bożego”.

„Katolicy, oczywiście tak jak inni obywatele, mają prawo do czynnego zaangażowania w politykę dla dobra wspólnego, ale kościoły nie są miejscami, w których mogą być podejmowane działania z tym związane."

"Chrześcijanie od ponad dwóch tysięcy lat głoszą prawdę o miłości Boga do każdego człowieka, niezależnie od jego życiowej sytuacji. Kościół nikogo nie wyklucza ze swej wspólnoty, ale stawia także do realizacji konkretne wymagania, które wskazuje Dekalog, Ewangelia, nauka społeczna Kościoła katolickiego, a potwierdzają je kolejni papieże” - powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik.

Rzecznik Episkopatu podkreślił również, że Kościół nie może angażować się w żadną z kampanii wyborczą, gdyż nie jest to jego rolą. „Jeżeli w jakimś miejscu, w kościele lub budynku parafialnym, pojawia się przypadek agitacji wyborczej, należy uznać to za naganne i niezgodne z misją Kościoła, którą jest głoszenie Ewangelii każdemu człowiekowi, niezależnie od poglądów politycznych. Świątynie nie są miejscami do uprawiania polityki, ale – jak podkreślał Jezus Chrystus – są domami modlitwy” – dodał.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: dziś uroczystości upamiętniające Rzeź Woli, największą jednorazową masakrę ludności cywilnej w Europie

2020-08-05 11:38

[ TEMATY ]

Warszawa

zabójstwo

ekai.pl

Marsz Pamięci, upamiętniający 76. rocznicę wymordowania 50 tys. cywilnych mieszkańców Woli przez Niemców w trakcie Powstania Warszawskiego, rozpocznie się dziś, 5 sierpnia, o godz. 19.00, u zbiegu ul. Leszno i al. Solidarności. W związku z sytuacją epidemiologiczną weźmie w nim udział ogranoczona liczba uczestników.

Rzeź Woli stanowiła bezpośrednią realizację rozkazu Adolfa Hitlera, nakazującego zburzenie Warszawy i wymordowanie wszystkich jej mieszkańców. W trakcie masakry, której punkt szczytowy przypadł w dniach 5–7 sierpnia 1944, zamordowano od 30 tys. do 65 tys. cywilnych mieszkańców Woli. Była to największa jednorazowa masakra ludności cywilnej dokonana w Europie w czasie II wojny światowej. Historyk Norman Davies uznał 5 i 6 sierpnia 1944 r. za „dwa najczarniejsze dni w historii Warszawy. Żaden ze sprawców ludobójstwa dokonanego na Woli nie został po wojnie pociągnięty do odpowiedzialności karnej.

5 sierpnia 1944 od godzin porannych na Woli trwała rzeź polskiej ludności cywilnej. Wypełniając rozkaz Hitlera esesmani i policjanci mordowali bez względu na wiek i płeć każdego schwytanego Polaka. Masowo rozstrzeliwano mieszkańców zdobytych kwartałów. Zbiorowym egzekucjom towarzyszyły gwałty na kobietach oraz masowa grabież. Cywilów, których nie zamordowano od razu, pędzono w charakterze „żywych tarcz” na powstańcze barykady. Dzień ten przeszedł do historii Woli jako „czarna sobota”.

Początkowo ludność Woli mordowano w sposób chaotyczny i bezładny – w mieszkaniach, w piwnicach, na podwórzach kamienic, na ulicach. Szereg domów podpalono, a uciekającą w panice ludność ostrzeliwano z broni maszynowej. Ukrywających się w piwnicach cywilów zabijano przy użyciu granatów. Dochodziło także do zakłuwania bezbronnych bagnetami, zakopywania rannych żywcem, roztrzaskiwania głów niemowlętom, czy wrzucania małych dzieci wraz z matkami do płonących budynków.

W drugiej połowie dnia ludność dzielnicy w bardziej zorganizowany sposób spędzano do kilku wyselekcjonowanych miejsc egzekucji przy ulicach Wolskiej i Górczewskiej, gdzie ich mordowano zazwyczaj strzałem w tył głowy lub przy użyciu broni maszynowej. Nierzadko prowadzeni na stracenie ludzie byli zmuszani do wspinania się na stos ciał osób zamordowanych przed nimi. Świadkowie wspominali, że w takich miejscach zwały trupów sięgały niekiedy ok. 25-35 metrów długości, 15-20 metrów szerokości i 2 metrów wysokości.

5 sierpnia ofiarą rzezi padli także pacjenci i personel wolskich szpitali. W godzinach popołudniowych żołnierze niemieccy wkroczyli na teren Szpitala Wolskiego przy ul. Płockiej. Likwidacja Szpitala Wolskiego przyniosła ponad 360 ofiar. W gronie zamordowanych znalazło się 60 pracowników, w tym sześciu lekarzy, oraz 300 pacjentów.

W ręce Niemców wpadł też kompleks budynków Szpitala św. Łazarza. Żołnierze podpalili szpital, a większość przebywających w nim Polaków rozstrzelali lub wymordowali za pomocą granatów. Liczba ofiar masakry dokonanej przez Niemców w Szpitalu św. Łazarza jest szacowana na ok. 1200, gdyż schroniło się tam wielu mieszkańców. W gronie zamordowanych znalazło się m.in. jedenaście sanitariuszek z patrolu sanitarnego Obwodu AK „Wola” (w tym dziesięć nastoletnich harcerek z drużyny im. Emilii Plater), a także siedem sióstr benedyktynek.

W nocy z 5 na 6 sierpnia Niemcy otrzymali znaczne posiłki. W myśl rozkazu von dem Bacha mieli oszczędzać kobiety i dzieci, nadal obowiązywał ich rozkaz rozstrzeliwania wziętych do niewoli powstańców oraz polskich mężczyzn-cywilów. 6 sierpnia zamordowano na Woli około 10 tys. Polaków. Ofiarą masakry padli m.in. mieszkańcy zdobytych tego dnia domów przy ulicach Chłodnej, Leszno, Towarowej i Żelaznej. Kontynuowano także masowe rozstrzeliwanie cywilów w opanowanych uprzednio kwartałach. Zbiorowym egzekucjom nadal towarzyszyły gwałty, grabieże i palenie domów.

6 sierpnia głównym miejscem kaźni stał się skład maszyn rolniczych fabryki Kirchmajera i Marczewskiego na Wolskiej. W gronie ofiar znaleźli się m.in. mieszkańcy domów przy ulicach Krochmalnej, Płockiej i Towarowej oraz około 50 Żydów greckich, węgierskich i rumuńskich z obozu KL Warschau przy ul. Gęsiej, uwolnionych dzień wcześniej przez AK. W nocy 5/6 sierpnia na terenie składu zamordowano także ponad 20 redemptorystów przyprowadzonych z klasztoru przy ul. Karolkowej. Łącznie w czasie rzezi Woli zginęło 30 redemptorystów z tego klasztoru – w tym 15 ojców, 9 braci koadiutorów, 5 kleryków i 1 nowicjusz.

6 sierpnia masowe egzekucje mieszkańców Woli były przeprowadzane przez Niemców również w fabryce Franaszka, gdzie zginął m. in. ojciec i inni członkowie rodziny abp. Henryka Hosera. Po południu Niemcy oraz żołnierze jednego z batalionów azerbejdżańskich wtargnęli do Szpitala Karola i Marii przy ul. Leszno 136. Szpital został spalony, a od 100 do 200 ciężko rannych i chorych zostało zamordowanych.

6 sierpnia z kościoła św. Wojciecha skierowano pierwszy transport do obozu przejściowego w Pruszkowie. Znalazło się w nim około 5 tys. ocalałych z rzezi mieszkańców Woli, którzy pieszo musieli pokonać blisko piętnastokilometrową trasę. Transport dotarł do obozu 7 sierpnia w godzinach porannych. Tego dnia pognano również do Pruszkowa kilka tysięcy polskich cywilów przetrzymywanych dotąd w halach warsztatów kolejowych na Moczydle. Po drodze Niemcy wyciągali z tłumu młodych mężczyzn, których rozstrzeliwali na miejscu.

7 sierpnia Niemcy zdobyli gmach sądów na Lesznie, a także opanowali rejon ulic Chłodnej i Elektoralnej oraz Hale Mirowskie i plac Żelaznej Bramy, gdzie oddziały niemieckie dopuściły się szeregu mordów. Jednym z głównych miejsc kaźni stały się Hale Mirowskie, gdzie między 7 a 8 sierpnia rozstrzelano ok. 700 osób. Niemcy kontynuowali także egzekucje na opanowanych w poprzednich dniach terenach Woli – m.in. w okolicach kościoła św. Wawrzyńca. 7 sierpnia zamordowano na Woli w sumie ok. 3800 Polaków.

Trwało jednocześnie wysiedlanie ludności stolicy. Płonącymi ulicami, wśród stosów trupów, tysiące mieszkańców Woli, Powiśla i Śródmieścia Północnego pognano do kościoła św. Wojciecha, a stamtąd na Dworzec Zachodni lub do Włoch, skąd wysiedleńcy byli następnie wywożeni do obozu w Pruszkowie. Towarzyszyła temu masowa grabież oraz gwałty na kobietach. Prawdopodobnie 7 sierpnia zginął na terenie Woli ks. płk Tadeusz Jachimowski ps. „Budwicz”, naczelny kapelan Armii Krajowej. Nagminnie mordowano także osoby ranne, chore i niedołężne, które opóźniały marsz lub nie miały siły iść dalej.

Począwszy od 8 sierpnia tempo akcji eksterminacyjnej ludności cywilnej na Woli wyraźnie zmalało.

Po wojnie zinwentaryzowano miejsca straceń na Woli, oznaczając je w większości wypadków piaskowcowymi tablicami. Przez długi czas nie podejmowano jednak innych działań na rzecz uczczenia ofiar ludobójstwa. Co więcej, w czasach PRL zlikwidowano wiele stawianych oddolnie znaków pamięci, w szczególności zawierających elementy symboliki religijnej.

Działania na rzecz upamiętnienia dokonanego na Woli ludobójstwa nabrały intensywności na początku XXI wieku. Obecnie zamordowanych mieszkańców dzielnicy upamiętniają, m. in.: pomnik Ofiar Rzezi Woli dłuta Ryszarda Stryjeckiego, odsłonięty w 2004 r. przy rozwidleniu ulic Leszno i al. „Solidarności”; plac Męczenników Warszawskiej Woli – niewielki ogrodzony placyk przylegający do kościoła i klasztoru oo. redemptorystów przy ul. Karolkowej, poświęcony w sierpniu 2000 r. oraz ośmiometrowy stalowy krzyż przy Górczewskiej 32. Osobna ekspozycja nt. Rzezi Woli obecna jest w Muzeum Powstania Warszawskiego. Rzeź Woli upamiętnia też 49 piaskowych tablic, umieszczonych na murach budynków w różnych punktach dzielnicy.

W 2010 roku Rada m.st. Warszawy ustanowiła 5 sierpnia Dniem Pamięci Mieszkańców Woli.

Hołd ofiarom cywilnym Woli prezydent Andrzej Duda złożył 1 sierpnia.

CZYTAJ DALEJ

Bp Piotrowski do pielgrzymów: tam, gdzie jest Eucharystia, tam jest prawdziwy Kościół

2020-08-06 11:03

[ TEMATY ]

bp Jan Piotrowski

TER

Bp Jan Piotrowski

Tam, gdzie jest Eucharystia – nawet jeśli zgromadzenie jest niewielkie, tam jest prawdziwy Kościół, doświadczony w wierze – mówił dzisiaj bp Jan Piotrowski w bazylice wiślickiej, podczas Mszy św. inaugurującej 39. Pieszą Pielgrzymkę Kielecką na Jasną Górę.

W homilii biskup kielecki zachęcał do gorliwości w odnawianiu życia eucharystycznego, ale i do roztropnych zachowań w czasie pandemii, przypominał także ograniczenia, które na wszelkie przejawy życia nakładają szczególne okoliczności wynikające z COVID-19.

Zauważył, że pielgrzymi wyruszający na pątniczy szlak na Jasną Górę od 39 lat gromadzą się u stóp Matki Bożej Łokietkowej Uśmiechniętej, lecz w tym roku „realizacja tego pielgrzymiego wydarzenia ma inną dynamikę”. Zaznaczył, że „roztropność nakazuje, byśmy z pokorą przyjęli obecne możliwości”, wskutek których, pod hasłem „Oto wielka tajemnica wiary”, będą pielgrzymować sztafetowo dwie grupy, które złączy przeżywanie Eucharystii.

Właśnie na wspólnotową Eucharystię bp Piotrowski położył szczególny nacisk. Podkreślił także, że w „niczym nie ucierpi formacja duchowa”, gdyż codziennie będzie Msza św., Słowo Boże, konferencje, które będzie głosił ks. Leszek Starczewski – proboszcz ze Złotnik. W uczestnictwie w tych formach pielgrzymowania pomogą media diecezjalne. Dzięki nim, jak zauważył biskup, można było wziąć udział w wielu ważnych wydarzeniach diecezjalnych przez cały czas trwania pandemii.

- Potrzeba nam też odrobinę odwagi, aby wyjść na pielgrzymi szlak, choć roztropność jest wielką cnotą. Nie bójcie się maseczek, i wy też, bracia kapłani – zalecał bp Piotrowski.

Przypominał także mocno zmienione życie Kościoła, przez cały Wielki Post, Triduum Paschalne oraz „życie eucharystyczne przeniesione do środków społecznego przekazu”. – Świat Bożej miłości nie jest jednak światem wirtualnym – podkreślił. Zachęcał, aby na pielgrzymim szlaku z wiarą nieść intencje osobiste, rodzinne, społeczne i „aby serca były ewangelicznie pojemne”. - Jedną z głównych intencji, którą wam polecam, jest prośba o nasze eucharystyczne uzdrowienie, ze świadomością, że Eucharystia jest sercem naszego chrześcijańskiego życia – mówił biskup kielecki. Apelował o wytrwałą wiarę, nie tylko o „nowoczesne patrzenie na świat”.

- Skutki koronawirusa będziemy leczyć przez lata, ale Jezus Eucharystyczny jest naszą mocą – podkreślał w słowie do pielgrzymów.

W czwartek 6 sierpnia rano pielgrzymka wyrusza na szlak.

Wprowadzono ograniczenie wiekowe od 18 do 65 roku życia. Wszystkich pozostałych proszono o włączanie się w grupę duchową. Materiały są udostępniane na stronie internetowej pielgrzymki.

Każda grupa pielgrzymkowa liczy do 50 osób. Pielgrzymom towarzyszy pieśń „Od miłości do świętości” autorstwa ekspolicjantki i poetki, Anny Zielińskiej-Brudek.

Zwykle w pielgrzymce kieleckiej uczestniczyło 1500-2000 osób. Pielgrzymi mają do przebycia ok. 200 km. Tradycją jest udział w pielgrzymce kolejnych biskupów kieleckich. Z tegoroczną pielgrzymką idzie bp Jan Piotrowski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję