Ks. Marek Jurzyk: - Podczas uroczystego ingresu Księdza Biskupa wezwania modlitwy wiernych odczytywane były aż w dziesięciu różnych językach. Było to wyraźnym znakiem etnicznego zróżnicowania katolików diecezji Joliet. Czy nie stanowi to dla Ekscelencji zaskoczenia?

Bp Piotr Sartain: - Nie. Takie przecież są Stany Zjednoczone. Jest tu wiele kutur i wiele języków. To zróżnicownanie jest czymś całkowicie naturalnym. Muszę jednak przyznać, że nie było ono tak znaczne w diecezji Little Rock w Arkansas, której dotychczas pasterzowałem. W ogóle Południe jest inne. Jest to rejon bardziej tradycyjny, bardzo chrześcijański, choć katolicy stanowią tam niewielki procent mieszkańców, ok 2,5. Cały stan Arkansas, który wchodzi w skład Little Rock posiada trochę ponad 100 tys. wiernych, a więc sześć razy mniej niż w samej tylko diecezji Joliet.

- Czy zrównicowanie kulturowe, etniczne, narodowościowe i językowe diecezji Joliet i całego amerykańskiego Kościoła nie stanowi zagrożenia dla jedności tego Kościoła?

- Oczywiście, że nie! Wręcz przeciwnie, stanowi to o jego bogactwie i żywotności. Mówił o tym wielokrotnie Jan Paweł II i podkreślają to liczne dokumenty Kościoła. W Kościele jest miejsce na budowanie wiary zgodnie duchowością narodu czy kultury, z której wywodzą się wierzący.

- Z tych słów ucieszy się zapewne kilkudziesięcznotysięczna rzesza katolików naszej diecezji, dla których głównym językiem wiary jest język polski. Przypomnę, że duszpasterstwa dla Polaków istnieją w Joliet, Romeoville, Lombard, Wood Dale i Bensenville. Jak się wydaje, nie są to ośrodki polonizacji, ale ewangelizacji.

- I dobrze. Zachowując rodzime tradycje i zwyczaje, nie należy nigdy zapomnieć, iż akcent musi być położony na głoszenie Ewangelii, na budowanie dojrzałych postaw wiary, wchodzenia w głębię czy ujmując to bardziej biblijne „wypływania na głębię”.

- Dziekuję serdecznie za rozmowę i ufam, że Ekscelencja będzie mógł z łatwością odkryć polskie wspólnoty w naszej diecezji jako żywe i energiczne ośrodki wiary.