Pan Bóg, aby wypróbować i poznać przez 40 dni, jakie jest twoje i moje chrześcijaństwo i co tak naprawdę jest warte, daje nam Wielki Post. - tłumaczy znajomy Ksiądz.
Tymczasem w piątkowy wieczór w miastach i miasteczkach naszej diecezji - od Sandomierza po Janów Lubelski, od Staszowa po Ostrowiec Świętokrzyski, nikt specjalnie nie przejmuje się Wielkim Postem. Dyskoteki, bary, restaracje pełne katolików. Śmiechy, przekomarzania, wrzawa. Im dalej w noc, tym huczniej. A przecież spora grupa tych ludzi pójdzie w niedzielę do kościoła. Nie ich więc należy zapytać: - Powiedz mi jak pościsz, a powiem ci kim jesteś.

Głos Pasterza

„Skutecznym środkiem do uszlachetnienia naszego serca i umysłu, uporządkowania niewłaściwych przyzwyczajeń oraz pokuty za grzechy jest post. Pojmujemy go z reguły jako abstynencję od pokarmów mięsnych oraz spożywanie posiłku w mniejszych ilościach. Post może się jednak okazać pożyteczny również w innych obszarach naszego życia. Warto będzie zrezygnować z gadulstwa, zadbać o skromność w ubiorze i sposobie bycia, zrezygnować z rozrywki i zaspokajania wszystkich swoich pragnień. Zróbmy sobie uczciwy rachunek sumienia i poświęćmy więcej czasu sprawom ducha” - pisze w liście na Wielki Post ordynariusz sandomierski bp Krzysztof Nitkiewicz. To motto naszych rozważań.

Głos ludu

- Pzeczytam gdzieś, że post ma tylko wtedy sens, gdy łączy się z Jezusem. Inaczej jest zwyczajną głodówką i nie ma po co dorabiać do tego ideologii. Samo odmawianie sobie czegoś, jeśli nie ma w nas wewnętrznej intencji, też psu na buty... - Hanka, nastolatka z Sandomierza, nie chodzi w piątki na imprezy. Nie tylko w Wielki Post, ale w ogóle. Nie ona jedna zresztą. Ma przyjaciół, którzy postępują podobnie. I zupełnie nie przejmują się tym, co gadają za ich plecami. - Post zbliża mnie do Boga, ale - co czasem trudniejsze - także do drugiego człowieka - powie mądrze 16-letnia Hanka.
Pan Aleksander, emerytowany nauczyciel fizyki, mówi, że odebrał wychowanie, w którym samodyscyplina była fundamentalną sprawą. Tego uczył potem swoje dzieci i wpajał swoim uczniom. - Nasz wysiłek, nasz post, jest tylko wtedy logiczny, gdy będzie podjęty z Jezusem. I musi kosztować. Gdy post jest potraktowany przedmiotowo - tzn. bo tak robią wszyscy, bo taki zwyczaj, bo inaczej Pan Bóg mnie pokarze - taki post się nie liczy...
Alicja, prowadzi dom, wychowuje trójkę dzieci: - Poszczenie w każdy piątek Wielkiego Postu pozwala mi na wzięcie samej siebie w ryzy. Mam uczucie, że żyję wtedy inaczej, bardziej świadomie... Bo odmawianie sobie czegoś, co sprawia przyjemność, jest naprawde bardzo trudne. Człowiek sam dla siebie potrafi być taki wyrozumiały i ustępujący. Dlatego mówię sobie „nie”. I nie zniechęcam się, jak czasem skuszę. Podejmuję post dalej...

Czy można zmarnować post?

Zdania Janusz, zawodowego kierowcy w Tarnobrzegu, tak. - Życiowe wiraże, kłopoty, codzienne smutki, cierpienia zawsze ofiarowuję w czyjejś intencji. Nauczył mnie tego wiele lat temu stary ksiądz katecheta. Wyrzeczenie zawsze trzeba ofiarować Jezusowie - mówił. - Inaczej, marnujemy je... To samo z postem. Zawsze mam jakąś intencję poszczenia. Powiem wam otwarcie - wtedy jest łatwiej wytrwać. Namawiam więc czytelników „Niedzieli” na takie właśnie poszczenie - choćby w czyjejś intencji. Od razu post nabiera innego znaczenia.

A jak pościć?

Techniki poszczenia: w piątki tylko, czy może także w środy, jak czynią niektórzy z nas? Czy jedynie o chlebie i wodzie przez cały dzień, a może wystraczy nie jeść mięsa i ograniczyć wielkość posiłków? Zrezygnować z ulubionej kolacji przed telewizorem? A jak dopadnie nas grypa, obowiązuje post?
- Podczas modlitwy pytam Pana Boga, jaki post mam wybrać i zawsze dostaję odpowiedź... - opowiada starsza pani, spotkana na progu katedry.
Nasz kolega redakcyjny zachwala post ścisły, o ile oczywiście zdrowie na taki pozwala.
- W Popielec i w każdy piątek Wielkiego Postu jem tylko chleb i piję jedynie niegazowaną wodę. Do tego bardzo istotna sprawa - piątkowe uczestnictwo we Mszy św. Pokarm Życia, Chleb eucharystyczny jest nieodłącznym składnikiem mojego wielkopostnego piątku. I w taki dzień, jak w żaden inny, powraca do mnie prawdziwy, czysty smak chleba - trochę jak w dzieciństwie. Czuję się wspaniale, jakby podwójnie oczyszczony...
Od młodych ludzi słyszę o poście - ich zdaniem megaradykalnym: - Jeśli stać cię na prawdziwy post, to zrezygnuj nie z durnych słodyczy, ale z tego, co naprawdę kręci twoim życiem! Rzucamy wyzwanie: zrezygnujmy na 40 dni z Facebooku i Youtuba, albo GG!
- Ofiaruj takie wyrzeczenie Panu Bogu, a zobaczysz co zacznie się dziać z twoim życiem...
Inny młodzieniec, licealista z Sandomierza, dodaje: - Bycie dobrym i miłym dla osoby, której szczerze niecierpię, to dla mnie znacznie trudniejsze wielkopostne wyrzecznie, niż np. nie jeśc czekolady przez 40 dni...
- Dla niektórych odejście od telewizora na czas postu, to byłaby dopiero kara. Moi rodzice na przykład: mama codziennie ogląda przynajmniej dwa seriale, a teraz jak w wiosennych ramówkach pojawiły się nowe, to może i więcej. A tata sport - usypia z pilotem w ręce.
Podwyższam poprzeczkę. Oprócz postu w tradycyjnym pojęciu - wstrzemięźliwości od jedzenia, picia trunków, palenia papierosów - jest jeszcze inny: post myśli. Ks. Roman Chyliński CSMA wyjaśnia szczegóły: - Przestań myśleć źle o innych. To nas oczyszcza od podejrzeń, niesprawiedliwych opinii i sądów o bliźnich. Post złych oczu - aby przestać patrzeć złym okiem na powodzenie u innych. To eliminuje zazdrość i uzdalnia do współradowania się. Jest i post złych nerwów i sposobu wyrażania negatywnych uczuć, co pomaga w opanowaniu siebie i wprowadzaniu pokoju wśrod najbliższej rodziny, w pracy, w szkole.

Zamiast puenty...

...kilka zdań mężczyzny, który w tegorocznym Wielkim Poście rzucił palenie po 25 latach nałogu. - Wielki Post daje człowiekowi siłę do wytrwania. Nie wiem dlaczego tak jest, ale jest. Jeśli szczerze ofiarujesz Bogu swój post, swoje wyrzeczenie w wybranej intencji nagle pojawia się siła, przedziwna moc, żeby wytrzymać. Zdumiewa mnie, jak lekko przychodzi mi kolejny dzień bez dymka. Bywają chwile trudne, ale trzymam się! Francuski zakonni o. Daniel Ange, gdy przekonuje do postu mawia, że najbardziej smakuje zwycięstwo nad samym sobą.