Przemówienie św. Piotra, którego wysłuchaliśmy w pierwszym czytaniu, ma bardzo wyrazisty plan:
1. Nawiązanie do aktualnych wydarzeń;
2. Uroczyste obwieszczenie faktu Zmartwychwstania Chrystusa;
3. Argumentację ze Starego Testamentu;
4. Wezwanie do nawrócenia.
Św. Piotr nie studiował homiletyki, czyli teorii kaznodziejstwa, ale także dziś każdy kapłan czy diakon głoszący kazanie może z tego schematu skorzystać. W Jezusie Chrystusie spełniły się wszystkie proroctwa i Boże obietnice zbawienia. Cuda potwierdziły Jego mesjańskie posłanie, Krzyż stał się ołtarzem ofiarnym, a Zmartwychwstanie - wypełnieniem proroctw i dopełnieniem naszego zbawienia. To Pana Jezusowe powstanie z martwych jest także dla nas objawieniem ostatecznego celu naszego życia: i my zmartwychwstaniemy! Także dzisiejsza Ewangelia potwierdza fakt, że wtedy, gdy przeżywamy jakieś bolesne, życiowe rozczarowanie, Pan Jezus jest przy nas obecny, jest z nami. On odkupił nas nie złotem i srebrem, ale drogocenną Krwią swoją jako Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. W jednej z liturgicznych litanii Kościoła Wschodniego jest takie bardzo serdeczne wezwanie: "Jezu, niezmiernie długo cierpliwy, zmiłuj się nad nami!". Cała historia zbawienia jest potwierdzeniem tej niepojęcie wielkodusznej, Bożej cierpliwości i każdy człowiek, który z niej korzysta, ma podobne nie tylko odczucie, ale i przekonanie. Wystarczy odrobina pokory, chwila rachunku sumienia, by zrozumieć tę radosną prawdę, jak Ojciec Niebieski "walczy" o każdego człowieka. W dawnych wiekach tak często bywało, że człowiek, który stał się niewolnikiem podczas działań wojennych lub przez wielkie zadłużenie, bywał przez kogoś wykupywany. Ileż wdzięczności dla niego miał w sercu ten, który dzięki niemu odzyskał wolność.
Czyniony przez nas z wiarą i pokorą znak krzyża jest wyrazem wdzięczności za wykupienie nas przez Krzyż Pana Jezusa. Dziś w Ewangelii słyszymy, jak Pan Jezus tłumaczy swoim uczniom: "Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?". Albo w innym przekładzie: "Czyż nie potrzeba było, aby Chrystus cierpiał..." . To nie był przymus, a jeżeli tak, to był to "przymus" niepojętej dla nas Bożej miłości! Pamiętamy tę scenę z Ewangelii, gdy Piotr Apostoł usiłuje przekonać Boskiego Mistrza słowami: "Boże Cię uchowaj, Panie, nie przyjdzie to na Ciebie" (por. Mt 16, 22). Usłyszał wtedy szorstką odpowiedź Pana Jezusa, że "nie pojmuje tego, co z Boga jest, ale co z ludzi" i został nazwany "szatanem", czyli kusicielem. Bóg myśli inaczej, niż my ludzie myślimy i działa także inaczej, ale to Jego myślenie i działanie jest podyktowane miłością, która jest nieskończenie mądra i mądrością, która jest nieskończenie miłująca. A gdy w Ogrodzie Oliwnym tenże porywczy Piotr próbuje bronić Pana Jezusa mieczem, słyszy: "Jakoż się tedy Pisma wypełnią, że się tak stać musi?" (por. Mk 10, 33; Łk 22, 37). Możemy, po ludzku myśląc, stawiać sobie pytanie, czy to wszystko mogło być inaczej..., ale jedynie słuszne jest zaufanie tej Bożej miłości i mądrości.