Miriam Arbtner- Korczyńska: Skąd zainteresowanie kultem Najświętszego Serca Pana Jezusa i pomysł na rekolekcje „Dwa serca”?

Marek Zaremba: To był szalony pomysł, spontaniczny, ale też chyba w pewnym sensie natchniony, ponieważ czytałem pewnego dnia jakąś książkę i trafiłem na Litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zacząłem „nie wiadomo czemu” liczyć wezwania. No i doliczyłem się trzydziestu trzech. Jakiś czas później przypomniałem sobie film, który niedawno oglądałem w kinie, „Najświętsze Serce”. Zobaczyłem w nim ogromne osłabienie w świecie miłości do Serca Jezusowego, gwałtowny spadek uczestnictwa w Mszach Świętych, kryzys wiary u młodych ludzi, lecz szczególnie dotknęła mnie scena, w której Jezus w objawieniach św. Małgorzacie Marii Alacoque przedstawia się jako „żebrak miłości”! To był naprawdę gorzki smak. Ktoś, kto oddaje życie za mnie, grzesznika, żebrze o naszą miłość!? Zobaczyłem w jednej chwili cały świat i ludzi pogrążonych w konsumpcji, a co gorsza, naszą niewdzięczność za dar, jaki Chrystus składa na ołtarzach całego świata. Jego samotność w zimnych i opustoszałych kościołach, złorzeczenie wylewające się na kapłanów i świętokradztwa w odprawianiu Eucharystii! Pomyślałem, że to skandal niewdzięczności i nie mogę tego tak zostawić. W głowie niemal natychmiast wyświetlił mi się cały plan rekolekcji wynagradzania i zawierzenia Najświętszemu Sercu – utkany z wezwań litanii.

Dlaczego rozważania opierają się właśnie na Litanii?

MZ: Połączenie rekolekcji z litanią, która pierwotnie oznacza „błaganie”, to modlitwa w bardzo konkretnym celu: zawierzenia się, wynagradzania oraz wypraszania potrzebnej łaski w sytuacjach dla nas szczególnie trudnych. Dlatego możemy do naszych serc dodać intencje nie tylko nasze, ale tych wszystkich, o których wiemy, że potrzebują realnego wsparcia. Jezus bowiem w związku z nabożeństwem do Jego Serca składa ważne obietnice, a jak wiemy, Bóg zawsze dotrzymuje słowa! Zaprosiliśmy również konkretną pomoc duchową – dwa serca. Dokładnie w stulecie kanonizacji [red. rocznica przypadła na 2020 rok] przychodzi nam z pomocą św. Małgorzata Alacoque: jedna z największych świętych mistycznie kontemplujących Boskie Serce.

Drugim sercem jest św. Faustyna Kowalska, która poznała Najświętsze Serce jak mało kto. Można więc powiedzieć, że na naszej operacyjnej sali w Centrum Boskiej Kardiochirurgii mamy niezwykle doświadczony zespół: Chrystusa i Jego dwie sprawdzone od wieków asystentki miłosierdzia. Być może trudno dzisiaj zrozumieć młodemu człowiekowi, dlaczego ma odmawiać litanię, skoro często wielu chrześcijan szuka zupełnie innych ścieżek do Boskiego Serca. Ktoś może to wręcz wyśmiać: litania?! Średniowiecze! Jednak my pragniemy przede wszystkim wrócić do klimatu historycznego nie tylko samej litanii, lecz całego nabożeństwa, i co najważniejsze, odnieść się do obietnic, które składa sam Jezus.

Jakie są więc główne obietnice złożone nam przez Jezusa?

MZ: W trakcie objawień Pan Jezus przekazał siostrze Małgorzacie Marii Alacoque bardzo konkretne przyrzeczenia. Skierowane do nas wszystkich! Zakonnica opisała je w swoich listach, które po jej śmierci zostały zebrane i opublikowane w postaci słynnych dwunastu obietnic. Każda oddana pierwszopiątkowym nabożeństwom dusza ma otrzymać wiele błogosławieństw. Po pierwsze, zostanie obdarzona wszystkimi łaskami potrzebnymi w jej stanie. Zgoda i pokój będą panowały w jej rodzinie. Nasz Pan będzie ją pocieszał we wszystkich strapieniach, stając się bezpieczną ucieczką za życia, a szczególnie przy śmierci. Wszystkie jej przedsięwzięcia zostaną obficie pobłogosławione. Każdy grzesznik znajdzie w Sercu naszego Pana źródło nieskończonego miłosierdzia. Dusze oziębłe staną się gorliwymi, a dusze gorliwe dojdą szybko do wysokiej doskonałości.

Materiał prasowy

Autorzy książki "Dwa Serca"

Chrystus obiecuje błogosławieństwo dla domów, w których obraz Jego Serca będzie umieszczony i czczony. Kapłanom da moc kruszenia zatwardziałych serc. Natomiast imiona tych, którzy rozszerzać będą to nabożeństwo, będą zapisane w Sercu naszego Pana i na zawsze w Nim pozostaną. Chrystus przyrzeka miłosierdzie w nadmiarze oraz że udzieli wszechmocnej miłości wszystkim, którzy spełnią warunki nabożeństwa w pierwsze piątki przez dziewięć miesięcy z rzędu. Dusze te otrzymają łaskę pokuty ostatecznej i nie umrą w stanie niełaski ani bez sakramentów. Co ciekawe, W 1765 roku Klemens XXIII, ówczesny papież, udziela właśnie Kościołowi w Polsce jako pierwszemu na świecie zgody na odprawianie uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa! Warto to zapamiętać. To wielki dar Bożej łaski i przywilej, ale zarazem odpowiedzialność apostolska.

Jak zatem być prawdziwym apostołem Najświętszego Serca i dlaczego jest to tak ważne?

MZ: Ten, kto pozwala, by Bóg go zaskoczył swoją bliskością, musi zmierzyć sobie temperaturę miłości do Najświętszego Serca. Łatwo to sprawdzić, zadając sobie pytanie, czy z radością i chętnie przybywam na Eucharystię. Wielu współczesnych ludzi, również ochrzczonych, uważa, że niedziela to dzień odpoczynku od wszystkiego, także od Boga! Usprawiedliwiają swoje sumienie, mówiąc, że modlą się w samotności, w lesie czy w samochodzie. Idą z radością w niedzielę do galerii handlowej na zakupy, ale do Kościoła dojść już nie mają sił.

Być prawdziwym apostołem Najświętszego Serca to rozwijać więź z Bogiem, która z czasem stanie się silniejsza od naszej więzi z samym sobą. To odkrywać na nowo godność dziecka Bożego i podejmować refleksję oraz konfrontować się z otaczającym nas światem, który potrzebuje Chrystusa jak nigdy dotąd. Kochać Boskie Serce to być Jego wiernym przyjacielem, ale przede wszystkim wiarygodnym świadkiem w życiu codziennym.

Marek Zaremba – dyplomowany dietoterapeuta, specjalista medycyny komórkowej i terapeuta I stopnia medycyny św. Hildegardy. Jest autorem książek: Boży skalpel, Serce ojca, Jaglany Detoks.

*Tekst jest fragmentem wywiadu z książki „Dwa serca” Marka Zaremby i ks. Mateusza Dudkiewicza, wydanej nakładem Wydawnictwa Esprit. Sprawdź więcej: Zobacz

esprit.com.pl