Wielkim niepokojem napawa fakt, że coraz mniej młodych ludzi widać w Kościele. W wielu polskich rodzinach proces wychowania religijnego został sprowadzony tylko do tradycyjnych zachowań powierzchownego przeżywania świąt i uroczystości religijnych. Często katechizacja w szkole już nie wystarcza, a współczesna polska młodzież ucieka także w świat zgubnych używek, potęgujących brutalność i przemoc.
W takiej sytuacji oczywiste jest, że świat potrzebuje dzisiaj bardziej świadków niż nauczycieli. Nowe wspólnoty ewangelizacyjne, rozwijające się dynamicznie i aktywnie, są wielką szansą dla Kościoła lokalnego i powszechnego. Ożywiają one Kościół nie tylko zapałem autentycznej wiary, ale stają się jednocześnie naturalnym zastępem świeckich ewangelizatorów, odkrywających nowe obszary współczesnej ewangelizacji. Świadomi swojej odpowiedzialności za wizerunek chrześcijaństwa, ukazują atrakcyjność Jezusowego przesłania. Dlatego też nie ma nieodpowiedniego czasu i nieodpowiednich miejsc na głoszenie Ewangelii. Orędzie Chrystusowe powinno docierać wszędzie. "Współczesne aeropagi miast, placów, stadionów, sal koncertowych, blokowisk, szpitali, środowisk patologicznych i przestępczych, stacji radiowych i telewizyjnych czekają w dalszym ciągu na swoich Pawłów". I nie tylko księża czy osoby duchowne mają nimi być. Ogromną rolę mają tu do spełnienia świeccy intelektualiści, politycy, dziennikarze, ludzie kultury - wszyscy, którzy głoszą Dobrą Nowinę.
Chociaż techniki współczesne promujące konsumpcjonizm nie zawsze idą w parze z rozwojem prawdziwej kultury, a wartości muzyczne zostają zdeprecjonowane chęcią uzyskania taniej popularności, zysku, pogonią za sensacją, płytkimi atrakcjami (im więcej huku, tym lepsza muzyka, im większy czad, tym lepsza zabawa, im bardziej kolorowe włosy u wykonawców, tym lepiej i ciekawiej) - to jednak istnieją twórcy i wykonawcy muzyki rozrywkowej, mający głębsze poczucie piękna, prawdy i dobra.
Wydaje się, że właśnie ta grupa artystów, wykonujących tzw. muzykę chrześcijańską lub mających w swym repertuarze elementy religijno-humanistycznego przesłania, zadecyduje, czy tzw. Dobra Muzyka - którą promują środowiska chrześcijańskie, jak choćby "RUaH", "KDM", "Studio Deo Recording" oraz wiele katolickich stacji diecezjalnych - pozostanie spoiwem łączącym wartości chrześcijańskie i humanistyczne, czy też będzie dźwiękiem pękniętego dzwonu, nie pozostawiającym po sobie dłuższego echa.
Współczesna muzyka chrześcijańska, bazująca na słowach zaczerpniętych z Biblii, bądź nią inspirowanych, oraz na profesjonalnym warsztacie muzycznym, postrzegana dzisiaj w kategoriach ciekawego zjawiska, znajduje coraz więcej fanów, nawet wśród osób będących dotychczas daleko od Boga i Kościoła. Zjawisko to zauważają również profesjonalne komercyjne i publiczne media. Utwory muzyczne tego nurtu coraz częściej znajdują się na listach przebojów wielu stacji telewizyjnych i radiowych.
Utwory muzyki chrześcijańskiej i sami wykonawcy stają się rodzajem tuba Dei - głosu Boga często na pustynnych jeszcze obszarach ewangelizacji. Dostrzega się, że niektórzy profesjonalni wykonawcy, śpiewający jeszcze do niedawna teksty przesycone klimatem brutalności i arogancją, przechodzą duchowe przeobrażenie, otwierając się na muzykę chrześcijańską i na to wszystko, co ona niesie.
Grupa "nawróconych" artystów, w których dokonała się radykalna transformacja duchowa, przyczynia się do zmiany zafałszowanego wizerunku artysty, wylansowanego przez wiele rockowych zespołów jako kogoś, kto pije, zażywa narkotyki i żyje na całkowitym luzie moralnym.
Zdolność oceny tego, co już za nimi, pozwala krytycznie spojrzeć na siebie i swoje środowisko artystyczne. Budująca jest świadomość tych artystów, którzy - żyjąc szalonym tempem początku XXI wieku - coraz częściej uważają, iż w totalnym pomieszaniu wartości, znaczeń i priorytetów w świecie - w którym konsumpcyjna społeczność z trudem formuje jakikolwiek etos - muzyka może być formą modlitwy, wspaniałą duchową alternatywą. Podpowiadają jednocześnie swoim fanom, iż warto w klimacie Bożych dźwięków zatrzymać się na chwilę i poszukać wewnętrznego spokoju i harmonii, by móc właściwie postawić granicę między tym, co w życiu ważne, a tym, co mniej istotne.
Analiza postaw i wypowiedzi artystów pozwala zauważyć i podkreślić rzecz najważniejszą. Wielkość "nawróconych" artystów płynie stąd, że mogą o swoim "nawróceniu" mówić innym, śpiewając, że kierują jednocześnie swoje przesłanie wiary do wielu - podobnie jak oni wcześniej - zagubionych w wierze fanów. Stoją przy boku Jezusa i na progu XXI wieku są już nie tylko Jego uczniami, ale razem z Nim kierują do tysięcy młodych ludzi Jego przesłanie. Jest to szczególny rodzaj ewangelizacji w świecie, w którym Boga na różne sposoby pragnie się ciągle zagłuszać.
Obraz pozytywnej ewolucji środowiska muzycznego w tym obszarze zdopingował Radio Warszawa Praga, rozgłośnię diecezji warszawsko-praskiej, do tego, aby w Warszawie - głównym ośrodku życia politycznego, gospodarczego i kulturalnego, miejscu o niebywałym potencjale artystycznym, zorganizować Pierwszy Ogólnopolski Festiwal Muzyki Dobrej.
Bezpośrednim celem Festiwalu była promocja muzyki chrześcijańskiej, określanej mianem Muzyki Dobrej ze względu na profesjonalny warsztat wykonawczy oraz pozytywne, ogólnoludzkie i chrześcijańskie przesłanie oparte często na tekstach Pisma Świętego.
Istotnym zamiarem pomysłodawców i organizatorów Festiwalu było zwrócenie uwagi na fakt, że wiele elementów wprost religijnych zawiera się także w przesłaniu znanych polskich wykonawców. Stąd obecność na Festiwalu ponad 20 zespołów i wykonawców stanowiących czołówkę muzyki chrześcijańskiej. Wśród nich znaleźli się: Magda Anioł, Tomek Kamiński, Jacek Dewódzki; zespoły: "New Life M", "Jarek Wajk z grupą", "Chili My", "Anastasis", "Amenband", "Good Religion", "3miel", "Euangelion", "RUaH", "Leaf", "Kapela Przyjaciela", "Nowe Jerusalem", "3 siostry", "40+30/70"; chóry wykonujące muzykę uwielbienia: "Saruel", "TGD", "Mate.o"; oraz tak znani artyści, jak: Edyta Geppert, Stanisław Soyka, Mieczysław Szcześniak.
Mając już za sobą wysiłek związany z organizacją i przygotowaniem Pierwszego Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Dobrej, a jednocześnie pamiętając o radości, jakiej doświadczyliśmy podczas festiwalowych dni, jako organizatorzy żywimy nadzieję, że Ogólnopolski Festiwal Muzyki Dobrej na stałe wejdzie do kalendarza najważniejszych wydarzeń kulturalnych i ewangelizacyjnych w naszym kraju. Wierzymy, że Boża Opatrzność pomoże w tej dobrej, słusznej i wartościowej sprawie.