16 lipca Kościół czcił Najświętszą Maryję Pannę z Góry Karmel - wspomnienie potocznie nazywane świętem Matki Bożej Szkaplerznej. Jest to święto patronalne zakonów kontemplacyjnych, których życie toczy się za kratą klasztorną.

Tego dnia odprawiałem Mszę św. u Sióstr Karmelitanek Bosych w Częstochowie. Jest to zakon tzw. ścisły, o surowej regule życia - zakonnica składająca śluby w tym zakonie pozostaje w jednym konwencie całe życie. Na ewentualne wyjście poza mury klasztoru - nawet na wizytę u lekarza - musi mieć specjalne pozwolenie biskupa, bo jest to związane ze ślubami zakonnymi - ślubem pozostania w klasztorze.

Nie trzeba wyjaśniać, że w klasztorze panuje przede wszystkim klimat modlitwy. Mniszki oddalają się od świata w sposób całkowity, oddając się modlitwie i kontemplacji. Oczywiście, są przewidziane różne prace, także fizyczne, gospodarskie, żeby klasztor mógł funkcjonować i utrzymać się. Ale najważniejszym obowiązkiem jest obowiązek modlitwy, jednoczenia się duszy z Bogiem.

Okazuje się, że w dzisiejszym świecie jest dużo powołań do zakonów kontemplacyjnych. Pociągają one wielu, gdyż dają możliwość pogłębiania życia wewnętrznego, odkrywania jego nowych warstw, powodując jakby nowy stan duszy. Człowiek ucieka od zgiełku świata, chcąc całkowicie przylgnąć do Pana Boga - całym sercem, całą duszą. To daje prawdziwą radość - radość spotkania z Bogiem. Byłem świadkiem takiej radości i szczęścia sióstr żyjących Eucharystią i modlitwą zjednoczenia z Chrystusem. Jest w tym coś niezwykłego.

Na Eucharystię do częstochowskiego Karmelu Siostry zaprosiły osoby świeckie. Przybyło wiele osób - zabrakło nawet konsekrowanych komunikantów i trzeba było łamać Hostię, żeby starczyło dla wszystkich. To znak, że ludzie kochają Karmel, że chcą być blisko sióstr, że potrzebują wsparcia modlitewnego.

Musimy pamiętać, że często zakony kontemplacyjne przeżywają też biedę, ludzie nie wiedzą o tym, że siostrom trzeba pomóc. W zimie trzeba ogrzać klasztor, trzeba mieć pieniądze na wodę, prąd, na podstawowe rzeczy, które są, niestety, kosztowne. Dlatego zachęcam do materialnego wspierania klasztorów kontemplacyjnych. Tam nikt się nie bogaci, nie ma specjalnych dochodów, tam są osoby serdecznie oddane Panu Bogu, które modlą się za Kościół, za Ojca Świętego, za biskupów, kapłanów, za nas wszystkich.

Święci karmelitańscy uczą nas wielkiej modlitwy. Klasykami są już św. Teresa z Avili

- Teresa Wielka i św. Jan od Krzyża - ukochany święty Jana Pawła II. Słynną karmelitańską świętą jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus, a w czasach już współczesnych - św. Edyta Stein (s. Teresa Benedykta od Krzyża), męczenniczka pochodzenia żydowskiego. To wzory modlitwy i wewnętrznej drogi do Pana Boga.

Cieszę się, że mogłem sprawować tę Mszę św. i przeżyć razem z Siostrami i wiernymi święto Matki Bożej Szkap-

lerznej. Miałem też możliwość poświęcenia szkaplerzy i nałożenia ich wielu osobom, które chcą żyć duchowością karmelitańską. Tym sposobem ludzie ci oddają się w sposób szczególny Matce Bożej. Wszyscy, którzy otrzymali szkaplerz, wpisali się do Księgi Szkaplerza Świętego, będącej w posiadaniu Sióstr.

Zachęcam do modlitwy o powołania do zakonów kontemplacyjnych, a także do tego, byśmy korzystali z modlitewnego zaplecza tych zakonów, których służba ludzkości właśnie na tym polega - na modlitwie.