Po raz pierwszy nazwany jest mistrzem (magistrem) w dyplomie Kazimierza Sprawiedliwego z 12 kwietnia 1189 r. Zapewne zaraz po powrocie ze swoich studiów otrzymał święcenia kapłańskie. W tym również czasie zaczął zapewne pisać swoją „Kronikę polską” – największe dzieło swego życia i literatury tamtych czasów. Potem został biskupem krakowskim. Wincenty jako biskup podpisywał się „niegodny sługa Kościoła”.

Wziął udział w Soborze Laterańskim IV (1215), który miał charakter wybitnie reformatorski. Za pozwoleniem papieża Honoriusza III w 1218 r. Wincenty zrzekł się urzędu biskupstwa i żył według reguły cysterskiej w Jędrzejowie. W wolnych chwilach kończył „Kronikę polską”. Zmarł w Jędrzejowie 8 marca 1223 r. W roku 1764 Kongregacja Obrzędów zatwierdziła jego kult, a papież Klemens XIII podpisał odpowiednią bullę, co równało się formalnej beatyfikacji. Bł. Wincenty jest patronem archidiecezji warmińskiej oraz diecezji kieleckiej i sandomierskiej.
Oprac. na podstawie: www.brewiarz.pl
(jłm)