Bardzo lubię wymyślne wysiłki egzegetów, mające na celu wygładzenie rzekomych chropowatości Biblii. Na przykład taką próbę usprawiedliwienia nieuwagi Maryi i Józefa, którzy zagubili Jezusa w świątyni: „Przypuszczać należy, że kobiety maszerują dużo wolniej niż mężczyźni, stąd na pewno Maryja wyruszyła w drogę powrotną z Jerozolimy wcześniej niż Józef, a ten podążył za Nią dopiero kilka godzin później. Ona myślała, że Jezus jest z Józefem, on - że pozostał z Maryją”. Misternie zbudowana konstrukcja nie bardzo jednak przystaje do opowiadania Łukasza, który stwierdza jedynie, że rodzice nie zauważyli, iż ich dwunastoletni Syn pozostał w Świętym Mieście. Każdy dorosły Żyd mieszkający w obrębie dwudziestu pięciu kilometrów od świątyni winien - zgodnie z Prawem - na święto Paschy udać się tam z pielgrzymką. Żydzi z diaspory marzyli o tym, by znaleźć się w Jerozolimie choć raz w życiu. Możliwe, że Jezus wszedł wówczas po raz pierwszy na otaczający kompleks świątynny dziedziniec mężczyzn, gdzie po odczytaniu fragmentu Tory stał się „bar micwa” - synem przykazania. Radość z wizyty w świątyni została jednak zakłócona przez przykry incydent - zgubienie Jezusa. Cała sytuacja okazała się trudna dla Maryi i Józefa nie tylko z tego powodu, że ze strachem w oczach musieli szukać swego Syna. Trudna mogła okazać się także Jezusowa odpowiedź na ich pytanie, dlaczego tak się stało: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w domu mojego Ojca?” (por. Łk 2,49). Jezus, zwracając się do Józefa, swym Ojcem nazywa Kogoś innego. Czyż to dopiero nie jest chropowatość, niezręczna sytuacja? A przecież w tym właśnie leży klucz do głębszego odczytania całej sceny. Jezus został posłany przez Ojca, aby szukać i ocalić to, co zginęło. Gdy Maryja i Józef poszukują Jezusa, On zajmuje się poszukiwaniem tych, którzy oddalili się od Ojca o wiele dalej niż tylko jeden dzień drogi.