Ćwierćwiecze królowania Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jej sanktuarium w Niechobrzu to okres wielu pielgrzymek, rekolekcji, nowenn - to czas łaski. „Zdejmij sandały z nóg, albowiem ziemia, na której stoisz, jest ziemią świętą”. Tymi słowami, zaczerpniętymi ze Starego Testamentu abp Jerzy Ablewicz rozpoczął 13 września 1987 r. homilię podczas uroczystości koronacji łaskami słynącego wizerunku. Echo wypowiedzianych myśli odbijało się od okolicznych pagórków i wracało do słuchających z ogromną mocą.
Wizerunek Maryi, ukoronowany przez bp. Ignacego Tokarczuka, w obecności biskupów, kapłanów, sióstr zakonnych i tysięcy wiernych z różnych zakątków ówczesnej diecezji przemyskiej i innych, dla wielu ciągle jest okazją do odkrywania miłości Matki, która strzeże Swoje dzieci i zaprasza je do Domu, po otuchę, wsparcie i nadzieję.
W czasie uroczystej Mszy św. koronacyjnej bp Ignacy Tokarczuk powiedział: „Było wielką potrzebą serca, nie tylko tutejszych parafian, ale całej okolicy Rzeszowa, aby dać wyraz najgłębszej czci i hołdu, na jaki człowiek może się zdobyć przez ten symbol nałożenia koron, które oznaczają królowanie”. Te słowa przywołują pragnienia i starania sprzed kilkudziesięciu lat, budząc jednocześnie wiarę w obecność i wstawiennictwo Matki także i teraz.
Obchody rocznicowe to jednak nie tylko okazja do odświeżenia wspomnień, ale przede wszystkim sposobność do przeżycia odnowy duchowej. Zapoczątkowane 13 września uroczystą Mszą św. o godz. 18 potrwają dwa tygodnie, ponieważ podobnie jak przed 25 laty cała parafia przeżyje Misje święte (od 23 do 30 września). Do uczestnictwa w tych duchowych wydarzeniach serdecznie zapraszają duszpasterze, zaznaczając, że są one czasem otwarcia się Nieba i hojnego wylewania łask, które Swoim dzieciom wyprasza Matka o zgadujących oczach. „Misje święte to ukoronowanie tych lat i zaczyn na kolejne. To możliwość ponownego przylgnięcia do Matki a przez Nią do Syna” - zaznacza proboszcz, ks. Jan Koc.

Matka Boża - Szafarka łask

Podanie towarzyszące powstaniu parafii w Niechobrzu i usytuowaniu świątyni na tzw. Ziemniakowej górce głosi, że Maryja objawiła się grupce wieśniaków, Jej obecności towarzyszył niezwykły blask. Wyraziła życzenie, aby właśnie tu stanął kościół. Od tego czasu mieszkańcy Niechobrza, należący wówczas do parafii w Zgłobniu, zaczęli starać się o własny Dom Boży. Nie da się ukryć, że Matka Najświętsza sama wybrała to miejsce. Zachwyca, a jednocześnie zawstydza wiara ówczesnych mieszkańców, opisana w „Kronice parafialnej” przez śp. ks. Edwarda Chrzanowskiego pod datą poświęcenia pierwszej kaplicy: „Łzy szczęścia perliły się nie tylko w oczach dzieci i kobiet, ale spływały także po twardych, pomarszczonych policzkach chłopskich. Oni czują, że ich trud nie był daremny. Te kamienie, te cegły, te ziarenka piasku mieszane z wapnem i potem z ich skroni spływającym droższe będą w oczach Bożych i cięższe na szali Jego sprawiedliwości od złota i ziemskich bogactw”.
Kopia rzymskiej ikony, którą z wielkim pietyzmem namalował ks. Władysław Lutecki z Przemyśla, szybko otoczona została czcią wiernych. Początkowe lata parafii gromadziły wokół tronu Matki głównie mieszkańców Niechobrza, Mogielnicy i okolic. Ludzie, cieszący się własną kaplicą, z wdzięcznością i ufnością powierzali się opiece Maryi. Ówczesny proboszcz, ks. Władysław Aszklar sam przypisuje Matce Bożej Nieustającej Pomocy łaskę uleczenia wzroku. Księga Łask oraz wota w tzw. Izdebce Matki Bożej świadczą o potędze modlitwy przez wstawiennictwo Tej, która nieustannie pomaga.
Dziś wierni gromadzą się na nowennie w każdą środę wieczorem. Składają podziękowania i prośby, każda z nich jest odczytywana i omadlana w czasie nabożeństwa. Zaś pielgrzymi przybywają do Matki w szczególności w 1. niedzielę lipca i października, by brać udział w uroczystościach odpustowych.

Zadomowieni u Matki

„Matuchno Najukochańsza, przysięgam Ci, wobec tych tysięcy, że nie odstąpię od Ciebie ani ja, ani moi parafianie, ani nikt z tu obecnych. Przysięgam Ci i proszę o jedno - aby ostatnie moje słowa były: Zdrowaś Maryjo!” - takie wyznanie wiary, tuż po nałożeniu koron na skronie Matki Bożej i Dzieciątka, złożył ówczesny kustosz sanktuarium i wielki czciciel Maryi, śp. ks. Józef Mucha.
Odpowiedzią na te słowa jest zaangażowanie także dzisiejszych parafian w duchowe życie wspólnoty. Przy sanktuarium działają grupy dziecięce, takie jak LSO czy Dziewczęca Służba Maryjna, Ruch Światło-Życie oraz duszpasterstwa osób dorosłych: Róże Różańcowe, Kręgi Domowego Kościoła, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Zespół Charytatywny i Rada Parafialna. Wiele osób angażuje się w utrzymanie świątyni i obejścia. W parafii od lat posługują siostry serafitki, które opiekują się świątynią oraz domem rekolekcyjnym, w ostatnich latach otwartym w szczególności dla osób dotkniętych problemem alkoholowym. Tak jak w domu wielkie uroczystości skłaniają do porządków, inwestycji, tak i rocznica koronacji przyczyniła się do odnowienia wnętrza kościoła, w szczególności zaś Izdebki Matki Bożej - miejsca szczególnego, zacisznego, przeznaczonego do modlitwy i osobistej rozmowy niejako w objęciach Maryi. Odrestaurowana została także polichromia na fasadzie świątyni. Zaś z tyłu kościoła, u podnóża Parku Matki Bożej stanął ołtarz polowy.
Dbałość o Dom Boży, wpisana w Przykazania Kościelne, jest nie tylko obowiązkiem ale i przywilejem tych, którzy chcą się w świątyni czuć jak „u siebie” - dobrze, bezpiecznie, szczęśliwie. Nikt lepiej nie upilnuje ogniska domowego, niż Matka. Dotyczy to także owego domu, którym staje się każdy z nas podczas chrztu św. Dlatego warto modlić się słowami wpisanymi w pieśń towarzyszącą zasłonięciu cudownego wizerunku w „Zakątku Maryi” w Niechobrzu: „Matko, Twe dzieci prowadź, otaczaj swoją pomocą nieustającą”.